WWW.ARBNOR-GASHI.PAGE.TL
  KRIJIMI I UNIVERSIT
 

KRIJIMI I

UNIVERSIT

HARUN JAHJA

Shtator 2002

Për lexuesin

 

Gjatë 140 viteve të fundit, Darvinizmi, i cili mohon faktin e krijimit e, si rrjedhojë,

 

edhe vetë ekzistencën e Allahut, ka bërë që shumë njerëz të largohen nga besimi i tyre dhe

të bien në kthetrat e dyshimit. Ndaj, duke provuar se kjo teori nuk është gjë tjetër veç një

mashtrim, ne kryejmë një detyrë shumë të rëndësishme që është e lidhur ngushtë me fenë.

S’ka dyshim, se ky është një shërbim i rëndësishëm që duhet t’u ofrohet të gjithëve.

Një pikë që duhet theksuar ka të bëjë me përmbajtjen e librit. Në të gjithë librat e

autorit, temat që kanë lidhje me besimin trajtohen në dritën e ajeteve kuranore dhe njerëzit

ftohen që të mësojnë fjalët e Allahut dhe të jetojnë bashkë me to. Të gjitha temat që kanë

lidhje me ajetet kuranore janë shpje-guar në mënyrë të atillë që të mos lënë asnjë shteg për

dyshime apo dilema në mendjen e lexuesit. Stili i qartë, i lehtë e i rrjedhshëm mundëson

çdo njeri të çfarëdo moshe apo grupi social që të kuptojë me lehtësi librat. Kjo gjë i bën

ata shumë tërheqës për t’u lexuar njëherësh, pa e ndërprerë leximin. Edhe ata persona që e

mohojnë anën shpirtërore ndikohen pozitivisht nga faktet e përmendura në këto libra dhe

nuk mund ta hedhin poshtë vërtetësinë e tyre.

Ky libër, ashtu si dhe të gjithë librat e tjerë të autorit, mund të lexohet individualisht

ose në grupe. Leximi i librit në grup është shumë i dobishëm dhe i rëndësishëm, pasi çdo

lexues mund t’i përcjellë tjetrit mendimet dhe eksperiencën e tij.

Këta libra janë shkruar vetëm për të fituar kënaqësinë e Allahut, ndaj dhe kontributi i

çdokujt për leximin dhe prezantimin e tyre do të ishte një shërbim i madh për fenë e

Allahut. Ndaj, ata që duan t’ua transmetojnë fenë të tjerëve, do të gjejnë një mjet tepër

efikas në librat e Harun Jahjas.

 

Në këto libra ju nuk do të gjeni shpjegime që bazohen në burime të dyshimta, apo

stil shkrimi që bie ndesh me respektin dhe nderimin që duhet të tregojmë për gjërat e

shenjta, apo ide të pabaza që fusin dyshim dhe shkaktojnë devijim në zemër.

KRIJIMI I

UNIVERSIT

HARUN JAHJA

Shtator 2002

Rreth autorit dhe veprave të tij

Autori, i cili shkruan me pseudonimin HARUN JAHJA, ka lindur në Ankara në vitin 1956. Pasi

mbaroi shkollën tetëvjeçare dhe të mesme në Ankara, ai studioi artet në universitetin Mimar Sinan të

Stambollit, si dhe filozofi në Universitetin e Stambollit. Që nga viti 1980, autori ka publikuar libra të

shumtë në fusha të ndryshme, si ato politike, fetare dhe shkencore. Harun Jahja njihet si një autor që ka

shkruar punime tepër të rëndësishme për nxjerrë në shesh mashtrimet e evolucionistëve, pavlefshmërinë e

pretendimeve të tyre, si dhe anët e errëta që lidhin Darvinizmin me disa ideologji shkatërrimtare.

Pseudonimi i tij përbëhet nga emrat "Harun" (Aron) dhe Jahja (Gjon), për të përkujtuar këta dy

profetë që luftuan kundër mosbesimit. Vula e Profetit, e cila gjendet në kapakun e librave të autorit

përmban një kuptim simbolik që ka lidhje me përmbajtjet e tyre. Kjo vulë përfaqëson Kuranin, i cili është

libri dhe fjala e fundit e Allahut dhe Profetin, i cili është profeti i fundit. Nën udhëheqjen e Kuranit dhe

Sunetit, autori ka për qëllim të hedhë poshtë të gjitha bazat e ideologjive anti-fetare, në mënyrë që të

shuhen të gjitha kundërshtimet ndaj fesë.

Të gjitha këto punime të autorit përqendrohen rreth një qëllimi: transmetimi i mesazhit të Kuranit

për të gjithë njerëzit, duke i nxitur ata të mendojnë rreth temave të rëndësishme që kanë lidhje me

besimin, si ekzistenca e Allahut, njësimi i Tij, bota tjetër etj., dhe shkatërrimi i plotë i themeleve të

rrënuara të sistemeve ateiste.

Harun Jahja gëzon një reputacion të madh në një gamë mjaft të gjerë lexuesish që nga India në

Amerikë, nga Anglia në Indonezi, nga Polonia në Bosnje, nga Spanja në Brazil. Disa prej librave të tij

janë të disponueshëm në Anglisht, Frengjisht, Gjermanisht, Italisht, Portugalisht, Urdu, Arabisht, Shqip,

Rusisht, Boshnjakisht dhe Malajo; ata janë mirëpritur nga lexuesit në të gjithë botën.

 

Të vlerësuar në të gjithë botën, këto punime kanë shërbyer për të ndihmuar shumë njerëz të gjejnë

rrugën e besimit apo të arrijnë një kuptim më të thellë të besimit të tyre. Stili i qartë, i lehtë dhe i

rrjedhshëm i këtyre librave u jep atyre disa veçori karakteristike që mund të vihen re nga kushdo që i

lexon apo i shqyrton ato. Këto punime kanë pasur një ndikim të shpejtë dhe rezultate tepër të kënaqshme.

Është e pamundur për ata persona, që i lexojnë këto libra me kujdes dhe mendojnë rreth tyre seriozisht që

të vazhdojnë të mbrojnë filozofinë materialiste, ateizmin apo çfarëdo ideologjie apo filozofie

shkatërrimtare. Edhe nëse ata vazhdojnë mbrojtjen, kjo tregon se ata bazohen në sentimentalizmin e tyre,

pasi këto libra i hedhin poshtë këto ideologji që nga themelet. Sot është bërë e mundur që të gjitha lëvizjet

bashkëkohore jobesimtare të pësojnë një disfatë ideologjike, në saj të koleksionit të librave të shkruar nga

Harun Jahja.

S’ka dyshim se këto veçori e kanë origjinën nga urtësia dhe udhëzimi i Kuranit. Autori sigurisht që

nuk ndihet krenar për veten e tij; ai synon që të jetë një mjet që ndihmon të tjerët për të gjetur rrugën e

drejtë të Zotit. Për më tepër, ai nuk merr asnjë përfitim material nga librat e tij. Edhe ata që përgatisin

këto libra nuk marrin asnjë përfitim material. Ata duan vetëm të fitojnë kënaqësinë e Allahut.

Duke pasur parasysh këto fakte, ata që inkurajojnë njerëzit që të lexojnë këto libra, të cilët hapin

sytë e zemrës dhe ndihmojnë të tjerët të bëhen adhurues të devotshëm të Zotit, bëjnë një shërbim të

paçmueshëm për fenë.

Nga ana tjetër, do të ishte humbje kohe dhe energjie përhapja e atyre librave që krijojnë konfuzion

në mendjet e njerëzve dhe nuk kanë ndonjë ndikim të efektshëm në largimin e dyshimeve dhe dilemave

nga zemrat e tyre, siç e ka vërtetuar dhe eksperienca shumëvjeçare. Është më se natyrshme që libra të tillë

që janë shkruar më tepër për të theksuar forcën letrare të autorit të tyre, sesa për të fituar kënaqësinë e

Allahut, nuk mund të kenë kurrë një efekt pozitiv. Ata që dyshojnë në këtë, mund të shohin se qëllimi i

vetëm i librave të Harun Jahjas është triumfi ndaj mosbesimit dhe përhapja e vlerave morale të Kuranit.

Nuk duhet të harrojmë një pikë shumë të rëndësishme: Shkaku kryesor i vazhdimit të problemeve

dhe konflikteve që përballojnë muslimanët sot është ndikimi ideologjik i mosbesimit. Të gjitha këto do të

marrin fund kur të arrihet disfata ideologjike e mosbesimit dhe të sigurohemi që çdo njeri i njeh

mrekullitë e krijimit dhe moralin kuranor, në mënyrë që të gjithë njerëzit të jetojnë me frymën e tyre.

Duke marrë në konsideratë gjendjen e botës sot, e cila i çon njerëzit në një humnerë të thellë dhune,

korrupsioni dhe konfliktesh, është e qartë që ky shërbim duhet të jetë i diponueshëm sa më shpejt dhe sa

më efektivisht që të jetë e mundur. Përndryshe, mund të jetë shumë vonë.

Ne shpresojmë që me Vullnetin e Zotit, librat e Harun Jahjas do të luajnë këtë rol tepër të rëndësishëm në

shekullin XXI dhe do të ndihmojnë njerëzit të fitojnë paqen, bekimin, drejtësinë dhe lumturinë e premtuar

në Kuran.

Titulli i origjinalit:

“Krijimi i Universit”

www.harunyahya.com

 

Të drejtat e botimit në gjuhën

shqipe janë të rezervuara për

Komuniteti Musliman Shqiptar

Përktheu nga turqishtja:

Ahmet Gjinishi

Redaktor Letrar:

Roald A. Hysa

Botuar nga:

Komuniteti Musliman Shqiptar

Rr. “Punëtorët e Rilindjes”, Nr.50

Tiranë-ALBAN

Tel & Fax: +355 4 223701

icalb@yahoo.com

Shtypur nga:

ÝA

S

Ayaza

an Ofset, Cendere Yolu No:23ga, Ýstanbul-TURKEY

P ë r m b a j t j a

 

Hyrje

Rrëzimi Shkencor i Materializmit 9

Kreu I

Krijimi i Universit nga Mosekzistenca 15

Kreu II

Ekuilibri në Shpërthim 29

Kreu III

Ritmi i Atomeve 43

Kreu IV

Rregulli në Qiej 61

Kreu V

Planeti Blu 77

Kreu VI

Projektimi në Dritë 101

Kreu VII

Projektimi në Ujë 121

Kreu VIII

Projektimi i Veçantë i Elementëve të Jetës 139

Përfundimi

Thirrje për Arsyetim 157

Shtojcë

Rrëzimi i Evolucionit 165

 

HYRJE

RRËZIMI

SHKENCOR I

MATERIALIZMIT

Materializmi nuk mund të pretendojë më tepër, jetëgjatësinë e tij si filozofi

shkencore.

Artur Këstler, Filozof i njohur1

S

Si u shfaq ekuilibri, harmonia dhe organizimi në këtë univers? Si arriti bota ku ne jetojmë të bëhej një

strehë kaq e sigurtë për ne?

Këto pyetje që në agim të historisë së njerëzimit kanë tërhequr vëmendjen e shumë mendimtarëve.

Mes tyre ka patur edhe shkencëtarë dhe/apo filozofë, të cilët kanë kanë studiuar dhe analizuar të bazuar

në logjikë dhe arsye (prakticizëm) këto pyetje dhe kanë arritur në përfundimin e përbashkët se:

Përsosmëria e rre-gullit dhe projektimit në univers janë një tregues i qartë për ekzistencën e një Krijuesi

Suprem, Zotërues i gjithësisë.

Kjo është e një e vërtetë e padiskutuar e që mund të arrihet duke vënë në punë inteligjencën tonë.

Këtë realitet Allahu e ka deklaruar para 14 shekujsh në librin e Tij, Kuranin, të cilin e zbriti si udhëzim

për njerëzimin. Aty njoftohemi edhe mbi krijimin e universit nga mosekzistenca, organizimin e tij për një

qëllim të veçantë dhe krijimin e të gjitha sistemeve dhe ekuilibreve në univers për të mundësuar jetesën

njerëzore.

Në një ajet të Kuranit, Allahu i fton njerëzit të arsyetojnë mbi këtë aspekt në vargun pasues:

i u krijua ky univers i paskajshëm ku ne jetojmë?

“A është më i rëndë rëndë krijimi juaj apo ai i qiellit?

 

E Ai e ngriti atë! Ngriti kupën e tij dhe e përsosi atë.

Natën ia errësoi e ditën ia ndriçoi.

E pastaj tokën e sheshoi“.

(Naziat, 27- 30)

Përsëri duke iu mbështetur thënieve në Kuran, njeriu duhet të dëshmojë krijimin prej Zotit, të të

gjithë sistemeve dhe ekuilibreve në univers për të (njeriun), të thellohet mbi këtë realitet dhe të nxjerri

mësim prej vëzhgimeve të tij:

“Edhe për atë që ju krijoi në tokë lloje të ndryshme (bagëti, bimë, pemë, minerale etj); ka fakte për një

popull që di të marrë përvojë”.

(Nahl, 13)

Në një tjetër ajet të Kuranit thuhet:

“Ai është që zgjat natën në pjesë të ditës dhe zgjat ditën në pjesë të natës, i nënshtroi diellin dhe hënën

që secili lëviz (udhëton) deri në afatin e caktuar. Ky është Allahu, Zoti juaj, i tërë sundimi është i Tij, e

ata që i luteni në vend të Tij, nuk zotërojnë as sa një cipë (e hurmave, fije)”.

(Fatir, 13)

Këtë të vërtetë, të cilën e mësojmë nga Kurani e pranojnë edhe shumë shkencëtarë të konfirmuar,

themelues të astronomisë moderne. Emra si Galilei, Kepler, Njutoni duke zbuluar strukturën e ndërtimit

të universit, projektimin e Sistemit Diellor, ligjet e fizikës dhe ekuilibre të ndryshëm e kanë kuptuar më së

miri se të gjitha këto janë të krijuara nga Zoti.

Materializmi: Argumenti i rremë i shekullit të 20-të

E vërteta e krijimit, të cilën e shpjeguam deri tani, refuzohet që prej kohësh të hershme prej një

pikëpamjeje filozofike, e ashtuquajtur materializëm. Kjo filozofi, e cila fillimisht është shfaqur te Grekët e

vjetër dhe më pas u pranua prej kulturash apo/dhe personash të ndryshëm, hedh tezën se materia ekziston

që në infinit. Duke pohuar se universi rrjedh nga pafundësia paraprakisht mohonin krijimin e saj nga

Zoti.

Materialistët ashtu siç hipotezojnë që universi ekziston që në infinitet, pretendojnë se në gjithësi

nuk ekziston qëllim dhe projektim. Ata pohojnë se të gjitha ekuilibret, harmonia dhe rregulli janë vepër

vetëm e koinçidencës (rastësisë). Ky pretendim mbi “rastësinë” është përdorur më pas edhe si përgjigje

ndaj pyetjes se si u shfaqën gjallesat. Teoria e evolucionit apo e thirrur ndryshe Darvinizëm, është një

tjetër zbatim i materializmit mbi natyrën.

E shprehëm edhe më parë se kishte edhe nga ata persona, themelues të shkencës moderne, të cilët

besonin në krijimin e universit nga Zoti. Në shekullin e 19-të ndodhi një ndryshim në këtë qëndrim të

botës së shkencës. Materializmi, në mënyrë të paramenduar u fut në kalendarin e shkencave moderne prej

grupeve të ndryshme. Kjo filozofi gjeti mbështetje të gjerë dhe u përhap shumë shpejt në botën e shkencës

edhe për shkak të kushteve sociale e politike të shek. të 19-të.

Megjithatë, zbulimet e shkencës moderne e demostrojnë në mënyrë të padiskutueshme shumë qartë

pavleftësinë dhe fallcitetin e materializmit në fjalë.

Zbulimet shkencore të shekullit 20-të

Le të kujtojmë edhe një herë dy pohimet themelore të materializmit rreth universit:

Universi ekziston që nga pafundësia, pra, nuk ka as fillim as fund, ai nuk është i krijuar.

Çdo gjë në univers është thjesht fryt i rastësisë dhe jo një plan apo projektim me një vizion të

qëllimtë.

 

Të dy këto nocione të materialistëve si rrjedhojë e një shkence primitive të shekullit të 19-të, të

mbrojtura me shumë ngulm, u shembën plotësisht nga ana e zbulimeve shkencore të shekullit pasardhës.

Fillimisht në harresë mbetën pretendimet mbi ekzistencën që në infinit të universit. Që në vitet

1920 kishte një mori faktesh që kjo s’mund të ishte e vërtetë. Shkencëtarët tashmë ishin të sigurtë për

krijimin e tij nga mosekzistenca e shkaktuar kjo prej një

tjera universi nuk ka ekzistuar në pafundësi por përfundimisht është krijuar nga Zoti.

Ajo që shkenca gjunjëzoi së dyti në shek. e 20-të ishte pretendimi “i rastësisë”, të krijimit të

gjithësisë në mënyrë aksidentale dhe e paprojektuar. Kërkimet e bëra që prej viteve 1960-të, treguan se të

gjitha ekuilibret fizike ishin të përllogaritura (programuara) në një mënyrë shumë të ndërlidhur që të

bëjnë të mundshme jetën njerëzore. Me thellimin e kërkimeve, u gjetën një nga një ligjet fizike, kimike

dhe biologjike në univers, forcat themelore si ato të rëndesës dhe të elektromagnetizmit, strukturën në

tërësi të atomeve dhe elementëve përbërës të universit, të programuara këto me atë saktësi për të

mundësuar jetën e qenieve njerëzore. Sot shkencëtarët perëndimorë këtë projektim të jashtëzakonshëm e

quajnë

kujdes që të bëjë të mundshme jetën e njeriut.

Shkurtimisht në ditët tona materializmi është refuzuar dhe shembur plotësisht nga shkenca

moderne. I pozicionuar si vizion shkencor dominues për shekullin e 19-të, materializmi u përmbys në

shekullin e 20-të, duke pësuar një humbje përfundimtare.

Është shumë e natyrshme të ndodhte kështu. Ashtu siç deklaron edhe Allahu:

qiellin e as tokën dhe çka ka në mes tyre, pa qëllim (shkel e shko), ai është mendim i atyre që nuk

besuan...”

e pashmangshme për çdo tezë të hedhur mbështetur mbi këto supozime, të falimentojë përballë realitetit

qysh në fillim.

Krijimi është një fakt. Në këtë libër këto të vërteta do t’i analizojmë së bashku me argumentet

përkatëse. Të gjithë ne do të shohim disfatën që pësoi materializmi përballë shkencës dhe do të bëhemi

dëshmitarë për krijimin e universit prej Allahut me një forcë krijuese superiore dhe të përsosur.

“Shpërthimi të Madh” (Big Beng). Me fjalë të“Parim Human” (Anthropic Principle). Pra, çdo detaj në univers është projektuar me shumë“Ne nuk e krijuam. (Sad 27), është një supozim i gabuar që universi të jetë i krijuar pa një qëllim të caktuar. Është

Kreu I

Krijimi i

Universit nga

Mosekzistenca

 

Në formën e saj standarte, teoria e Big Bengut

pohon se universi ka filluar me zgjerimin e

menjëhershëm të të gjitha pjesëve. Po si arritën

të zgjeroheshin në të njëjtin çast, të sinkronizuar

të gjitha pjesët e universit? Kush ua dha

komandën atyre?

Andrei Linde, profesor kozmologjie2

N

Shkak për këtë ishte koncepti i gabuar i shkencës së shekullit të 19-të ku pranohej gjerësisht ekzistenca e

gjithësisë që nga pafundësia. Shumica e shkencëtarëve që studionin mbi universin duke supozuar se

ndodheshin përballë me një masë lëndësh, e cila meqë ekzistonte që në infinit as nuk e merrnin mundimin

ta kalonin ndërmendje për një “krijim” të universit, pra, për ekzistencën e një fillimi (të tij).

Idea mbi “ekzistencën në pafundësi” (vazhdueshmëri) ka hyrë në Perëndim së bashku me filozofinë

materialiste. Kjo filozofi, e cila i ka rrënjët te Grekët e lashtë, mbron idenë se nuk ka ekzistencë tjetër veç

materies dhe se universi ekziston që nga pafundësia dhe do të vazhdojë deri në pafundësi. Kjo filozofi

mbijetoi në forma të ndryshme gjatë sundimit roman dhe në Perandorinë e Vonë Romane dhe në Mesjetë,

materializmi pësoi një rënie si rezultat i influencës së Kishës Katolike dhe filozofëve të krishterë. Por pas

Rilindjes mes shkencëtarëve dhe filozofëve perëndimorë filloi të lindte një kuriozitet për burimet

filozofike të Greqisë së lashtë. Kështu pra, filloi përqafimi i materializmit në këtë periudhë.

Ishte filozofi i shquar gjerman Imanuel Kant ai që gjatë Iluminizmit Evropian ka pranuar dhe

mbrojtur materializmin. Kanti deklaronte se universi ka ekzistuar vazhdimisht dhe brenda kësaj

pafundësie çdo probabilitet duhet të shihet si i mundshëm. Ndjekësit e Kantit idenë mbi një univers të

pafund vazhduan ta mbronin së bashku (bashkangjitur) me materializmin. Qysh nga fillimi i sheku-llit të

19-të edhe teza se nuk ekziston një zanafillë e universit, pra, e krijimit në një çast filloi të përqafohej

gjerësisht. Kjo ideologji, e cila u përvetësua me këmbë-ngulje të madhe edhe nga materialistë dialektikë si

Karl Marksi dhe Frederik Engels, arriti të avancojë deri në shekullin e 20-të.

Ideja në fjalë për një univers të pafund në çdo periudhë ka qenë e lidhur fort me ateizmin. Nuk

është e vështirë për ta kuptuar pse? Sepse ekzistenca e një zanafille për universin flet për krijimin e tij nga

Zoti dhe e vetmja rrugë për t’iu kundërvënë kësaj ishte dalja në skenë me pretendimin se universi ka

ekzistuar gjithmonë. Një nga ata, të cilët e përvetësuan me këmbëngulje këtë ideologji ishte Xhorxh

Policer, i cili me librat që shkroi në shekullin e 20-të u bë një mbrojtës i njohur i materializmit dhe

marksizmit. Në librin e tij me titull: “Parimet themelore të filozofisë”, Policer duke u bazuar në modelin

e “universit të përhershëm” i del kundra (krijimit) në këtë mënyrë:

jë shekull më parë, krijimi i universit ishte një koncept që injorohej nga një pjesë e mirë e astronomëve.

 

“Universi është diçka e pakrijuar. Në qoftë se do të ishte e kundërta, atëherë duhet të jetë i krijuar nga Zoti

në një çast të vetëm dhe duhet të jetë krijuar nga asgjëja, pra, mosekzistenca. Për të pranuar krijimin, para së

gjithash duhet të pranojmë, idenë e një çasti kur universi akoma nuk ekzistonte, dhe më pas çdo gjë u krijua

nga hiçi. Kjo është diçka që shkenca nuk mund ta pranojë”.3

Policer ishte kundra krijimit, duke mbrojtur idenë e pafundësisë së universit, mendonte se shkenca

përparonte në anën e tij. Në fakt shkenca pa kaluar shumë kohë demostroi me të vërtetë se universi ka një

fillim. Dhe ashtu siç e kishte deklaruar Policeri vetë, nëse ka një krijim atëherë duhet të ketë gjithashtu

një Krijues.

Zgjerimi i Universit dhe Zbulimi i Big Bengut

Vitet 1920 do të ishin shumë të rëndësishme për zhvillimin e astronomisë moderne. Në vitin 1922

fizikanti rus Aleksandër Fridman arriti të përllogarisë se sipas Teorisë së Relativitetit të Ajnshtajnit,

struktura e universit nuk ishte statike (e palëvizshme) dhe do të ishte e mjaftueshme edhe një impuls i

vogël të shkaktonte zgjerim apo tkurrje (të saj). I pari person që arriti të tregojë rëndësinë e zgjidhjes së

Fridmanit, ishte astronomi belg Xhorxh Lëmetrë. I bazuar në këto kalkulime, Lëmetrë deklaroi se universi

kishte një fillim dhe që prej asaj zanafille vazhdon në mënyrë konseguente të zgjerohet. Përveç kësaj bëri

të ditur se do të arrihej të llo-garitej edhe masa e mbetur e rrezatimit që prej kësaj pikënisjeje.

Llogaritjet teorike të këtyre shkencëtarëve nuk tërhoqën vëmendje në atë kohë por me shfaqjen e

një argumenti bindës gjatë viteve 1929, si rezultat i vëzhgimeve të shumta, ranë si një bombë në botën e

shkencës. Po atë vit në qendrën vëzhguese “Kalifornia Maunt Uillson”, astronomi amerikan Edvin Habëll

bëri një nga zbulimet më të mëdha në historinë e astronomisë. Habëll duke studiuar qiellin me anën e një

teleskopi gjigand, zbuloi se drita e yjeve çdo ditë e më tepër përthyhej drejt ngjyrës së kuqe, fundit të

spektrit dhe kjo ka lidhje të drejtëpërdrejtë me distancën e yjeve nga toka. Ky zbulim tronditi të gjitha

bazat e modeleve të një universi të qëndrueshëm të supozuara deri në atë kohë.

Sipas ligjeve të njohura të fizikës, spektri i rrezeve të dritës, të cilat lëvizin drejt pikës së vëzhgimit

kthehen në vjollcë, ndërsa spektri i atyre rrezeve të dritës, të cilat largohen prej pikës së vëzhgimit anojnë

drejt së kuqes. (E njëjtë kjo me ho-llimin e zërit të sirenës së trenit, i cili i largohet vëzhguesit.) Vëzhgimi

i Habllit tregon se sipas këtij ligji, trupat qiellorë në mënyrë të vazhdueshme largohen prej nesh.

Pa kaluar shumë kohë Habëll, zbuloi diçka tjetër shumë të rëndësishme: galaktikat dhe yjet nuk

largoheshin vetëm prej nesh por edhe nga njëri-tjetri. Përballë një universi ku çdo trup qiellor, në të cilin

distancohen nga njëri-tjetri, i vetmi përfundim që mund të arrihet është se universi është në “zgjerim” të

përhershëm.

Ky ishte një zbulim për të cilin Xhorxh Lëmetrë pati “profetizuar” pak kohë më parë, dhe një nga

mendjet më të shquara të shekullit, pati shprehur diçka në lidhje me këtë 15 vjet më parë se ai. Në vitin

1915

arriti në përfundimin se universi është një strukturë jo-statike (kështu duke i paraprirë përfundimeve të

Fridmanit dhe Lëmetrit). Por i habitur përballë këtij zbulimi Ajnshtajni, ekuacioneve të tij i shtoi edhe një

faktor të ri, të cilin e emërtoi “konstante kozmologjike” që “të dilte një përgjigje e drejtë” sepse në atë

kohë astronomët thonin se universi është statik dhe ai kërkoi që teoria t’i përshtatej këtij modeli. Vite më

vonë konstanten kozmologjike do ta përkufizonte si, gabimi më i madh i karrierës së tij.

E vërteta mbi zgjerimin e universit, të cilën na e parashtroi Habëll, më pas do të lindte një model të

Albert Ajnshtajn me anë të përllogaritjeve të përfituara nga Teoria e përgjithshme e Relativitetit

 

ri për universin. Nëse universi është në zmadhim nëse do të kthehemi pak në kohë (në të shkuarën) do të

konstatojmë një univers më të vogël, e nëse shkojmë më tej do të vërejmë “vetëm një pikë”.

Duke iu mbështetur matjeve të bëra, kjo pikë, e cila përfshinte të gjithë materien e universit, do të

kishte një vëllim zero për shkak të forcës të madhe tërheqëse (gravitetit). Kështu që universi duhet të jetë

shfaqur me shpërthimin e kësaj pike me vëllim zero. Ky shpërthim u quajt

Madh) dhe ekzistenca e tij në mënyrë të përsëritur pohohet nga faktet e vërejtura.

Big Beng tregoi një të vërtetë shumë të madhe: Të thuash që diçka ka zero volum është njësoj sikur

të thuash është “Hiç”. I gjithë universi është krijuar nga ky “hiç”. Dhe për më tepër ky univers ka një

fillim në të kundërt me pikëpamjen e materialistëve që mbështesin se “universi ka ekzistuar nga

pafundësia”.

“Big Beng” (Shpërthimi i

Hipoteza e “gjendjes së qëndrueshme” (palëvizshme)

Teoria e Big Bengut për shkak të argumentave të forta që sillte, filloi të pranohej gjerësisht nga

bota e shkencës. Por astronomët, të cilët ishin të vendosur në mbështetje të filozofisë materialiste dhe mbi

idenë e kësaj filozofie mbi një “univers të pafund”, vazhdonin t’i rezistonin Big Bengut dhe të mbanin në

këmbë ideologjinë e tyre. Shkakun e kësaj përçapjeje kuptohet fare qartë në fjalët e fizikantit të shquar

Artur Edington, i cili thotë: “Në mënyrë filozofike idea për fi-llimin e menjëhershëm të këtij rregulli të

tanishëm natyror më duket shumë e neveritshme”.4

Një tjetër astronom që kundërshtoi teorinë e Big Bengut, ishte Fredi Hoil. Ky i fundit aty nga mesi

i shekullit të 20-të nxorri një model të ri, pasues i filozofisë së universit të pafund të shekullit të 19-të, me

emrin gjendje e palëvizshme “Steady-state”. Hoil e pranoi faktin e pakundërshtueshëm të zgjerimit të

universit dhe propozoi diçka të re se universi është i pafundëm në të dyja, dimensionin dhe kohën e tij.

Sipas këtij modeli me zgjerimin e universit materia në sasi të duhura, në mënyrë spontane filloi të

ekzistonte vetvetiu për ta mbajtur universin në gjendje të palëvizshme. Qëllimi i vetëm i dukshëm i kësaj

teorie është mbështetja e dogmës së “materies që ekziston që në pafundësinë e kohës”, e cila është baza e

filozofisë materialiste, kjo teori e Big Bengut është plotësisht e kundërta sepse mbron që universi ka një

fillim. Përkrahësit e teorisë së gjendjes së palëvizshme i rezistuan për një kohë të gjatë Big Bengut. Por

megjithatë shkenca përparonte kundra tyre.

Triumfi i Big Bengut

Në vitin 1948 Xhorxh Gamov duke i avancuar më tej llogaritjet e Xhorxh Lëmetrit, hodhi një tezë

të re mbi Big Bengun. Nëse universi është formuar me një shpërthim kataklizmik, padyshim që duhet të

ketë lënë pas një përqindje të caktuar të rrezatimit. Dhe mbi të gjitha ky rrezatim duhet të jetë përhapur në

raport të njëjtë në të gjithë universin.

Ky argument që duhej të vërtetohej, pa kaluar shumë kohë u gjend. Në vitin 1965, dy kërkues Arno

Penzias dhe Robert Uillson si përfundim i një rastësie, zbuluan këto rrezatime (valë) të panjohura. Ky

rrezatim, të cilin e quajtën

reflektoheshin nga çdo vend i hapësirës për uniformitetin e jashtëzakonshëm. E shprehur ndryshe ky nuk

ishte një rrezatim me origjinë të lokalizuar, pra, nuk kishte një burim të përcaktuar dhe ishte i përhapur

gjithandej. Kështu që shumë shpejt u zbulua se këto rrezatime i takonin mbetjeve të periudhës së Big

Bengut që vazhdojnë që nga çasti i parë i shpërthimit të madh. Gjithashtu Gamovi nxorri se frekuenca e

“Sfondi Kozmik i Rrezatimit” ishte i ndryshëm nga rrezatimet që

 

rrezatimeve ishte shumë e afërt me vlerën e parashikuar nga shkencëtarët më parë. Penzia dhe Uillson

fituan edhe çmimin Nobel për zbulimin e tyre.

Në 1989, Xhorxh Smut me ekipin e tij të NASA’s hodhën në hapësirë “Satelitin e Zbulimit të

Rrezatimit të Sfondit Kozmik” (COBE). Me aparatet e ndjeshme të vendosura në këtë anije kozmike u

deshën vetëm 8 minuta për të detektuar dhe pohuar matjet e Penzias dhe Uillsonit. Konkluzionet vërtetuan

rezultatet e mbetjeve të trysnisë dhe nxehtësisë prej shpërthimit të madh në fillim të universit. Shumica e

shkencëtarëve pohuan se COBE në mënyrë të sukseshme kishte kapur mbetjet e Big Bengut.

Shumë fakte të reja për Big Bengun po dilnin. Një argument tjetër i rëndësishëm i Big Bengut ishte

sasia e gazeve të hidrogjenit dhe heliumit në hapësirë. Me matjet e bëra në ditët tona kuptohet se raporti

hidrogjen-helium në univers përputhet plotësisht me raportin teorik të llogaritjeve të mbetjes së hidrogjenhelium

nga Big Bengu. Kjo na drejton në atë se në teorinë e gjendjes së palëvizshme nëse universi pa një

fillim vjen nga infiniti dhe nuk ka fillim, hidrogjeni në univers do të digjej plotësisht dhe do të kthehej në

helium. I mbështetur nga fakte të mjaftueshme Big Bengu u pranua në mënyrë të prerë nga shkenca. Sipas

një shkrimi në numrin e Tetorit 1994 të revistës

është i vetmi që merr parasysh zgjerimin e vazhdueshëm dhe siste-matik të universit dhe përfundime të

tjera observuese.

Denis Shama, i cili për një kohë të gjatë së bashku me Fred Hoil, përkrahu teorinë e gjendjes së

palëvizshme, u shpreh në këtë mënyrë mbi argumentat e njëpasnjëshme të Big Bengut:

“Scientific American” shënon se modeli i Big Bengut

“Edhe unë si gjithë ato që përkrahnin teorinë e gjendjes së palëvizshme u fërkuan për një kohë të gjatë me

argumentat bindëse... Një rol të rëndësishëm luaja dhe unë por jo se i besoja vërtetësisë por vetëm se do të

doja që “gjëndja e palëvizshme” të ishte e vërtetë. Kundra argumenteve mora pjesë përkrah Fredit për të

gjetur përgji-gje për këto zbulime armike. Por me grumbullimin e më tepër të argumenteve, e kuptova që nuk

kishte më kuptim të vazhdoja të luaja rolin dhe mendova se tashmë duhet lënë mënjanë “gjëndja e

palëvizshme”.5

Kush e krijoi universin nga mosekzistenca?

Me triumfin e Big Bengut, edhe dogma themelore e materialistëve, nocioni mbi “universin e

pafund” u varros në faqet e historisë. Atëherë çfarë ishte ajo forcë që krijoi universin me një shpërthim të

madh në mosekzistencë?

Pa dyshim që kjo pyetje tregon (shfaq) atë të vërtetë, të cilën nuk e pëlqen Artur Edington dhe

materialistë të tjerë, pra, ekzistencën e një Krijuesi. Filozofi i shquar ateist Antoni Flu për këtë ka thënë:

“Thonë se shpifjet i bëjnë mirë gjendjes shpirtërore të njeriut. Unë do të rrëfehem: Modeli i Big Bengut është

shumë shqetësues për sa i përket një ateisti. Sepse shkenca ka vërtetuar një pretendim të përkrahur nga

burime fetare: Tezën mbi ekzistencën e një zanafille të universit. Unë i besoj akoma ateizmit por duhet të

theksoj se nuk është fare e lehtë dhe e qetë të mbrohet përballë Big Bengut”.6

Shumë shkencëtarë të tjerë që nuk e kishin detyruar veten në besimin e verbër në ateizëm, sot në

krijimin e universit e pranojnë ekzistencën e një Krijuesi, zotërues të një force të pafund, pra, Allahun.

Psh, astrofizikanti i njohur amerikan Hjuxh Ros shpjegon ekzistencën e Krijuesit përtej dimensioneve të

universit në këtë mënyrë:

“Koha është dimensioni ku shfaqen ngjarjet. Në qoftë se materia është e shfaqur së bashku me shpërthimin,

atëherë shkaku i ekzistencës së universit duhet të jetë një fenomen plotësisht i pavarur nga dimensioni kohor

 

dhe ai i vendit. Kjo na tregon se krijuesi është mbi të gjitha dimensionet e universit. Në të njëjtën kohë tregon

se Zoti nuk është universi në vetvete dhe nuk përmbledh atë apo të jetë një forcë e tij (universit).7

Ankesat dhe pavleftësitë (mangësitë) ndaj krijimit

Siç e studiuam deri në këtë pikë, Big Beng do të thotë krijimi i universit nga mosekzistenca, pra,

pohim i hapur i krijimit të qëllimshëm. Për këtë shkak fizikantët dhe astronomët, të cilët e kishin

përvetësuar ideologjinë materialiste, u mun-duan të sillnin disa shpjegime alternative për t’i dalë kundra

këtij realiteti. Një nga këto ishte dhe teoria e “gjendjes së palëvizshme”, të cilën e prekëm në faqet e

mësipërme ku thamë se kjo teori ishte një përçapje e pashpresë e disa shkencëtarëve, të cilët “në mënyrë

filozofike shqetësoheshin nga idea e krijimit të universit”.

Dy alternativat e tjera, të cilat materialistët u munduan t’i sillnin ishin mo-dele që e pranonin Big

Bengun por që mundoheshin ta komentonin jashtë krijimit. I pari ishte “modeli i oshilacionit (hapjembylljes)

të universit” dhe i dyti ishte “modeli kuantum i universit”. Tani le të analizojmë hollësisht këto

teori dhe të shpjegojmë pavleftësitë e tyre.

“Modeli i oshilacionit të universit”

Big Bengun si fillimin e universit. Në këtë model pretendohet se pas Big Bengut universi u mblodh

përsëri në vetvete, pra, në një pikë të vetme dhe më pas shpërtheu përsëri dhe u mblodh përsëri në një pikë

të tillë. Kështu me këtë rutinë vazhdon deri në pafundësi. Përsëri sipas këtij modeli edhe para Big Bengut

ka patur shpërthime deri në pafundësi. Pra, sipas teorisë, universi dhe materia ekzistonin që nga

pafundësia por që me kalimin e kohës përjetonin shpërthime dhe tkurrje (mbledhje në një pikë) herë pas

here. Edhe universi ku ne jetojmë është një prej atyre universeve të këtij cikli.

Ajo që bënë ata që parashtruan këtë model ishte thellimi i tyre mbi Big Bengun duke shkruar një

skenar për ta kthyer atë në një teori që mbron pafundësinë e universit. Por ky ishte një skenar

jashtëshkencor, sepse kërkimet e 15-20 viteve të fundit na tregojnë se ky model i oshilacionit të universit

është i pamundshëm. Sepse edhe sikur universi të tkurret e të mblidhet në vetvete, nuk ekziston asnjë

forcë fizike që të kushtëzojë një tkurrje kaq të madhe dhe duke e kthyer përsëri atë mbrapsht, me një

shpërthim tjetër të madh, ta ndërtojë atë përsëri.

u shfaq si tezë nga ata astronomë, të cilët nuk e pranonin dot8

Faktori më i madh, i cili miraton pavlefshmërinë e këtij modeli është se edhe sikur universi me

oshilacion të vazhdueshëm të ekzistojë, ky mekanizëm nuk do të vazhdonte në pafundësi. Sepse llogaritjet

tregojnë se këto “universe të njëpasnjëshëm” do t’i transferonin pasuesit një sasi entropie. Pra, energjia në

çdo univers sa do të vinte e do të bëhej më e padobishme, pra, sasia e energjisë ekzistuese do të ishte më e

vogël dhe çdo univers që do të hapej sërish do të zotëronte një hapje më të ngadaltë dhe një sipërfaqe më

të madhe. Dhe nëse do të ktheheshim pas në kohë do të përballeshim me universe më të vegjël dhe përsëri

kjo do të kyçej në një “univers fillestar”. E nëse do të ekzistonin universe të këtillë përsëri duhet që në

fillim të jenë krijuar nga mosekzistenca.9

Shkurtimisht modeli i “oshilacionit” të pafund të universit është një fantazi që fizikisht nuk është e

mundur të realizohet.

“Modeli kuantum i universit”

Big Bengun. Ata që mbronin këtë tezë e patën bazuar skenarin e tyre në vëzhgimin e bërë në fizikën

nënatomike (kuantumit). Në fizikën e kuantumit u vëzhgua se copëzat nënatomike formoheshin dhe

zhdukeshin spontanisht brenda në vakum. Këtë vëzhgim disa prej fizikantëve e komentuan se materia

fillon dhe krijohet në nivelin kuantum dhe se “kjo cilësi i takon materies në vetvete”, po kështu edhe në

, ishte modeli i dytë i paraqitur për një shpje-gim jashtëkrijimit për

 

krijimin e universit nga mosekzistenca është një veti që i përket lëndës, duke u munduar të tregonin këtë

dukuri si një pjesë e li-gjeve të natyrës. Brenda modelit të kuantumit, universi ynë interpretohet si një

copëz nënatomike në një (univers) më të madh.

Në fakt përshkrimi i bërë fizikës së kuantumit në asnjë mënyrë nuk ka li-dhje dhe nuk mund të jetë

një shpjegim mbi krijimin e universit. Uilliam Lein Kreg, shkrimtar i librit

Atheism”

poshtë:

“Big Beng, Theism and(Shpërthimi i madh, Teizmi-besimi në një Zot- dhe Ateizmi) këtë temë e shpjegon si më

“Vakumi kuantum mekanik me copëzat, të cilat valëzonin (dukeshin e zhdukeshin) në të vërtetë është shumë

larg “vakumit” real e nuk do të thotë hapësirë boshe. Në një model kuantumi të tillë, copëzat, të cilat

vazhdimisht duken e zhduken marrin energji nga (vetë) ky boshllëk për të siguruar këtë ekzistencë të tyre të

shkurtër. Kjo nuk është një hapësirë boshe dhe për këtë shkak edhe copëzat e materies nuk u krijuan nga

hiçi”.10

Dmth, edhe në fizikën e kuantumit materia nuk u krijua nga mosekzistenca, vetëm se energjia

përreth në mënyrë spontane kthehet në materie e më pas me shpërbërjen e kësaj materieje kthehet sërish

në energji. Shkurtimisht këtu nuk jemi përballë një krijimi në mosekzistencë.

Por ashtu si në degët e tjera të shkencës edhe në fizikë ka nga ato shkencëtarë ateistë, të cilët pa i

vënë re disa pika dhe detaje kritike i kalojnë pa i përfillur këto të vërteta për shkak të pikëpamjeve të tyre

materialiste. Sepse për to nxjerrja dhe shpjegimi i të vërtetave shkencore mbart një rëndësi jetike për

qëndrimin në këmbë të materializmit, dmth, ateizmit.

Modeli i universit kuantum, të cilin e shtjelluam më sipër, do të refuzohej nga shumica e

shkencëtarëve: me shprehjen e fizikantit të njohur C. J. Isham “për arësye të vështirësive vdekjeprurëse të

dala përpara teorisë, modeli kuantum i universit nuk u përqafua gjerësisht”.11 Aq sa ky model sot është

braktisur edhe nga fizikantët R. Brout dhe Ph. Shpindel, të cilët ishin ata që e shfaqën për herë të parë

këtë.12

Një version i modelit kuantum i njohur shumë këto vitet e fundit, vjen nga fizikanti i njohur

botëror

pretendon se Big Bengu nuk të lë të kuptosh krijim nga mosekzistenca. Përballë realitetit se përpara Big

Bengut nuk ka patur kohë, propozoi konceptin

një interval 10-43 sekonda “kohë imagjinare” dhe koha reale është formuar pas saj. Shpresa e Hauking

ishin vetëm që të kundështonte atë koncept të pakohësisë para Big Bengut.

Faktikisht “koha imagjinare”, “numri i njerëzve imagjinarë në dhomë” apo “numri i makinave

imagjinare në rrugë”, janë koncepte të barazvlefshëm me zero, pra, hapësirë boshe. Ai është duke bërë

vetëm një lojë fjalësh me këtë gjë. Hauking pretendon se me ekuacionet e ndërtuara me faktorin kohë

imagjinare janë të drejta, por në të vërtetë kjo nuk ka asnjë lidhje.

Matematicieni i njohur Sër Herbert Dingëll probabilitetin për të treguar si të drejta gjërat që nuk

ekzistojnë e shpjegon:

Stefan Hauking. Ky i fundit, në modelin e përmbledhur në librin “Historia e shkurtër e kohës”,“kohë imagjinare”. Sipas tij Big Bengu ka patur vetëm

“Në gjuhën e matematikës ne themi aq gënjeshtra sa dhe të vërteta, dhe mbrenda kufinj-ve të matematikës

nuk ke asnjë shans t’i dallosh këto nga njëra-tjetra. Veçimi i tyre mund të arrihet vetëm jashtë matematikës

me logjikë apo me eksperimente; duke arritur të analizohet mundësia e relacioneve midis rezultatit

matematikor dhe reaksionit korrespondent fizik”.13

Shkurtimisht në matematikë çdo rezultat teorik nuk kushtëzon domosdoshmërinë që të ketë pasojë

 

reale. Ja pra, dhe Hauking duke përdorur këtë veçori subjektive të matematikës prodhon hipoteza, të cilat

nuk mund të korrespondojnë me realitetin. Po çfarë mund të jetë arsyeja e përpjekjeve të tij? Përgjigjen

mund ta gjejmë sërish te fjalët e tij. Në shumicën e rasteve Hauking modelet e universit, të cilat na i

parashtron si alternativa të Big Bengut, pohon se këto janë hedhur “për të asgjësuar krijimin hyjnor”.14

Të gjitha këto tregojnë se alternativat që iu ofruan Big Bengut; teoria e gjendjes së palëvizshme,

modeli i oshilacionit të universit, modeli kuantum i universit dhe përpjekjet e modelit të Haukingut,

rrjedhin të gjitha vetëm nga paragjykimet e ideologjisë materialiste. Zbulimet shkencore tregojnë haptazi

se teoria e Big Bengut është e vërtetë dhe kjo shpjegon “krijimin në mosekzistencë”. Dhe ky është një

demostrim i hapur i krijimit të universit në mosekzistencë nga ana e Zotit por që materialistët këtë nuk e

pranojnë dot.

Një shembull i kësaj replike drejtuar Big Bengut është cituar në një shkrim nga Xhon Madoks,

editor i një nga revistave të njohura shkencore materialiste, Nature. Madoksi në editorialin e tij me titull

(Down with the Big Bang)

ideologjikisht” sepse

“Poshtë Big Bengu” ka deklaruar se “Big Bengu nuk mund të pranohet“teologët me Big Bengun kanë gjetur një mbështetje të fortë në idenë e krijimit”

dhe se në 10 vitet e ardhshëm do ta hedhim poshtë Big Bengun.15

Disa materialistë iu afruan çështjes me maturi. Psh, fizikanti materialist anglez H. P. Lipson, “edhe

pse nuk e dëshiron diçka të tillë” e pranon krijimin si një e vërtetë shkencore në këtë mënyrë:

“Për mua duhet ta kapërcejmë këtë pikë dhe duhet me doemos ta miratojmë shpje-gimin e vetëm të

pranueshëm, krijimin. Unë e di që kjo do të vijë repulsive (shtytëse) së bashku me mua edhe shumë

fizikantëve të tjerë por nëse argumentet eksperimentale e mbështesin një teori, nuk mund ta refuzojmë këtë

vetem pse nuk na pëlqen neve”.16

Si përfundim shkenca ka arritur në këtë të vërtetë: Materia dhe koha janë të krijuara nga ana e një

Krijuesi që zotëron forcë të pafundme dhe i pavarur nga këto të dyja. Krijuesi i universit ku jetojmë,

zotërues i një force, dijeje dhe inteli-gjence të pafund, është Allahu.

Shenjat e Kuranit

Modeli i Big Bengut me ndihmën që i dha njerëzimit të njohë universin rea-lizoi një funksion tjetër

të rëndësishëm. Me shprehjen e filozofit ateist Antoni Flu që me Big Bengun “shkenca miratoi një

pretendim të përkrahur nga burimet fetare”.

Kjo e vertetë e mbrojtur nga burimet fetare është realiteti i krijimit të universit nga mosekzistenca.

Para se shkenca të bënte zbulimet e saj, Zoti e pati deklaruar në librat e tij hyjnorë të zbritura si udhëzim

për njerëzinë. Në secilin prej librave të Tij hyjnorë si Teurati, Ungjilli dhe Kurani, ka informuar se

universi dhe të gjitha materiet janë të krijuara spontanisht nga Zoti.

Mes këtyre burimeve hyjnore, Kurani, i cili nuk ka pësuar asnjë ndryshim na informon edhe mbi

krijimin nga mosekzistenca por edhe mbi çështjen e mënyrës së krijimit, këto informata të zbuluara 14

shekuj me parë janë plotësisht paralele me zbulimet e shkencës moderne të shek. 20-të.

Fillimisht në Kuran informohemi për “mosekzistencën” në “krijimin” e këtij universi si vijon:

“Ai (Allahu) është që krijoi (pa kurrfarë shembulli) qiejt dhe tokën...”.

(Enam, 101)

14 shekuj para nesh, në një kohë kur dijet e njerëzve mbi universin ishin shumë të cekëta, na

deklarohet një aspekt tjetër në Kuran, ashtu siç e parashtron edhe teoria e Big Bengut, i gjithë universi ka

dalë në pah nga veçimi dhe zgjerimi i një vëllimi shumë të vogël, i cili ishte i mbledhur:

 

“A nuk e dinë ata, të cilët nuk besuan se qiejt dhe toka ishin të ngjitura, e Ne i ndamë ato të dyja dhe

ujin e bëmë bazë të jetës së çdo sendi; a nuk besojnë”?

(Enbija, 30)

Në origjinalin arabisht të ajetit të mësipërm jo pa qëllim është zgjedhur një fjalë e veçantë. Fjala

ratk në ajet u përkthye

me njëra-tjetrën, të pandara, të shkrira në njëra-tjetrën”. Pra, është një fjalë që përdoret për dy lëndë, të

cilat formojnë një masë (tërësi). Shprehja në ajet

shkëputjes së një sendi nga gjendja ratk duke e copëzuar dhe e shpërndarë. Psh, kjo folje përdoret edhe te

rasti i çarjes së farës nga filizi dhe dalja e saj nga toka.

Me këtë informacion le t’i hedhim një sy përsëri ajetit. Aty flitet për një gjendje ratk të qiellit dhe

tokës. Më pas këto të dyja u ndanë me foljen fatk. Pra, kanë dalë në pah duke çarë (përshkuar) njëratjetrën.

Faktikisht mund të kujtojmë gjendjen e parë të Big Bengut ku shohim një pikë të quajtur “veza

kozmike” që përfshinte të gjitha materiet e universit. E thënë ndryshe çdo gjë “qiejt dhe toka” ishin në një

gjendje ratk brenda kësaj pike. Më pas kjo vezë kozmike ka shpërthyer furishëm dhe me këtë (direktim)

materiet u bënë fatk, pra, dolën jashtë dhe formuan të gjithë universin.

Një tjetër e vërtetë e deklaruar në Kuran është zgjerimi i universit, i cili arriti të zbulohej nga

shkenca vetëm në vitin 1920. Kurani, këtë aspekt, i cili për herë të parë doli me vëzhgimet e animit në të

kuqe të spektrit të dritës së yjeve nga ana e Habëll, e tregon kështu:

“të ngjitura me njëra-tjetrën”. Kuptimi në fjalorët arabisht është “të ndërthurura“i ndamë” është folja fatk, e cila ka kuptimin e

«Ne, me forcën tonë e ngritëm qiellin dhe Ne e zgjerojmë atë».

(Dharijatë, 47)

Me pak fjalë, në një anë zbulimet e shkencës moderne zhvlerësojnë dogmën materialiste, nga ana

tjetër vërtetojnë saktësinë e informacioneve të ajeteve të Kuranit. Sepse universi në të kundërt nga ç’e

kujtojnë materialistët, me një sërë aksidentesh brenda në materie; është krijuar nga Zoti dhe informatat e

ardhura nga Ai, padyshim që janë dijet më të drejta mbi origjinën e universit.

Kreu II

EKUILIBRI

SHPËRTHIM

Fuqia e shpërthimit të universit është përcaktuar saktësisht në mënyrë të prerë dhe është aq

delikate sa është e pabesueshme kontrolli i forcës tërheqëse të saj. Për këtë arësye Big Bengu nuk është një

shpërthim dosido por një ekzistencë (formim) e përllogaritur mirë dhe e sistemuar.

 

Pol Devis, profesor i fizikës teorike17

N

dhe spontan të Big Bengut. Tani duke mbajtur parasysh këtë informacion le të studiojmë strukturën e

tanishme të universit.

Në univers gjenden përafërsisht 300 miliard galaktika. Këto kanë forma të caktuara, si galaktika

spirale, eliptike ... dhe po aq kanë dhe yje. Njëri nga këto yje është edhe Dielli ynë, përreth të cilit sillen

në harmoni të plotë 9 planete. Ne jetojmë në të tretin e këtyre planeteve.

Shihni përreth jush: Ky univers a ju lë ndopak përshtypjen se për arsye të shpërthimit është si një

lëmsh materiesh të përhapura rastësisht përreth? Natyrisht që jo. Materia e shpërndarë ashtu rastësisht, si

është e mundur të formojë galaktika të sistemuara? Për çfarë arsye materia në pika të caktuara është

mbledhur dhe ka formuar yje? Qoftë vetëm ekuilibri aq i përpiktë i Sistemit Diellor, a mund të jetë

formuar nga një shpërthim aq i frikshëm? Këto janë pyetje të rëndësishme që na shpien në pyetjen

themelore se si është formuar (përpiluar) universi pas Big Bengut.

Nëse Big Bengu është një shpërthim kataklizmik, pasojat që priten pas shpërthimit të tij padyshim

që janë shpërndarja e materies në hapësirën boshe. Kjo materie e përhapur ashtu rastësisht formon një

gjendje aq normale, saqë në një pikë të caktuar ato mblidhen dhe formojnë galaktika, yje dhe sisteme

diellorë. Kjo është njësoj sikur të presësh nga një bombë e hedhur në hambarin e grurit, të mbledhi

kokrrat dhe t’i sistemojë në mënyrë të rregullt ato. Sër Fredi Hoil, i cili për vite të tëra i doli kundra Big

Bengut i habitur nga kjo gjendje u shpreh në këtë mënyrë:

ë kreun e mëparmë analizuam se universi është krijuar nga mosekzistenca me një shpërthim të furishëm

“Teoria e Big Bengut pohon atë që universi ka filluar me një shpërthim të vetëm dhe të madh. Por siç e dimë

shpërthimet e shpërbëjnë materien dhe e përhapin në mënyrë të çrregullt.

shumë misterioze ka sjellë në pah plotësisht të kundërtën e kësaj:

bashkohen me njëra-tjetrën e të formohen galaktikat

Në fakt Big Bengu në mënyrëMateria u soll në atë harmoni saqë të”.18

Me të vërtetë materia e formuar me Big Bengun mori një formë dhe sistemim të jashtëzakonshëm.

Formimi i një sistemi të tillë na shpie vetëm te një e vërtetë: Krijimi i përsosur i universit është vepër e

Allahut, zotërues i një fuqie të epërme...

Në këtë pjesë të librit do të studiojmë përsosmërinë dhe madhështinë në fjalë.

Shpejtësia e Shpërthimit

Ata, të cilët kanë dëgjuar mbi Big Bengun por që nuk janë thelluar në këtë çështje, mund të

mendojnë se pas shpërthimit nuk ekziston një përllogaritje e ho-llësishme. Sepse shpërthimi tek njerëzit

nuk mund të zgjojë koncepte si projektim, plan apo sistem.

Një dimension i këtij rregulli është edhe shpejtësia e shpërthimit. Materia e krijuar me Big Bengun

sigurisht që ka filluar të përhapet përreth me një shpejtësi tmerrësisht të madhe. Por këtu duhet të kemi

kujdes një pikë. Në çastin e shpërthimit ekzistonte edhe një forcë tërheqëse relativisht e madhe. Një forcë

kjo që mund ta mblidhte të gjithë universin në një pikë të vetme.

Prandaj në çastet e para të Big Bengut duhet të flasim për dy forca të kundërta. Forca shtytëse e

shpërthimit dhe forca tërheqëse e saj, e cila duke i rezistuar këtij shpërthimi mundohej të mblidhte përsëri

 

materien në pika të caktuara. Universi arriti të krijohej për shkak të ekzistencës të një ekuilibri midis dy

forcave. Në qoftë se që në çastet e para forca tërheqëse do të ishte më e madhe se forca shpërthyese,

atëherë universi pa arritur të zgjerohej do të mblidhej përsëri në vetvete. Në qoftë se do të ekzistonte

mundësia tjetër e superioriteti të forcës së shpërthimit, në këtë rast materia do të përhapej në hapësirë në

atë mënyrë që të mos bashkohej më.

Por sa i ndjeshëm ka qenë ky ekuilibër? Në ç’raport ka qenë “elasticiteti” midis këtyre dy forcave?

Profesori i njohur i fizikës matematikore në Universitetin Adelaide në Australi, Pol Devis në lidhje

me përgjigjen e pyetjes bëri shumë llogaritje të gjata ku arriti në një rezultat të pabesueshëm. Sipas tij në

qoftë se shpejtësia e zma-dhimit (zgjerimit) pas Big Bengut sikur të ndryshonte në një raport prej 10-18

sekondash (një të biliardtën e sekondit), nuk do të dilte në pah ky univers. Këtë përfundim Davies e tregon

kështu:

“Llogaritjet tregojnë se shpejtësia e zgjerimi të universit përshkohet në kufinj tepër kritikë. Në qoftë se

universi do të zgjerohej me një shpejtësi më të vogël (të ngadaltë) për shkak të forcës tërheqëse do të

mblidhej, e nëse do të zgjerohej pak më shpejt, materiali kozmik do të përhapej dhe do të zhdukej në

hapësirë. Përgjigjja e pyetjes është shumë interesante mbi këtë ekuilibër te “mirëllogaritur” midis dy rasteve

katastrofike; sikur shpejtësia e përcaktuar e shpërthimit të ndryshonte vetëm 10

mjaftonte të zhdukte këtë ekuilibër të duhur. Prandaj shpejtësia e shpërthimit është përllogaritur me një

përsosmëri të pabesueshme. Big Bengu nuk është një shpërthim dosido, është formulim i planifikuar dhe

siste-matik”.19

-18 të shpejtësisë reale do të

Këtë ekuilibër të mrekullueshëm në fillim të krijimit të universit, një shkrim i revistës së njohur

“Science” shprehimisht e shtjellon kështu:

“Në qoftë se dendësia e materies në univers do të ishte pak më e madhe atëherë universi sipas ligjit të

relativitetit të përgjithshëm për shkak të forcës tërheqëse midis copëzave atomike nuk do të zgjerohej por do

të kthehej përsëri në pikënisje. Nëse kjo dendësi do të ishte pak më e vogël atëherë universi do të zgjerohej

me një shpejtësi tmerruese dhe copëzat atomike nuk do të arrinin të tërhiqnin njëra-tjetrën kështu që nuk do

të formoheshin kurrë galaktikat. Sipas matjeve të bëra ndryshimi midis dendësisë reale në fillim të universit

dhe asaj dendësie kritike që nuk ka asnjë mundësi të formohej, është më e vogël se një e kuadrilionta e një

përqindit të saj. Kjo i ngjan vendosjes së një lapsi me majë në atë mënyrë që të qëndrojë ashtu për 1 mi-liard

vjet... Mbi të gjitha, me zgjerimin e vazhdueshëm të universit edhe ky ekuilibër bëhet akoma edhe më i

ndjeshëm”.20

Edhe Stefan Hauking sado që mundohet të shpjegojë origjinën e universit me një sërë rastësish,

këtë ekuilibër të jashtëzakonshëm të shpejtësisë së zgjerimit të universit në veprën me titull

Shkurtër e Kohës”

“Histori e, e pohon kështu:

“Shpejtësia e zgjerimit të universit është një pikë aq kritike saqë qysh në sekondën e parë pas Big Bengut ky

raport të ishte një e milionta herë më e vogël, universi nuk do të vinte në këtë gjendje”.21

Çfarë na tregon ky ekuilibër i jashtëzakonshëm? Padyshim që një programim i tillë delikat nuk

mund të shpjegohet me rastësinë dhe është argumentimi i një projektimi të vullnetshëm. Pol Devis edhe

pse ishte një fizikant, i cili ka përqafuar ideologjinë materialiste, këtë realitet e pohon si më poshtë:

“Konstrukti i tanishëm i universit, i cili është shumë i ndjeshëm edhe ndaj ndryshimeve më të vogla të

vlerave numerike, është i krijuar nga një vullnet shumë i kujdesshëm që nuk mund t’i dilet dot kundra...

Ekuilibret e ndjeshëm numerikë janë nga ekuilibrat më themelorë të natyrës dhe përbëjnë një argument të

 

fortë për të pranuar ekzistencën e një projektimi kozmik.22

Katër Forcat

Faktikisht shpejtësia e shpërthimit te Big Bengu është vetëm një nga ato ekuilibra numerikë të

formuara në atë çast në univers. Pas Big Bengut dolën në pah “përmasat”, të cilat përcaktojnë strukturën e

universit tek e cila ne bëjmë pjesë, dhe këto ishin të përcaktuara në vlera të duhura.

Këto përmasa përbëjnë atë që sot fizika moderne i quan “katër forcat themelore”. Të gjitha

strukturat dhe lëvizjet fizike në univers kryhen në saje të ekuilibrit dhe relacioneve midis këtyre katër

forcave. Këto janë: forca tërheqëse e tokës, forca elektromagnetike, forca e fuqishme bërthamore dhe forca

e dobët bërthamore. Forcat e fuqishme dhe të dobëta bërthamore përcaktojnë vetëm strukturën përbërëse të

atomit. Kurse dy të tjerat, pra, forca tërheqëse e tokës dhe forca elektromagnetike, përcaktojnë

marrëdhëniet midis atomeve dhe gjithashtu të gjithë ekuilibrat e objekteve materiale (dmth, vetë

materien). Këto katër forca kontrollojnë dhe përcaktojnë të gjithë materien e shpërndarë në univers pas

Big Bengut.

Tek krahasojmë këto forca me njëra-tjetrën, përpara na del një pamje shumë interesante. Këto katër

forca zotërojnë vlera jashtëzakonisht të ndryshme nga njëra-tjetra. Nëse do të kërkojmë të përdorim një

njësi të përbashkët për raportet e të gjitha këtyre forcave, do të shkruajmë diçka të tillë:

Forca e fuqishme bërthamore : 15

Forca e dobët bërthamore : 7.03 x 10-3

Forca elekromagnetike : 3.05 x 10-12

Forca tërheqëse e tokës : 5.90 x 10-39

Nëse do të shihnim me kujdes numërat e mësipërm, do të vërejmë një dife-rencë shumë e madhe

midis tyre. Psh, vlera e forcës së fuqishme bërthamore është 25 e ndjekur kjo nga 38 zero më e madhe se

forca tërheqëse e tokës! Vallë, cila është arsyeja e një diference të tillë?

Biologu molekular Majkëll Denton në librin

Reveal Purpose in the Universe (Fati i Natyrës: Si shfaqin që-llim ligjet biologjike në univers)

pyetjeje i kthen këtë përgjigje:

“Nature’s Destiny”: How the Laws of Biology, kësaj

“Në qoftë se forca tërheqëse e tokës do të ishte një trilion herë më e madhe, atëherë universi do të kishte një

sipërfaqe më të vogël dhe jetëgjatësia do të ishte më e shkurtër. Përmasa e një ylli përafërsisht do të ishte një

trilion herë më i vogël se Dielli ynë dhe jetëgjatësia e tij do të ishte vetëm një vit. Nga ana tjetër nëse forca

tërheqëse e tokës do të ishte pak më e vogël se realja nuk do të arrihej kurr-sesi të krijohej ndonjë yjësi apo

galaktikë. Në të njëjtën mënyrë edhe te forcat e tjera vihet re një ndjeshmëri e tillë. Nëse forca e fuqishme

bërthamore do të kishte një vlerë paksa më të vogël atëherë i vetmi element statik do të ishte ai atom, i cili në

bërthamë përbëhet nga dy protone. Në këtë gjendje në univers nuk do të mbesë fare hidrogjen dhe nëse yjet

dhe galaktikat do të ishin të krijuara, do të kishin një strukturë shumë më ndryshe nga ajo ç’kanë sot.

Qartësisht

zotërojnë sot, nuk do të ekzistonte asnjë yll, supernovë, planet apo atom. Me një fjalë nuk do të kishte

jetë”

nëse këto konstante dhe këto forca themelore nuk do të kishin vlerat preçize, të cilat.23

Pol Devis bën një koment të tillë mbi përcaktimin (përpilimin) e ligjeve themelore të fizikës në

 

univers në harmoni me jetesën e njeriut:

“Nëse natyra do të kishte zgjedhur vlera numerike pak më ndryshe, universi do të ishte një vend shumë më

ndryshe. Dhe me shumë mundësi ne nuk do të gjendeshim këtu për ta parë... Dhe njeriu me studimin e

kozmologjisë, pabesueshmëria sa vjen e bëhet më e dukshme. Zbulimet e fundit mbi zanafillën e universit

tregojnë se ky univers, i cili është vazhdimisht në zgjerim përbëhet nga një strukturë shumë preçize, e cila

lind një admirim të madh”.24

Arno Penzias, me zbulimin e argumentit të madh të sfondit kozmik të rrezatimit, së bashku me

Robert Uillson më 1965 fituan çmimin Nobel. Penzias mbi këtë projektim të mahnitshëm bën këtë

koment:

“Astronomia na shpie në një ngjarje të mahnitshme; një univers i krijuar në mosekzistencë. Është ndërtuar

mbi një ekuilibër shumë të ndjeshëm me kushtet e duhura për të lejuar jetën në tokë. Ky është një univers i

planifikuar për këtë qëllim”.25

Te këto pjesë, të cilat i shkëputëm nga thëniet e shkencëtarëve të njohur vërejmë se të gjithë kanë

evidentuar të njëjtin realitet. Kjo e vërtetë, i shfaqet çdo personi, i cili studion këto sisteme dhe ekuilibre të

universit që na mahnisin pa masë. Është shumë e qartë që në të gjithë universin ekspozohet një projektim

superior dhe një sistem i përsosur. Zoti i këtij sistemi padyshim është Allahu që krijon gjithçka të

përsosur. Allahu na tërheq vëmendjen në një nga ajetet e Tij mbi përsosmërinë dhe maturinë në krijimin e

universit:

“(Ai është që) Vetëm Atij i takon sundimi i qiejve dhe i tokës, Ai nuk ka as fëmijë e as shok në

sundimin e Tij. Ai krijoi çdo gjë, duke e përsosur në mënyrë të qartë e të matur”.

(Furkan, 2)

Llogaritjet e probabilitetit e përgënjeshtrojnë “Rastësinë”

Gjithçka që studiuam deri tani tregon haptazi se çdo ekuilibër numerik që u përcaktua menjëherë

pas Big Bengut, ka një rëndësi me të vërtetë jetike për vazhdimësinë e racës njerëzore. Pra, si fuqia

shpërthyese, vlerat e katër forcave themelore dhe të gjitha ato ndryshore, të cilat do t’i analizojmë në faqet

vijuese, janë harmonizuar në atë mënyrë që të formojnë një univers ku të mund të jetohet dhe kjo harmoni

është përllogaritur me delikatesën më të madhe.

Në këtë pikë le të marrim në dorë pretendimin e rastësisë (koinçidencës) të materializmit. Rastësia

është term matematikor dhe nëse diçka mund të rea-lizohet me anë të rastësisë mund ta llogarisim në saje

të matematikës së probabilitetit. Le ta shohim së bashku.

Vallë, sa është mundësia që një univers, i cili na jep mundësinë e jetës, të jetë vetëformuar

rastësisht së bashku me të gjitha ndryshoret fizike? Një e bi-lionta e bilionit? Një e trilionta e trilionit, të

trilionit? Apo më tepër?

Këtë shifër e zbuloi matematicieni i njohur anglez Roxher Penrouz, shok i ngushtë pune me Stefan

Hauking. Duke futur në llogaritje të gjitha ndryshoret fizike evidentoi se në sa forma të ndryshme mund të

rreshtoheshin, dhe për të formuar një mjedis ku mund të jetojnë gjallesat përcaktoi rezultatet e

probabiliteteve të tjera të mundshme të Big Bengut.

Probabiliteti i gjetur nga Penrouz ishte 10

Është e vështirë bile të mendohet se ç’kuptim ka ky numër. Në mate-matikë një numër i shkruar në

formën 10123 do të thotë, 1 i ndjekur nga 123 zero. Kjo është një shifër astronomike, e cila është më e

madhe se numri i mbledhjes i të gjithë atomeve të universit, pra, 1078. Por numri i gjetur nga Penrose

10123.

 

është shumë herë më i madh se ky i fundit.

Këtë shifër le të mundohemi ta shpjegojmë me disa shembuj: 103 do të thotë 1000. 10

thotë një numër, i cili formohet nga një 1 i ndjekur nga 1000 zero. Nëse pas 1 vendosim nëntë zero kjo

formon 1 miliard, 12 zero, 1 trilion... Por të vendosësh pas numrit 1* 10123 zero nuk mund të

përkufizohet apo të ketë një emërtim as në matematikë.

Në termat praktike në matematikë probabilitetet më të vogla se 1 në 1050 nënkuptojnë një

“probabilitet zero”. Por numri i Penrouz ishte një numër tri-liarda të triliardit herë më i madh se ky. Ai

numër formohet nga 1 i pasuar prej 10123 zerosh. Shkurtimisht ky numër na tregon pamundësinë për të

shpjeguar universin nëpërmjet rastësisë.

Roxher Penrouz bën këtë koment mbi këtë numër që i kalon muret e logjikës:

103 do të

“Ky numër, na tregon edhe një herë mprehtësinë dhe saktësinë e qëllimit të Krijuesit, pra, një mundësi në

10

10

në formën e një numri natyror sepse i duhet të shtojë pas numrit 1 edhe 10123 zero. Edhe sikur t’i shtojmë

nga një zero në vend të të gjithë protoneve dhe neutroneve të universit përsëri do ta kishim të vështirë të

përfitonim një numër të tillë”.26

123. Ky është me të vërtetë një numër i jashtëzakonshëm. Këtë asnjë njeri nuk mund të arrijë ta shkruajë

Këto shifra, të cilat përkufizojnë saktësinë e ekuilibreve dhe të projekti-mit (dizenjimit) luajnë një

rol themelor që i tejkalon kufinjtë e inteligjencës sonë. Janë tregues që vërtetojnë se universi kurrë nuk

mund të jetë “fryt i rastësisë” por ashtu siç e shprehu edhe Penrouz, “demostrues i mprehtësisë dhe i

saktësisë së Krijuesit”.

Në fakt për të kuptuar se universi nuk është “fryt i rastësisë”, nuk është e nevojshme të dihen këto

llogaritje probabiliteti që treguam më lart. Sepse çdo person që hedh një sy përreth mund ta perceptojë

kudo në univers këtë krijim të qartë. Padyshim që pas një shpërthimi të rastësishëm me radhitjen vetvetiu

të atomeve nuk mund të formohet një univers i përsosur, e brenda tij sisteme, Dielli, Toka, njerëzit në të,

kafshët, bimët, insektet dhe gjithçka tjetër. Detajet që evidentojmë kudo nga kthejmë kokën ne, janë një

nga një, argumente të ekzistencës së Allahut, fuqisë së Tij supreme dhe të një krijimi të vullnetshëm. Por

këtë mund ta konceptojnë vetëm ata njerëz që arrijnë të arsyetojnë:

“Është fakt se në krijimin e qiejve e të tokës, në ndërrimin e natës e të ditës, të anijes që lundron në det që u

sjell dobi njerëzve, në atë shi që e lëshon Allahu prej së larti e me të ngjall tokën pas vdekjes së saj dhe

përhap në të nga çdo lloj gjallese, në qarkullimin e erërave dhe reve të nënshtruara mes qiellit e tokës, (në të

gjitha këto), ka argumente për një popull që arsyeton”. (Bekare, 164)

Të shohësh (plotësisht) të vërtetën

Ashtu siç studiuam deri tani, shkenca e shekullit të 20-të na ka treguar shumë argumente bindëse,

të cilat argumentojnë krijimin e universit nga Allahu. Nocioni “Parim Human” (Anthropic Principle)

tregon se në këtë sistem nuk ka vend për rastësinë dhe se çdo detaj i universit është i programuar

posaçërisht për njeriun.

Ana interesante është se një pjesë e madhe e shkencëtarëve, të cilët me anë të zbulimeve arritën në

konkluzionin se “universi nuk mund të komentohet nëpërmjet rastësisë” por që faktikisht për shkak të

pikëpamjeve të tyre materia-liste, nuk ishte ky rezultati që kërkonin. Asnjë prej shkencëtarëve si Pol

Devis, Arno Penzias, Fredi Hoil, Roxher Penrouz, prej të cilëve shkëputëm thënie të ndryshme, nuk kanë

 

qenë fetarë. Duke bërë kërkime nuk kanë synuar të gjejnë argumente mbi ekzistencën e Zotit. Por të

gjithë, edhe pse nuk e dëshironin një gjë të tillë arritën në përfundimin se i vetmi shpjegim për universin

është ky projektim madhështor i vetëdijshëm.

Astronomi amerikan Xhorxh Grinshtajn në librin e tij

Simbiotik)”

“The Symbiotic Universe (Universi, këtë gjë na e rrëfen kështu:

“Si mund të jetë e mundur kjo (projektimi i ligjeve të fizikës posaçërisht për jetën)? Tek analizojmë

argumentet, përballemi me këmbëngulje me një fakt të rëndësishëm: duhet që të ketë hyrë në kontakt një

inteligjencë e mbinatyrshme. Vallë për një çast edhe pse nuk patëm një qëllim të tillë po ballafaqohemi me

argumente shkencore mbi praninë e një “Ekzistence Hyjnore”?27

Grinshtajn, i cili është një ateist, pyetjes të cilën e filloi me “vallë” po mundohet t’i shmanget

realitetit sikur nuk e vë re atë. Por shumë shkencëtarë të tjerë, të cilët nuk i afrohen me paragjykime

çështjes, e pohojnë me zë të lartë se universi është i krijuar posaçërisht nga ana e Zotit për jetën e njeriut.

Astrofizikanti amerikan Hjuxh Ros në një shkrim me titull “Projektimi dhe Parimi Human” e përfundon

kështu:

“Universin nga mosekzistenca duhet ta ketë krijuar medoemos një Krijues Suprem dhe Inteligjent.

Një Krijues duhet ta ketë projektuar planetin Tokë. Dhe përsëri po ky Krijues Suprem dhe Inteligjent

duhet ta ketë projektuar jetën”.

Kështu që shkenca e argumenton krijimin: Zoti ekziston dhe është krijuesi i çdo qenieje çka shihet

dhe nuk shihet përreth. Ai është i vetmi Krijues, Zot i projektimit dhe ekuilibrit në qiej dhe në tokë.

Nga ana tjetër, sot materializmi është hedhur jashtë kufinjve të shkencës dhe tashmë përjetohet si

një bestytni. Mbi këtë fakt studiuesi i gjenetikës, amerikani Robert Grifits thotë me humor: “Kur kërkoj

për vete një ateist për të diskutuar shkoj gjithmonë në departamentin e filozozofisë. Sepse tani e tutje në

departamentin e fizikës nuk del dikush i tillë”.

Duke e përmbledhur, cilindo ligj të fizikës apo ndryshore, do të vërejmë se këto zotërojnë vlera posaçërisht

për të mundësuar jetën në tokë. Në lidhje me këtë Pol Devis në paragrafin e fundit të librit të tij me titull

“The Cosmic Blueprint

gjithçka”.30

(Plani Kozmik)” shpjegon se: “ideologjia e një projektimi vjen sunduese mbi

Padyshim “projektimi” i universit do të thotë krijim dhe programim nga ana e Zotit. Ekuilibret

delikatë në univers janë argumente të qarta mbi artin e epërm krijues të Allahut, të çdo krijese, qoftë e

gjallë apo inorganike. Ky përfundim në të cilin arriti shkenca nuk është asgjë tjetër veçse pohimi i së

vërtetës të informuar nga Kurani 14 shekuj më parë:

“Vërtet, Zoti juaj, Allahu është Ai që krijoi qiejt dhe tokën brenda gjashtë ditësh, pastaj qëndroi mbi

Arshin, Ai e mbulon ditën me natë, që me të shpejtë e kërkon atë (mbulimin e dritës së ditës), edhe

dielli, edhe hëna e edhe yjet i janë nënshtruar sundimit të Tij. Ja, vetëm Atij i takon krijimi dhe

sundimi. I madhëruar është Allahu, Zoti i botëve”.

(Araf, 54)

Kreu III

 

RITMI I

ATOMEVE

Nëse kompleksi i punëve të realizuara në thellësi të natyrës kuptohet me

vështirësi edhe nga njerëzit më inteligjentë të botës, si mund të mendojmë që këto

(punë) janë fryt i aksidenteve apo i një rastësie të verbër?

Pol Devis, profesor i fizikës teorike31

S

materieve që përbëjnë universin, ashtu siç e theksuam edhe në pjesët e kaluara, janë të krijuara nga

mosekzistenca dhe të formuluara në një ekuilibër të jashtëzakonshëm. Por universi i shfaqur pas Big

Bengut mund të ishte një vend krejt ndryshe nga ky që jetojmë ne sot.

Psh, sikur vlerat e katër forcave themelore që i përmendëm në faqet e mëparshme të ishin pak më

ndryshe, universi do të formohej vetëm nga rrezatimi. Në një univers të tillë sigurisht që nuk mund të

ekzistonin galaktikat, yjet, planetet dhe të jetonin njerëzit. Por falë krijimit të këtyre katër forcave fizike

në një mënyrë të përsosur pas Big Bengut, erdhën në jetë atomet themeli i asaj që ne e quajmë “materie”.

Sipas pohimit të përbashkët të shkencëtarëve, 14 sekonda pas Big Bengut filluan të formoheshin 2

atomet më të thjeshtë të universit: Hidrogjeni dhe Heliumi. Pas Big Bengut nxehtësia e universit filloi të

ulet me shpejtësi dhe ato-met e hidrogjenit dhe të heliumit filluan të shfaqen me përhapjen me shpejtësi të

materies në univers. E thënë ndryshe “universi fillestar” pas Big Bengut ishte një “grumbull gazi”

hidrogjeni dhe heliumi. Në qoftë se universi do të qëndronte gjithmonë në këtë gjendje, në të nuk do të

formohej kurrë jeta, yjet, planetet, gurët, toka, pemët apo njerëzit. Do të ishte një univers ku notojnë në

hapësirën boshe dy gaze të ndryshëm, dmth, një univers i pajetë.

Por si është e mundur që në një univers të përbërë nga gaze, të shfaqen elemente më të rëndë, si

karboni, i cili është elementi themelor i jetës për gjallesat?

Shkencëtarët, duke bërë kërkime mbi këtë pyetje u përballën me zbulimet më të habitshme të

shekullit të 20-të.

ipas mendimit të përbashkët të shkencëtarëve, Big Bengu ngjau 17 miliard vjet më parë. Tërësia e

Struktura e elementeve

 

Kimia është shkenca që studion strukturën e brendshme të materies, përbërjen e saj kimike, vetitë

dhe transformimet që pësojnë. Baza e kimisë moderne është tabela periodike. Kjo tabelë e formuar për

herë të parë nga kimisti i njohur rus Dimitri Ivanoviç Mendelejev, është formuluar sipas strukturës së tyre

atomike. Në krye të tabelës zë vend hidrogjeni sepse është elementi më i thjeshtë. Në bërthamën e tij

gjendet vetëm një proton dhe gjithashtu rreth bërthamës së tij rrotullohet vetëm një elektron.

Protonet janë grimca që zenë vend në bërthamë të atomit dhe mbartin ngarkesë elektrike pozitive

(+). Në tabelë vendin e dytë e zë heliumi, i cili ka vetëm 2 protone. Karboni 6 dhe oksigjeni 8 të tilla.

Elementet mund t’i veçojmë nga njëri-tjetri sipas numrit të protoneve që mbartin në bërthamë.

Së bashku me protonin grimca tjetër që merr pjesë në bërthamë, është neutroni. Neutronet nuk

kanë ngarkesë elektrike, edhe vetë emri i tyre do të thotë “i pangarkesë”.

Elementi i tretë themelor përbërës i atomit është elektroni me ngarkesë elektrike negative (-).

Elektronet në të kundërt të 2 elementeve të tjerë që ndodhen në bërthamë, zënë vend përreth saj. Në çdo

atom ka aq elektrone sa numri i proto-neve. Ngaqë kanë ngarkesë elektrike të kundërt, elektronet tërhiqen

nga ana e protoneve për në qendër por në saje të shpejtësisë së tyre të madhe mbrohen nga kjo tërheqje.

Siç e thamë edhe më parë elementet ndryshojnë nga njëri-tjetri nga struktura e tyre atomike.

Diferenca që e veçon atomin e hidrogjenit nga ai i hekurit është numri i elektroneve/protoneve; të

hidrogjenit që është 1 dhe ai i hekurit që është 26.

E rëndësishme në këtë pikë është se ligjet e natyrës nuk e lejojnë transformimin e tyre në një tjetër

element. Sepse transformimi i një elementi në një tjetër kërkon ndryshim të numrit të protoneve në

bërthamë. Protonet lidhen me njëri-tjetrin nga forca më e madhe fizike, ajo e forcës së fuqishme

bërthamore dhe vetëm me një reaksion “bërthamor” mund të ndryshojnë vend. Vetëm se të gjithë ato

reaksione të realizuara në kushte tokësore, janë reaksione me bazë elektronin që nuk ndikon fare në

bërthamë.

Alkimia (parashikuese, lajmëtare) ka qenë një nga shkencat më popullore në Mesjetë. Alkimistët

për vetë shkakun se nuk i dinin përfundimet e mësipërme mbi elementet dhe tabelën periodike, fantazonin

sikur elementet transformoheshin në njëri-tjetrin dhe u munduan për një kohë të gjatë të transformonin në

ar, elementë si hekuri. Faktikisht alkimia në kushtet tokësore është e pamundur. Shndërrimi i një elementi

në një tjetër arrihet vetëm në nxehtësi tmerrësisht të larta. Nxehtësia e duhur është aq e lartë aq sa mund

të gjendet vetëm në zemër të yjeve.

Qendrat Alkimike: Gjigandët e Kuq

Temperatura e kërkuar për transformimin e një elementi në një tjetër është përafërsisht 10 milion

vazhdimisht hidrogjeni shndërrohet në helium dhe kështu çlirohet një energji e madhe.

Tani duke i marë parasysh këto dije themelore mbi kiminë, le të kujtojmë gjendjen pas Big Bengut.

Në univers ekzistonin vetëm atomet e hidrogjenit dhe heliumit. Astronomët besojnë se Dielli dhe tipet e

yjeve si ai janë të formuar nga shtëllunga të mëdha resh (nebula) të formuara nga këto atome të ndikuara

nga kushte atmosferike të programuara posaçërisht. Por përsëri universi do të mbetej një lëmsh i madh

gazi i pajetë. Për të mundësuar jetën duhet të kryhet një funksion tjetër, kthimi i këtyre dy gazeve në

elemente të tjerë më të rëndë si karboni, oksigjeni etj.

Qendra e prodhimit të këtyre elementeve të rëndë janë gjigandët e kuq, pra, Dielli dhe yjet e tjerë

oC. Prandaj një “alkimi” reale mund të zbatohet vetëm ndër yje. Në yjet me madhësi mesatare si të Diellit

 

50 herë më të mëdhenj se ai.

Gjigandët e kuq janë më të nxehtë se tipet e yjeve si Dielli dhe për këtë shkak arrijnë të kryejnë

gjëra që nuk mund t’i bëjnë yjet normale: transformojnë në atome karboni ato të heliumit. Por ky

shndërrim nuk realizohet aq lehtë. Siç shprehet edhe astronomi amerikan Grinshtajn

këtyre yjeve realizohet një funksion shumë i jashtëzakonshëm”

Pesha atomike e heliumit është 2; dmth, në bërthamën e tij ka 2 protone. Ndërsa pesha atomike e

karbonit është 6, dmth, ka 6 protone. Në mes të nxehtësisë marramendëse të këtyre gjigandëve të kuq

bashkohen 3 atome heliumi dhe formojnë një atom karboni. Kjo është periudha më themelore “alkimike”

pas Big Bengut për të mundësuar ekzistencën e elementeve të rëndë në univers.

Por na duhet t’iu tërheqim vëmendjen në një pikë. Atomet e heliumit nuk janë materie që kur

bashkohen ngjiten si magnet. Prandaj duket si e pamundur që tre atome të tillë të bashkohen dhe të

formojnë një atom të karbonit. Po, si pro-dhohet karboni atëherë?

Kjo realizohet me anë të një procesi me dy faza. Fillimisht bashkohen dy atome heliumi dhe

formohet kështu një “formulë e ndërmjeme” me katër protone e katër neutrone. Me ndërhyrjen e një

atomi tjetër të heliumit në këtë formulë të ndërmjeme formohet atomi i karbonit me 6 protone e 6

neutrone.

Formula e ndërmjeme quhet

protone e 4 neutrone. Beriliumi ka një strukturë të paqëndrueshme në krahasim me beriliumin që gjendet

në tokë. Beriliumi, i cili formohet te gjigandët e kuq është një version ndryshe i tij. Në gjuhën e kimisë

këtij i thonë “izotop”.

Ajo pikë, e cila i habiti fizikantët që vite me radhë studionin mbi këtë çështje është

paqëndrueshmëria anormale e gjendjes së izotopit të beriliumit, i cili formohet te gjigandët e kuq.

aq i paqëndueshëm saqë pikërisht pas 0.000000000000001 sekondash shkatërrohet plotësisht!

“në thellësi të.32“berilium”. Ky i fundit që shfaqet te gjigandët e kuq përmban 4Është

Atëherë si është e mundur që një atom i heliumit të bashkohet rastësisht dhe të transformojë në

karbon, një izotop beriliumi, i cili në çast sa formohet zhduket? Është aq e pamundur saqë një person që

hedh (flak) dy tulla ku brenda 0.000000000000001 sekondash t’i bashkangjisë atyre një të tretë dhe në

këtë mënyrë të ndërtojë një ndërtesë. Po, si arrihet atëherë ky proces te gjigandët e kuq? Kjo pyetje për

dhjetra vjet me radhë i bëri kuriozë të gjithë fizikantët e botës e askush nuk arriti të gjejë një përgjigje të

saktë. I pari që hodhi dritë mbi këtë çështje ishte astrofizikanti amerikan Edvin Salpeter. Salpeter për herë

të parë iu përgjigj pyetjes misterioze me konceptin “rezonancë atomike”.

Rezonanca dhe Rezonanca e Dyfishtë

Rezonanca është harmonia e dy frekuencave (dridhjeve) me njëra-tjetrën të dy materieve të

ndryshme.

Fizikantët aplikuan shembuj të ndryshëm për të shpjeguar “rezonancën atomike”. Një nga këto

është shembulli i lisharëses: Mendoni sikur keni shkuar në një park lodrash dhe atje po tundni një fëmijë

në lisharëse. Lisharësja, e cila në fi-llim nuk lëvizte fillon të fitojë shpejtësi me shtytjen tuaj dhe fillon të

lëvizë sa para-mbrapa. Ju qëndroni pas lisharëses dhe ndërsa ajo ju afrohet pranë e shtyni përsëri. Por

nëse e vëreni me kujdes, duhet ta tundni në mënyrë harmonike. Nëse nuk e llogaritni mirë kohën e saj,

lisharësja përplaset në anë duke prishur ritmin dhe humbur ekuilibrin.

Nëse do të mundohemi ta shprehim me gjuhën e fizikës, kjo përbën atë që quhet harmonia e

 

frekuencave, pra, koncepti rezonancë. Lisharësja ka një frekuencë; psh, çdo 1.7 sekonda vjen te pika që

ndodheni ju. Edhe ju duke përdorur duart e shtyni atë në një interval prej 1.7 sekondash. Nëse do ta

shtynit pak më fort atëherë frekuenca do të ulet dhe ju duhet ta shtyni atë çdo 1.5 apo 1.4 sekondash. Nëse

e arrini këtë harmoni, pra, nëse kapni rezonancën, arrini ta shtyni në mënyrë të ekuilibruar lisharësen. E

nëse nuk e arrini dot rezonancën e saj as lisharësja nuk do të tundej.33

Ashtu si lëkundja në harmoni e dy objekteve jep rezonancë, rezonanca e një trupi realizon edhe

lëvizjen e një trupi të palëvizshëm. Shembujt e saj përjetohen tek instrumentet muzikore. Kjo quhet

“rezonancë akustike” dhe psh, mund të përjetohet midis dy violinave të akorduara njëlloj. Nëse i biem

njërës prej këtyre dy violinave, i njëjti akord do të përsëritej edhe te violina tjetër si pasojë e dridhjeve të

zërit. Për shkak se të dyja violinat janë programuar në të njëjtën dridhje, lëvizja e njërës ka ndikuar edhe

tjetrën.34

Këto rezonanca që i vëzhguam te lisharësja apo te violinat, janë rezonanca të thjeshta dhe të lehta

për t’u kapur. Por disa rezonanca të tjera në fizikë nuk janë kaq të thjeshta. Veçanërisht rezonancat midis

bërthamave të atomeve, të cilat janë të ndërtuara mbi ekuilibra tepër delikatë.

Çdo bërthamë ka një nivel energjie natyral. Fizikantët këtë arritën ta zbulonin pas shumë

kërkimesh të gjata. U dallua se nivelet e këtyre energjive ishin shumë të ndryshme. Por në disa raste

shumë të rralla u zbulua se midis disa bërthama atomesh përjetoheshin rezonanca. Në saje të kësaj

rezonance bërthamat e atomeve fitojnë një harmoni midis njëra-tjetrës. Kjo ndihmon reaksionet

bërthamore, të cilat ndikojnë bërthamat.35

Edvin Salpeter që kërkoi të kuptonte se si arrihej prodhimi i karbonit te gjigandët e kuq, parashtroi

se një rezonancë e tillë ekziston edhe midis bërthamave të berili

mundësi e madhe që në saje të kësaj rezonance atomet e heliumit ngjiten (bashkohen dhe shkrihen) me

ato të beriliumit dhe kjo ngjarje te gjigandët e kuq mund të shpjegohet vetëm në këtë mënyrë. Por

llogaritjet e bëra i hodhën poshtë pretendimet e tij.

Fredi Hoil ishte personi i dytë i rëndësishëm i adresuar në këtë pyetje. Hoil idenë e Salpeterit mbi

rezonancën e shpuri më tej dhe propozoi një koncept të ri,

kuq duhet të ekzistojë një rezonancë, e cila dy atome heliumi i kthen në berilium dhe rezonanca tjetër, e

cila e bën strukturën e beriliumit të paqëndrueshme dhe në atë çast kushtëzon që një atom heliumi të

ndërhyjë në reaksion. Hoil nuk gjeti mbështetje në tezën e tij sepse ishte një mundësi shumë e vogël

ekzistenca e një rezonance dhe kur flitej për dy të tilla kjo dukej si e pamundur. Hoil pa u dorëzuar

vazhdoi kërkimet e tij dhe pas shumë matjesh e llogaritjesh të holla arriti në një konkluzion real për të

cilin më parë askush nuk i jepte probabilitetin më të vogël. Tek bashkoheshin me anë të rezonancës dy

atomet e heliumit dhe formonin beriliumin brenda 0.000000000000001 sekondash një helium i tretë duke

bërë po të njëjtën rezonancë merr pjesë në reaksion dhe formojnë atomin e karbonit.

Xhorxh Grinshtajn shkakun se pse kjo “rezonancë e dyfishtë” ishte një mekanizëm kaq i

jashtëzakonshëm, e tregon kështu:

ımit dhe heliumit. Ai deklaroi se është një“rezonancë e dyfishtë”. Sipas tij te gjigandët e

“Kjo ngjarje përbëhet nga tri struktura shumë të ndryshme nga njëra-tjetra (helium, berilium, karbon) dhe dy

rezonanca të veçanta. Është e vështirë të kuptosh pse këto bërthama atomesh punojnë në kaq harmoni me

njëra-tjetrën... Reaksionet e tjera bërthamore nuk funksionojnë në një gradë kaq të jashtëzakonshme me

hallka të tilla të rastësishme e me kaq fat... Kjo është e njëjtë sikur të zbulosh rezonancat e thella dhe të

komplikuara midis një kamioni, një makine dhe një biçiklete. Pse këto struktura kaq të ndryshme me njëra-

 

tjetrën veprojnë me kaq harmoni së bashku? Të gjitha format e ekzistencës së jetës në univers janë formuar

vetëm në saje të këtij funksioni të mahnitshëm”.36

Në vitet vijuese u zbulua se edhe oksigjeni dhe disa elemente të tillë formoheshin me të njëjtat

rezonanca të mahnitshme. Fredi Hoil ishte i pari që zbuloi këtë “funksion të jashtëzakonshëm” në librin

me titull

konkluzionin se ky është një funksion aq i planifikuar saqë kurrë nuk mund të jetë fryt i rastësisë

megjithëse ai ishte një ateist i betuar pohon se te rezonancat, të cilat arriti t’i zbulonte, ekzistonte “një

punë e programuar”.37 Ndërsa në një shkrim tjetër shkruan se:

“Galaxies, Nuclei and Quasars (Galaktikat, Bërthamat dhe Kuazarët)” pati arritur në

“Nëse kërkojmë të përfitojmë karbon apo oksigjen me anë të nukleosintezës (bashkim bërthamor) të yjeve, na

duhet të programojmë dy nivele të veçantë dhe ai programim që do të na duhet të bëjmë është i njëjti me atë

që ndodh këto çaste në yje... Duke i filtruar këto fakte në arsyen tonë arrijmë të bëjmë këtë koment: një

Inteligjencë mbinatyrore ka ndërhyrë në fizikë, kimi, biologji e nuk ekziston asnjë forcë e errët në natyrë.

Shifrat e dala në pah pas llogaritjeve ishin aq marramendëse saqë më detyrojnë mua t’i pranoj pa

diskutuar”.38

Hoil deklaron se edhe shkencëtarët e tjerë, të cilët sillen sikur nuk kanë kuptuar gjë, nuk do t’i

rezistojnë më tepër këtij fakti:

“Çdo shkencëtar, i cili i studion këto argumente, besoj se do të arrijë në të vetmin përfundim:

duke vëzhguar përfundimet e dhëna në yje, padyshim që janë të organizuara me dijeni (vullnet)”

Ligjet e fizikës,. 39

Përfundimi që arritën shkencëtarët mbas studimeve të gjata dhe të lodhshme mbi këto fakte, Kurani

i ka deklaruar para 1400 vjetësh. Allahu në një ajet e tregon harmoninë në krijimin e qiejve si më poshtë:

“A nuk e keni parë se si Allahu krijoi shtatë palë qiej (në kate)”.

(Nuh, 15)

Dielli: Qendra e Vogël Alkimike

Transformimi i heliumit në karbon, të cilin e shpjeguam më lart është alkimia e gjigandëve të kuq.

Ndërsa te Dielli ynë dhe tek yjet e tjerë të ngjashëm realizohet një funksion alkimik më modest. Ashtu siç

e theksuam edhe në fillim, Dielli kthen atomet e hidrogjenit në helium dhe energjinë e tij e fiton nga ky

reaksion bërthamor.

Edhe ky reaksion bërthamor te Dielli është aq i domosdoshëm për jetën tonë po aq sa reaksionet e

gjigandëve të kuq. Përveç kësaj, reaksioni bërthamor te Dielli është “një punë e programuar” njësoj si te

gjigandët e kuq.

Elementi i parë i reaksionit te dielli, i cili është hidrogjeni, është elementi më i thjeshtë i universit.

Në bërthamën e tij zë vend vetëm një proton. Ndërsa në atë të heliumit gjenden dy protone dhe dy

neutrone. Procesi që ngjet te dielli është bashkimi i katër atomeve të hidrogjenit për të formuar një atom

heliumi. Gjatë këtij procesi çlirohet një energji shumë e madhe. Pothuajse e gjithë drita dhe nxehtësia që

vjen në tokë, formohet nga ky reaksion bërthamor brenda Diellit.

Por ashtu siç ndodh edhe te gjigandët e kuq, ky reaksion bërthamor diellor vjen me një ndërthurje

procesesh të papritshme. Nuk mund të jetë e mundur që katër atome, të cilat sillen rastësisht përreth, për

një çast të formojnë heliumin. Për këtë përsëri nevojitet një proces me dy faza. Fillimisht bashkohen 2

hidrogjene dhe na del në pah një

“formulë ndërmjetëse” me një proton e një neutron. Kjo formulë quhet

“deuteron”

Kush është ajo forcë, e cila bashkon dy bërthama të ndryshme dhe e mban të qëndrueshëm

.

deuteronin? Kjo forcë është “forca e fuqishme bërthamore”, të cilën e prekëm në kreun e kaluar. Kjo është

forca fizike më e madhe e universit. Është të miliardat e miliardit, të miliardit herë më e madhe se forca

tërheqëse e tokës. Në saje të kësaj force dy bërthamat e hidrogjenit bashkohen me njëra-tjetrën.

Studimet kanë treguar se forca e fuqishme bërthamore është e mjaftueshme vetëm për t’i mbajtur të

bashkuara. Nëse do të ishte pak më e vogël se vlera reale që zotëron, nuk do të arrinte të bashkonte këto dy

bërthama të hidrogjenit. Dy protonet, të cilët afrohen, menjëherë do të shtynin njëri-tjetrin dhe ky reaksion

bërthamor te Dielli do të mbaronte pa filluar mirë. Pra, Dielli nuk do të ekzistonte kurrë. Xhorxh Grinshtajn

këtë e shpjegon kështu:

Tokës nuk do të ndizej kurrë”

Vallë çdo të ndodhte sikur kjo forcë të ishte pak më e madhe? Para se t’i përgjigjemi kësaj pyetjeje

le të shohim edhe një herë transformimin e dy atomeve të hidrogjenit në deuteron. Nëse do të vëzhgohet

me kujdes, ky proces ka dy anë të veçanta. Fillimisht një proton duke e lëshuar (humbur) ngarkesën e tij

elektrike kthehet në neutron. Më pas ky neutron bashkohet me një proton tjetër ku formojnë atomin e

deuteronit. Fuqia, e cila mundëson këtë bashkim është forca e fuqishme bërthamore. Ndryshe nga kjo,

fuqia që shndërron protonin në neutron, është “forca e dobët bërthamore”. Kësaj force i duhet pothuajse

10 minuta për të kthyer një proton në neutron. Kjo është një periudhë shumë e gjatë për atomin por, e cila

siguron që reaksioni bërthamor në Diell të vazhdojë “ngadalë”.

Duke u mbështetur në këto informacione le t’i rikthehemi edhe njëherë pyetjes: Çfarë do të ndodhte

sikur forca e fuqishme bërthamore të ishte pak më e madhe? Nëse do të ishte me të vërtetë kështu,

reaksioni në Diell do të ndryshonte kategorikisht. Sepse në këtë rast, forca e dobët bërthamore do të

mbetej jashtë reaksionit e nuk do të kishte forcë të ndërhynte. Forca e fuqishme e bërthamës pa e pritur

procesin 10 minuta të shndërrimit të njërit proton në neutron, do t’i bashkonte në çast të dy protonet. Si

përfundim në vend të deuteronit do të formohej një bërthamë atomi me dy protone.

Këtë strukturë që do të shfaqej shkencëtarët e emërtuan “di-proton”. Në të vërtetë nuk ekziston

diçka e tillë. Ky është plotësisht një element imagjinar. Nëse forca e fuqishme bërthamore do të kishte

vlerë pak më të madhe atëherë brenda në Diell do të shfaqej ky atom i “di-protonit”. Edhe ajo strukturë e

djegies së Diellit “dalëngadalë”, do të ndryshonte rrënjësisht. Xhorxh Grinshtajn për rastin “nëse forca e

fuqishme bërthamore do të ishte pak më e madhe” ka thënë:

“Sikur qoftë vetëm pak më e vogël të ishte forca e fuqishme bërthamore drita e.40

“Në këtë rast struktura e Diellit do të ndryshonte plotësisht sepse faza e parë e reaksionit nuk do të ishte

prodhimi i deuteronit por do të ishte prodhimi i di-protonit. Roli i forcës së dobët bërthamore në reaksion do

të eleminohej dhe në të do të mbetej vetëm forca e fuqishme bërthamore... Dhe në këtë gjendje lënda djegëse

e Diellit dhe e të gjithë yjeve të ngjashëm me të, do të ishte aq e fuqishme sa brenda disa sekondash do t’i

shpërthente në erë”.41

Pak minuta pas shpërthimit në erë të Diellit, të gjitha gjallesat mbi tokë do të mbyteshin në flakë

dhe planeti blu, brenda pak sekondash do të shkrumbohej. Por meqë forca e fuqishme bërthamore është në

vlerën e duhur, Dielli realizon një reaksion bërthamor të ekuilibruar dhe digjet “dalëngadalë”.

Të gjitha këto janë për të treguar se forca e fuqishme bërthamore është e programuar në atë mënyrë

që të mundësojë jetën në Tokë. Nëse do të kishte qoftë edhe një gabim sado të vogël, Dielli dhe yjet si ai

ose nuk do të ishin fare ose në një kohë të shkurtër pas formimit të tyre do të zhdukeshin me një

shpërthim të frikshëm.

E thënë ndryshe, edhe struktura e Diellit nuk është e rastësishme dhe e paqëllimtë. Për të

 

kundërtën, na sqaron Allahu me thënien e Tij që këtë yll e ka krijuar posaçërisht për të mundësuar jetesën

e njeriut:

“Dielli dhe hëna udhëtojnë sipas një përcaktimi të saktë”. (Rrahman, 5)

Protonet dhe Elektronet

Tema që prekëm deri tani kishte lidhje me ekuilibrin e forcave, të cilat ndikonin bërthamën.

Brenda atomit ekziston edhe një ekuilibër për të cilin akoma nuk kemi folur. Ky është ekuilibri midis

elektroneve jashtë bërthamës së atomit.

Dimë se elektronet vazhdimisht sillen rreth bërthamës. Arsyeja e kësaj është ngarkesa e tyre

elektrike. Të gjithë elektronet janë të ngarkuar me ngarkesa elektrike negative (-) dhe protonet me

ngarkesa pozitive (+). Fizikisht polet e kundërta tërheqin dhe polet e njëjta shtyjnë njëri-tjetrin. Prandaj

edhe bërthama me ngarkesë pozitive tërheq drejt vetes këto elektrone. Këto të fundit nuk mund të

largohen nga rrotull bërthamës edhe pse shpejtësia e tyre mundohet t’i shtyjë larg saj (centrifugë).

Atomet në lidhje me këtë ngarkesë kanë një ekuilibër shumë të rëndësishëm. Aq sa protone të ketë

në bërthamë po aq elektrone gjenden rreth saj. Psh, në bërthamën e atomit të oksigjenit gjenden 8 protone

dhe kështu që rreth saj sillen 8 elektrone. Kështu ekuilibrohen edhe ngarkesat elektrike në atom.

Këto janë dije themelore të kimisë. Brenda tyre ekziston edhe një pikë për të cilën shumica nuk

tregon interes: protoni është shumë herë më i madh se elektroni. Si vëllimi edhe masa e protonit janë

shumë herë më të mëdhenj se ato të elektronit. Nëse do të bënim një krahasim të proporcioneve të tyre,

ndryshimi midis njëri-tjetrit do të ishte sa proporcioni i njeriut me një kokërr lajthi. Dmth, midis

elektronit dhe protonit nuk ekziston një strukturë e njëjtë fizike.

Por ngarkesat e tyre elektrike janë të njëjta!

Njëri zotëron ngarkesë elektrike pozitive e tjetri një ngarkesë elektrike ne-gative por që fuqia e

ngarkesave është plotësisht e barabartë. Këtë gjë nuk e kushtëzon asnjë arsye. Ajo që pritej në krahasimin

proporcional të tyre do të ishte një ngarkesë elektrike më e vogël e elektronit.

Ç’do të ndodhte nëse me të vërtetë do të ishte diçka e tillë, pra, ngarkesat elektrike të elektronit dhe

protonit të mos ishin të barabarta?

Në këtë rast të gjithë atomet në univers për shkak të ngarkesës së tepërt pozitive, do të kishin një

ngarkesë elektrike pozitive. Si përfundim të gjithë ato-met në univers do të shtynin njëri-tjetrin.

Ç’do të ndodhte nëse do të përjetohej diçka e tillë sot sikur të gjithë atomet të shtynin njëri-tjetrin?

Ajo që do të ndodhte do të ishte diçka anormale. Fillimisht le të fillojmë te ndryshimet që do të

pësonte trupi ynë. Në çastin që do të ndodhte ky ndryshim tek atomet, duart dhe krahët tuaj me të cilët po

mbani këtë libër do të shpërbëheshin. Jo vetëm duart dhe krahët tuaj por edhe këmbët, sytë, koka;

shkurtimisht të gjitha pjesët e trupit tuaj për një çast do të hidheshin në erë (copëzoheshin). Po ashtu edhe

dhoma si edhe e gjithë bota që na rrethon për një çast do të shpërbëhej plotësisht. Të gjithë detet, malet

dhe të gjithë planetet në sistemin diellor së bashku me të gjithë trupat qiellorë të universit do të

copëzoheshin në pjesë të panumërta dhe do të zhdukeshin përfundimisht. Ajo që ne e quajmë univers do të

përbëhej nga një lëmsh i madh atomesh, të cilët shtyjnë pa ndërprerje njëri-tjetrin.

Në ç’raport duhet të jetë ky mosekuilibër midis ngarkesave elektrike të protonit dhe elektronit për

t’u përjetuar një katastrofë e tillë? Nëse do të kishte vetëm 1% diferencë, a do të përjetohej kjo katastrofë?

Apo kufiri kritik është 1/1000? Xhorxh Grinshtajn në librin e tij

Simbiotik)”

“The Symbiotic Universe (Universikëtë temë e shpjegon kështu:

 

“Nëse dy ngarkesat elektrike do të pësonin një ndryshim 1/100 miliard, kjo do të mjaftonte për copëzimin e

njeriut dhe gurëve si të ishin sende të vogla. Trupa të tjerë si Dielli apo Toka janë akoma më delikatë në këtë

ekuilibër. Atyre do t’u mjaftonte një disekuilibër i një të miliardën e miliardit”.

Ky ekuilibër na pohon edhe një herë se universi nuk është shfaqur rastësisht por është i programuar

drejt një qëllimi të caktuar. Në një shkrim të astrofizikantit U. Pres në revistën Nature thuhet se

univers ekziston një projektim i madh, i cili favorizon zhvillimin e jetës inteligjente”

Padyshim çdo projektim është një provë e ekzistencës së një projektuesi të gjithëdijshëm. Sigurisht

që është Allahu, Ai që e ka krijuar të gjithë universin nga mosekzistenca dhe më pas e projektoi dhe e

sistemoi në atë formë që deshi dhe që me shprehjen e Kuranit cilësohet si “Zot i të gjithë botërave”. Siç

deklarohet edhe në Kuran:

42“në.43

“A është më i rëndë (vështirë) krijimi juaj apo ai i qiellit? E Ai e ngriti atë! Ngriti kurorën e tij dhe e

përsosi atë“.

(Naziat, 27-28)

Ky është një argument që tregon përsosmërinë e Allahut në krijim dhe që tregon gjendjen e

qëndrueshme të trupave qiellorë në saje të ekuilibreve të jashtëzakonshëm, të cilat i shqyrtuam më sipër.

Në Kuran deklarohet se:

“Nga argumentet e Tij është që me fuqinë e Tij bëri të qëndrojë (pa shtyllë, pezull) qielli e Toka”.

(Rrum, 25)

Kreu IV

Rregulli në

Qiej

...Mbas materies fshihet diçka tjetër që në një mënyrë e kontrollon atë. Dhe kjo,

mund të thuhet se është njëlloj argumenti i ekzistencës matematikore të një krijuesi.

Gai Marçi, shkrimtar shkencor amerikan44

 

G

interesante. Në afërsi të shenjës zodiakale të Demit u shfaq papritmas një yll shumë i shndritshëm. Ylli

ishte aq i shndritshëm saqë drita e tij mund të vërehej edhe gjatë ditës ndërsa natën ndriçonte edhe më

tepër se Hëna.

Astronomët kinezë e vëzhguan dhe e regjistruan këtë fenomen, i cili është më interesanti ndër

fenomenet astronomikë. Ai ishte një supernovë.

Supernova është një term, i cili përdoret kur një yll shpërbëhet nga një shpërthim i fuqishëm. Një

yll gjigand, me anë të një shpërthimi të frikshëm asgjëson vetveten dhe po me një shpejtësi tmerrësisht të

madhe përhapet në hapësirë. Drita, e cila rrezatohet nga ky shpërthim është mijëra herë më e fortë se drita

e tyre normale.

Astronomët mendojnë se supernovat luajnë një rol të rëndësishëm në formimin e universit. Këto

shpërthime sipas hamendjes së tyre ndihmojnë në transportimin e materieve në pika të ndryshme të

universit. Mbetjet e një ylli, të cilat shpërndahen nga shpërthimi supozohet se mblidhen në një skaj të

universit nga ku formojnë përsëri yje apo sisteme yjorë. Sipas këtij supozimi Dielli, planetet në Sistemin

Diellor dhe padyshim edhe Toka jonë janë shfaqur shumë kohë më parë si përfundim i një shpërthimi të

një supernove.

Interesante është se me shikim të parë, shpërthimi i supernovës qëndron si një fenomen i thjeshtë

fizik por që në të vërtetë është i mbështetur në disa ekuilibre tepër delikatë. Këtë gjë Majkëll Denton në

librin

jatë natës së 4 korrikut 1054, astronomët e perandorisë kineze vëzhguan se në qiell ngjau diçka shumë“Nature’s Destiny (Fati i Natyrës)” e përshkruan kështu:

“Largësitë midis supernovave dhe faktikisht midis të gjithë yjeve janë shumë kritike. Në galaktikën tonë

largësitë midis yjeve janë përafërsisht 30 milion milje. Në qoftë se kjo largësi do të ishte pak më e vogël do të

sillte një destabilizim në orbitën e planeteve. E nëse do të ishte pak më e madhe, materia e shpërndarë nga

një supernovë do të ishte aq e çrregullt sa që me shumë mundësi sisteme planetarë që i ngjajnë tonit nuk do të

formoheshin kurrë. Që universi të jetë një vend i përshtatshëm për jetë, shpërthimet e supernovave duhet të

realizohen në një raport shumë preçiz dhe me këto shpërthime distanca midis të gjithë yjeve duhet të jetë në

një largësi po aq preçize.

Raportet e supernovave dhe distancat e yjeve faktikisht janë vetëm dy veçori të vogla brenda këtij

rregulli të madh të universit. Nëse do ta studionim pak më me imtësi universin do të shikonim një rregull

të jashtëzakonshëm.

45

Përse ekzistojnë hapësirat e mëdha?

Le të kujtojmë shkurtimisht atë që shpjeguam në kapitujt e mëparshëm: Universi, i cili u shfaq pas

Big Bengut ishte një masë gazi e përbërë vetëm nga hidrogjeni e heliumi dhe më pas kjo masë e gaztë me

anë të reaksioneve bërthamore të projektuara qëllimisht formuan elemente më të rëndë. Por për kthimin e

universit në një ambient të përshtatshëm për jetë, nuk mjaftonte vetëm ekzistenca e këtyre elementeve të

rëndë. Një pikë e rëndësishme këtu është edhe forma e rregulli që do të merrte universi.

Fillimisht le të shohim se sa i madh është universi.

Siç e dimë planeti Tokë është një pjesë e Sistemit Diellor. Ky sistem formohet nga nëntë planete, të

cilët sillen rrotull Diellit së bashku me 54 satelitë të tyre. Toka është planeti i tretë afër Diellit.

Fillimisht le të konceptojmë madhësinë e këtij sistemi. Diametri i Diellit është 103 herë më i madh

 

se diametri i Tokës. Le ta shtjellojmë këtë me një krahasim: Nëse diametrin e Tokës prej 12.200 kilometra

do ta sillnim në madhësinë e një zari të vogël qelqi, Dielli do të merrte një përmasë më të madhe se një

glob, sa dy topa futbolli. Interesante është edhe largësia mes tyre për të formuar një model të njëjtë me

dimensionet reale, largësia e zarit të vogël prej qelqi nga globi duhet të jetë 280 metra. Ndërsa ato planete

orbita e të cilëve është më larg Diellit, duhet t’i vendosim me kilometra larg.

Ky dimension kaq gjigand i Sistemit Diellor qëndron shumë modest në raport me galaktikën

“Rruga e Qumështit” ku ndodhet. Sepse në galaktikën “Rruga e Qumështit” ekzistojnë rreth 250 miliard

yje në madhësinë e Diellit apo më të mëdhenj se ai. Ylli më i afërt me Diellin është Alfa Centauri. Nëse

do ta përshtasim edhe Alfa Centaurin me maketin që vendosëm Tokën dhe Diellin atë do të na duhet ta

vendosim diku rreth 78.000 kilometra larg globit që përfaqësonte Diellin.

Le ta zvogëlojmë disi këtë model. Toka le të jetë një grimcë e vogël pluhuri, e cila mezi shihet me

sy. Atëherë Dielli do të jetë në madhësinë e një kokrre arre dhe do të zerë një vend 3 metra larg Tokës.

Mbështetur këtyre përmasave Alfa Centaurin duhet ta vendosim 640 kilometra larg Diellit.

Galaktika e “Rrugës së Qumështit” mbart 250 miliard yje, të cilët ndodhen larg njëri-tjetrit në këto

distanca të pabesueshme. Dielli ynë zë vend në një skaj larg qendrës së kësaj galaktike në formë spirale.

Interesante është se nëse do të mendojmë vendin që zë galaktika e “Rrugës së Qumështit” në

hapësirë, kjo është shumë e vogël. Sepse në hapësirë ndodhen edhe rreth 300 miliard galaktika të tjera!...

Hapësirat midis këtyre galaktikave janë miliona herë më të mëdha se largësia reale e Diellit me Alfa

Centaurin.

Në lidhje me këto madhësi kaq marramendëse, Xhorxh Grinshtajn në librin e tij

Universe (Universi Simbiotik)”

“The Symbioticshkruan se:

“Nëse yjet do të ishin pak më afër me njëri-tjetrin, astrofizika nuk do të ishte shumë më ndryshe. Nuk do të

ndodhte asnjë proces ndryshimi në funksionet themelore të fizikës në yje, nebula apo në trupat e tjerë

qiellorë. Nëse e shohim nga larg pamja e galaktikës sonë do të ishte e njëjta. I vetmi ndryshim do të ishte kur

mbrëmjeve të shtriheshim në bar dhe tek vështronim yjet, do të shihnim se qielli do të ishte i tejmbushur me

yje. Më falni, po; Do të kishte edhe një ndryshim tjetër. “Unë”, i cili do të shihja këtë peisazh nuk do të

ekzistoja... Kjo hapësirë gjigande në yjësi është një kusht për ekzistencën tonë”. 46

Grinshtajn e shpjegon edhe arsyen; hapësirat boshe në kozmos sigurojnë që disa ndryshore fizike të

formulohen në harmoni pikërisht me jetën tonë. Kjo është një arsye edhe për ruajtjen e Tokës nga

përplasjet me trupat qiellorë gjigandë, të cilët enden nëpër këto hapësira kaq të mëdha pa ushtruar më të

voglin kërcënim për Tokën.

Shkurtimisht përhapja e trupave qiellorë në univers është në strukturimin e duhur harmonik për

jetën tonë. Hapësirat gjigande nuk janë formuar pa qëllim por janë shfaqur si përfundim i një krijimi të

vullnetshëm.

Entropi dhe Rregull

Për të kuptuar më mirë konceptin e rregullit në univers, fillimisht le t’iu flasim për një nga ligjet

më themelore të fizikës, mbi Ligjin e Dytë të Termodinamikës.

Ligji i Dytë i Termodinamikës tregon se të gjithë ato sisteme që janë të pavarur dhe enden në

kushte (natyrale) normale, me kalimin e kohës prishen, destabilizohen dhe çrregullohen. Kjo shprehet

edhe si “Ligji Entropik”. Entropia është njësia matëse mbi çrregullimin që përmbledh një sistem fizik.

 

Kalimi i një

paorganizuar reflekton drejtpërdrejt në entropinë e atij sistemi. Sa më i madh të jetë çrregullimi në një

sistem aq më e lartë do të jetë edhe entropia e tij.

Kjo është diçka në të cilën asistojmë shpesh gjatë jetës sonë. Psh, nëse braktisim një makinë në

shkretëtirë dhe pas shumë muajsh nëse do ta kontrollojmë atë makinë padyshim që nuk do të përballemi

me një makinë më të zhvilluar se e vjetra apo në kushte më të mira se ajo. Në të kundërt do ta gjejmë me

goma të plasura, xhama të thyera, me motorr të kalbur dhe llamarina të ndryshkura. Ose nëse e lëmë

shtëpinë të pabanuar, në një kohë të shkurtër do të shohim se rregulli aty fillon e prishet dhe gjithçka

mbulohet nga pluhuri. Këtë mund ta parandalojmë vetëm me një ndërhyrje të vetëdijshme (pra, duke e

rregulluar dhe sistemuar atë).

Ligji i Dytë i Termodinamikës apo siç njihet me emrin tjetër Ligji Entropik, është një ligj, i cili

është vërtetuar teorikisht dhe eksperimentalisht. Abert Ajnshtajn që pranohet si shkencëtari më i madh i

shekullit tonë, e ka përkufizuar këtë ligj si “ligji i parë i të gjitha shkencave”. Shkencëtari amerikan

Xheremi Rifkin në librin “Entropy: A New World View (Entropia: Vështrimi i një bote të re)” thotë:

sistemi të rregullt, të organizuar dhe të planifikuar në një gjendje të çrregullt, shpri-shur dhe të

“Ligji entropik do të jetë një paradigmë sunduese gjatë periudhës së ardhshme të historisë. Albert Ajnshtajni

ka thënë se ky është “ligji i parë i të gjitha shkencave; ndërsa Sër Artur Edington shprehet për të se është ligji

metafizik më suprem i të gjithë universit”.47

Interesante është se ligji entropik zhvlerëson në një mënyrë të prerë pretendimin e materializmit se

universi është një grumbull materiesh, e cila është e mbyllur kundrejt çdo ndërhyrjeje të mbinatyrshme.

Në univers ekziston një rregull shumë i qartë por që vetë ligjet e universit mundohen për ta prishur atë

rregull. Nga këtu dalin dy përfundime:

1- Universi nuk mund të ketë ekzistuar që nga pafundësia siç pretendojnë materialistët. Po të ishte

ashtu Ligji i Dytë i Termodinamikës prej kohësh do ta kishte ngritur në maksimum entropinë në univers

dhe ky i fundit do të kthehej në një gjendje homogjene pa asnjë lloj rregulli në të.

2- Është i pavlefshëm edhe pretendimi se universi është formuar pas Big Bengut pa asnjë kontroll,

mbikqyrje dhe ndërhyrje të mbinatyrshme. Universi i shfaqur pas Big Bengut ishte një univers që

sundohej nga parregullsia. Me kalimin e kohës rregulli në këtë univers është shtuar dhe universi ka arritur

në struktura të përsosura sot. Dhe kjo meqë është realizuar në kundërshtim me ligjin entropik, dmth, që

universi është organizuar me një krijim të mbinatyrshëm.

Pikën e dytë le ta shtjellojmë me anën e një shembulli. Universin ta mendojmë si një shpellë

gjigande të mbushur me grumbuj gurësh e shkëmbinjsh. Nëse do ta braktisim në kushte natyrore dhe do të

presim miliarda vjet me radhë, do të shohim se ajo do të jetë në një gjendje më të çrregullt se ç’ishte. Nëse

pas miliarda vjetësh në shpellë do të gjendeshin statuja të panumërta gurësh e të punuara hollë, menjëherë

do të mendonit se ky rregull nuk kishte prejardhje nga ligjet natyrore. I vetmi shpjegim mbi shkakun e

këtij rregulli do të ishte ndërhyrja e një “mendjeje të ndërgjegjshme”.

Ja pra, ky rregull që mbizotëron në këtë univers është një tregues i qartë i ekzistencës së një

Inteligjence të Epërme. Fizikanti nobelist gjerman Maks Plank rregullin në univers, e shpjegon si më

poshtë:

“Nëse do t’i përmbledhim fjalët, çdo gjë që mësojmë nga shkencat pozitive rreth strukturës gjigande të

natyrës është një tregues i një rregulli, i cili sundon mbi të. Ky është një rregull i pavarur nga inteligjenca

njerëzore. Aq sa mund të përkufizojmë me perceptimet tona ky rregull mund të jetë shfaqur vetëm në saje të

 

një përpilimi të qëllimshëm. Ky është një argument i qartë që universi zotëron një rregull të vullnetshëm”.48

Materializmi, i cili mbron tezën se universi ekziston që nga pafundësia dhe në asnjë mënyrë nuk

është sistemuar, është brenda një kolapsi përballë rre-gullit dhe ekuilibrit madhështor të universit. Pol

Devis shpjegon se:

“Kudo që të hedhim sytë në univers që nga galaktikat më të largëta e deri në thellësi të atomit

ndodhemi përballë një rregulli të përsosur... Në qendër të këtij universi special dhe të rregullt shtrihet

koncepti “informacion”. Një sistem, i cili ekspozon një rregull të veçantë dhe të organizuar në një shkallë

shumë të lartë, kërkon informacione shumë të dendura për ta përshkruar atë. Apo e thënë ndryshe ky

sistem përfshin informacione tejmase të denduara (voluminoze)...

Këtu na shfaqet një pyetje tepër kurioze. Meqë informacioni dhe rregulli zotërojnë një prirje natyrore drejt

vetëasgjësimit të tyre, nga ka ardhur në atë fillim i gjithë ai informacion, i cili e bëri Tokën një vend të

veçantë? Universi i ngjan zemrekut të një ore, i cili zbrazet dalë nga dalë. Si ka mundur të shpëtojë

fillimisht”?49

Ajnshtajni rregullin në univers e ka quajtur diçka të “papritur” por që faktikisht duhet quajtur

“mrekulli” dhe e shpjegon kështu:

“Faktikisht si a priori (e parapranuar) Toka mund të vijë në gjendje të rregullt (ligjore) vetëm nëse atë e

sistemojmë me inteligjencën tonë sistemuese. Ky do të ishte një sistemim si renditja e shkronjave alfabetike

të një gjuhe... Por në Tokën materiale ekziston një gradë aq e lartë e rregullit, e cila nuk mund të lejojë autorizimin

e a priorit. Kjo është një “mrekulli” dhe paralelisht me shkencën tonë sa vjen e forcohet më tepër”.50

Shkurtimisht rregulli ekzistues në univers, i cili përmbledh një “informacion” të madh, është

krijuar nga ana e një Krijuesi Suprem, zotërues i të gjithë universit. Më një shprehje disi më të qartë, i

gjithë universi është krijuar dhe sistemuar nga Allahu dhe prej Tij mbrohet nga çrregullimet.

Allahu në Kuran shpjegon se qiejt dhe Toka vetëm nëse qëndrojnë nën mbrojtjen e fuqisë së Tij

nuk do të arrijnë të çrregullohen:

“Allahu i mban qiejt dhe tokën që të mos zhduken, e nëse zhduken,

s’ka

askush pos Tij që mund t’i mbajë; Ai është që nuk nxitohet, është që falë”.

(Fatir, 41)

Ky rregull hyjnor në univers tregon edhe një herë se sa fjalë boshe janë pretendimet e

materialistëve kur thonë “universi është një grumbull materiesh të pakontrolluara”. Allahu këtë e

shpjegon kështu në një ajet:

“E sikur të përputhej e vërteta me dëshirat e tyre, do të shkatërroheshin qiejt e toka dhe çdo gjë që

gjendet në to...”.

(Muminun, 71)

Sistemi Diellor

Sistemi Diellor ku ndodhet edhe Toka, është një nga sipërfaqet ku mund të vëzhgohet më qartë,

rregulli i universit. Në Sistemin Diellor zënë vend 9 planete dhe 54 satelitë të lidhur me to. Këto planete

janë, duke i marrë sipas largësisë së tyre nga Dielli: Mërkuri, Afërdita, Toka, Marsi, Jupiteri, Saturni,

Neptuni, Urani dhe Plutoni. Mes këtyre planeteve dhe 54 satelitëve të tyre, i vetmi trup qiellor që zotëron

një sipërfaqe dhe atmosferë të përshtatshme për jetë është Toka.

Tek analizojmë strukturën e Sistemit Diellor përballemi me një ekuilibër shumë të madh. Faktori, i

cili i ruan planetet nga i ftohti ngrirës i hapësirës është “forca tërheqëse” e Diellit dhe “forca centrifugale”

 

e planeteve. Dielli me anë të forcës së madhe tërheqëse që zotëron tërheq të gjithë planetet rreth tij dhe ato

në saje të orbitave që shkaktohen nga forca centrifugale i rezistojnë kësaj tërheqjeje. Por nëse shpejtësia

orbitale e planeteve do të ishte pak më e ngadaltë, atëherë këto planete do të thitheshin me shpejtësi nga

Dielli dhe do të gëlltiteshin nga ai me një shpërthim të madh.

Edhe e kundërta është e mundshme. Nëse planetet do të silleshin rreth Diellit më shpejt, atëherë

forca e tij nuk do të mjaftonte për t’i mbajtur dhe këto planete do të endeshin shkujdesshëm nëpër

hapësirë. Për fatin tonë të mirë ky ekuilibër ekziston dhe sistemi i mbron forcat në mënyrë që gjithçka të

qarkullojë sipas orbitës përkatëse.

Të tërheq vëmendjen këtu ky rregull, i cili është krijuar i veçantë për çdo planet. Largësitë e tyre

me Diellin janë të ndryshme dhe aq më tepër që janë të ndryshme edhe përmasat e tyre. Për këtë arsye

duhet përcaktuar një shpejtësi orbitale e veçantë për secilin në një mënyrë të tillë që as t’i afrohen e as t’i

largohen më tepër Diellit.

Konceptet materialiste astronomike pretendojnë se origjina e Sistemit Diellor nuk mund të

shpjegohet me perioda fizike natyrore, pra, ky sistem është formuar rastësisht vetvetiu. Por të gjitha teoritë

e shfaqura këto 300 vitet e fundit nuk janë gjë tjetër veçse spekulacione. Origjina e Sistemit Diellor për

pikëpamjet materialiste është akoma një sekret i pashpjegueshëm.

Kepler, Galilei si dhe të tjerë astronomë, të cilët zbuluan ekuilibrin e jashtëzakonshëm delikat të

Sistemit Diellor, patën deklaruar se projektimi kaq i qartë i këtij sistemi tregon ekzistencën e Zotit dhe

provon ndërhyrjen e Tij në univers. Isak Njutoni që ka bërë zbulime të rëndësishme në strukturën e

Sistemit Diellor dhe që quhet “shkencëtari më i madh që ka jetuar deri më sot” ka thënë:

“Ky sistem delikat i përbërë nga Dielli, planetet dhe

kometat është burim vetëm i vullnetit dhe mbikqyrjes së

një Ekzistence Inteligjente dhe Supreme... Ai i drejton

këto dhe për shkak të këtij sovraniteti thërritet “Zot i një

fuqie të epërme”.51

Pozicioni i Tokës

Pranë këtij ekuilibri të mahnitshëm të Sistemit Diellor edhe pozicioni i Tokës, planetit ku ne

jetojmë, në këtë sistem dhe në hapësirë në përgjithësi, është përsëri tregues i ekzistencës së një krijimi të

përsosur.

Zbulimet e fundit astronomike tregojnë se ekzistenca e planeteve të tjerë në sistem luan një rol të

rëndësishëm mbi orbitën dhe sigurinë e Tokës. I tillë është edhe pozicioni i Jupiterit. Ky i fundit është

planeti më i madh i Sistemit Diellor. Faktikisht me ekzistencën e tij ai siguron ekuilibrin e planetit Tokë.

Llogaritjet astrofizike nxorrën në pah se ekzistenca e Jupiterit në orbitën ku gjendet siguron stabilitetin e

Tokës dhe të planeteve të tjerë në sistem. Një funksion dytësor i Jupiterit për mbrojtjen e Tokës shpjegohet

kështu në një shkrim të Xhorxh Uethërill me titull “Sa i veçantë është Jupiteri”:

“Në vendin ku gjendet Jupiteri nëse nuk do të ishte një planet me madhësinë e tij, Toka do të ishte një

objektiv efektiv përafërsisht 1.000 herë më tepër për kometat dhe meteorët që enden në hapësirë... Nëse

Jupiteri nuk do të ndodhej në vendin ku është edhe ne nuk do të ekzistonim për të kërkuar origjinën e

 

Sistemit Diellor”.52

Shkurtimisht struktura e Sistemit Diellor zotëron një projektim posaçërisht për të siguruar jetën në

Tokë. Tani le të flasim pak për pozicionin e Sistemit Diellor në univers. Ashtu siç e cilësuam edhe më lart

Sistemi Diellor nuk zë vend në qendër të galaktikës “Rruga e Qumështit”, por në një skaj të krahëve të saj

gjigandë. A krijon kjo ndonjë avantazh për ne? Majkëll Denton në librin “Nature’s Destiny (Fati i

Natyrës)” këtë çështje e shpjegon si më poshtë:

“Një tjetër fakt goditës është se universi jo vetëm është i harmonizuar në mënyrë të jashtëzakonshme për të

mbuluar ekzistencën dhe nevojat tona biologjike, por është edhe i formuluar në atë mënyrë që ne të arrijmë ta

perceptojmë atë... Pozicioni i sistemit tonë në një skaj të krahëve të galaktikës është një pozicion që netëve

duke vëzhguar qiellin të na mundësojë marrjen e sa më tepër informacioneve rreth strukturës së përgjithshme

të universit dhe për të arritur studimin e galaktikave edhe më të largëta. Nëse do të zinim vend në mesin e

galaktikës asnjëherë nuk do të dinim rreth strukturës spirale të galaktikës dhe nuk do t’ia kishim idenë as

strukturës së universit”.53

E thënë ndryshe si ligjet fizike të universit ashtu edhe pozicioni i Tokës në hapësirë, përmbledhin

argumente, të cilat tregojnë se ky univers është projektuar posaçërisht për njeriun.

Pra, është një fakt tashmë që universi është krijuar dhe sistemuar nga Allahu.

Në disa raste njerëzit për ta konceptuar diçka të tillë duhet të arsyetojntë sinqerisht dhe pa

paragjykime. Çdo njeri, i cili në ndërgjegjen e tij mendon të sinqertë se në univers asgjë nuk është fryt i

rastësisë dhe i paqëllimtë siç cilësohet edhe në ajet

mes tyre pa qëllim, ai është mendimi i atyre që nuk besuan....”

krijuar dhe sistemuar nga Zoti posaçërisht për njeriun.

Ky kuptim i thellë në një ajet tjetër të Kuranit shpjegohet:

“Ne nuk e krijuam qiellin e as tokën dhe çka ka në(Sad 27), kupton se gjithçka është

“Në krijimin e qiejve e të tokës, në ndyshimin e natës dhe të ditës, ka argumente të qarta për ata që

kanë arsye dhe intelekt. Për ata që Allahun e përmendin me përkujtim kur janë në këmbë, kur janë

ulur, kur janë të shtrirë dhe thellohen në mendime rreth krijimit të qiejve e të tokës (duke thënë): Zoti

ynë, këtë nuk e krijove kot, i lartësuar qofsh, ruana prej dënimit të zjarrit!

(Ali Imran, 190-191)

Kreu V

Planeti

Blu

Toka me atmosferën dhe oqeanet, me biosferën e ndërlikuar, me oksidimin e

përcaktuar të kores së saj, me shtretërit e pasur të Silicit, me shkëmbinjtë e ngurtë apo/dhe

 

metamorfikë, me shtretërit e pasur të akujve, shkretëtirat, pyjet, tundrat, fushat me bar,

liqenet me ujë të ëmbël, shtretërit e naftës dhe të qymyrit, vullkanet, kafshët, bimët, fushat

magnetike, relievi i fundoqeanit dhe magmat e saj lëvizëse..., përbën një sistem të

ndërlikuar dhe tepër mahnitës (admirues).

J. S. Ljuis, gjeolog amerikan54

N

supozojmë se e filluam udhëtimin nga fundi i sistemit planetar dhe atje do të hasnim planetin Pluton. Ky

trup qiellor i vogël është një vend shumë “i ftohtë”. Përafërsisht -238°C!... Në këtë të ftohtë ngrirës

brenda planetit zë vend edhe atmosfera e tij tepër e mprehtë. Atmosfera, vetëm kur planeti zotëron një

orbitë ekliptike dhe në periudha kur është më afër Diellit, është në gjendje të gaztë. Pjesën tjetër të kohës

atmosfera e tij kthehet në një masë akulli. Shkurtimisht Plutoni është një grumbull akulli i vdekur (i pa

jetë).

Tek përparojmë drejt qendrës së Sistemit Diellor ndalesa tjetër do të jetë Neptuni. Edhe ky planet

është mjaft “i ftohtë”. Temperatura në sipërfaqe është rreth –218°C. Atmosfera, e cila përbëhet nga

hidrogjeni, heliumi dhe gazet metan, është helmuese për njeriun. Erërat që fryjnë në sipërfaqe të planetit

përngjajnë me furtunat e tmerrshme, të cilat arrijnë një shpejtësi 2.000 km në orë.

Planeti tjetër do të jetë Urani. Ai është një “planet i gaztë” me një strukturë të përbërë nga

shkëmbinj dhe akuj të shumtë. Temperatura atmosferike është mesatarisht –214°C. Atmosfera e përbërë

nga hidrogjeni, heliumi dhe metani nuk është aspak e përshtatshme për jetë.

Ndërsa vazhdojmë udhëtimin arrijmë te Saturni. Ky planet, i dyti për nga madhësia në Sistemin

Diellor njihet nga unazat që e rrethojnë. Këto të fundit përbëhen prej gazit, akullit dhe copa shkëmbinjsh.

Interesante është edhe struktura e këtij planeti. Saturni me kuptimin e plotë të fjalës është një planet i

gaztë: 75% të vëllimit të tij e zë hidrogjeni dhe 25% heliumi. Dendësia është akoma më e ulët se ajo e ujit.

Për këtë arsye, nëse do të kërkojmë të ulim një anije kozmike në Saturn, duhet ta projektonim në formën e

një gomoneje në mënyrë që të notonte. Temperatura sërish është tmerrësisht e ulët: -178°C.

Duke përparuar drejt, arrijmë te planeti më i madh i Sistemit Diellor, Jupiteri. Jupiteri me, një

përmasë 318 herë më të madhe se Toka, është edhe ky një planet i gaztë. Është e vështirë të bësh dallim

mes atmosferës, sipërfaqes dhe strukturës së brendshme të këtij planeti dhe po aq e vështirë është të

përcaktosh një “temperaturë atmosferike” për të. Por në pjesët e sipërme të tij duke e quajtur si atmosferë,

temperatura është -143°C. Ekzistenca e njollave të mëdha të kuqe në sipërfaqe të tij, nga vëzhgimet e bëra

nga Toka dihet që prej afërsisht 300 vjetësh. Këto njolla të kuqe u zbuluan në shekullin tonë se nuk ishin

gjë tjetër veçse furtuna 2 herë më të mëdha se Toka. Shkurtimisht Jupiteri është një planet ku nuk gjendet

më e vogla pjesë toke, ku mbizotëron një i ftohtë ngrirës, ku përjetohen furtuna të tmerrshme që zgjasin

me qindra vite me radhë dhe me një fushë magnetike që mund të vrasë çdo gjallesë.

Pas Jupiterit vjen Marsi. Atmosfera e Marsit është një përzierje helmuese që përmban sasi të

ëse do të kryenim një udhëtim në Sistemin Diellor do të përballeshim me një tabllo interesante. Të

 

konsiderueshme dioksidi karboni. Në sipërfaqe të planetit nuk gjendet absolutisht ujë. Në sipërfaqe të tij

na tërheqin vëmendjen kratere gjigandë, të cilët janë shfaqur me përplasjen e meteorëve të mëdhenj mbi

të. Mbi sipërfaqen e tij fryjnë erëra të fuqishme dhe furtuna rëre, të cilat zgjasin me muaj. Temperatura

është afërsisht –53°C. Edhe pse për të janë bërë shumë spekulime, Marsi është një planet pa jetë.

Duke e lënë mënjanë Planetin Blu që na shfaqet, kalojmë tek Afërdita. Në të kundërt me të ftohtët

që pllakosnin planetet e tjerë, në Afërditë mbizotëron një i nxehtë djegës. Temperatura në sipërfaqe arrin

në 450°C. Kjo është një temperaturë që mjafton për të shkrirë edhe plumbin. Një veçori tjetër tmerruese e

tij është atmosfera e rëndë që formohet nga një shtresë e dendur dioksidi karboni. Trysnia atmosferike

arrin deri në 90 atmosferë. Kjo është e njëjtë me trysninë e ujit 1 km thellë në det. Veçanërisht, në

atmosferën e Afërditës gjendet edhe një cipë kilometra e gjerë acidi sulfurik. Për këtë arsye vazhdimisht

në planet bien shira acide vdekjeprurëse. Në një ambient të tillë që të përkujton ferrin, nuk mund të jetojë

asnjë gjallesë.

Nëse vazhdojmë akoma drejt Diellit do të arrijmë në planetin Mërkur, në krye të sistemit.

Karakteristika më interesante e Mërkurit është rrotullimi jashtëzakonisht i ngadaltë rreth vetes. Shpejtësia

e rrotullimit rreth boshtit të tij është aq e ngadaltë sa edhe vetë rrotullimi i tij rreth Diellit. Nëse kryen dy

rrotullime rreth Diellit planeti arrin të plotësojë vetëm tre rrotullime rreth vetes. Pra, dy vite janë të

barabarta me tre ditë. Zgjatja kaq e madhe e ditës dhe e natës, duke e skuqur njërën anë tjetrën e ngrin.

Për këtë arsye ndryshimi i temperaturës së ditës nga nata është afro 1.000°C. Sigurisht që një mjedis i tillë

nuk mund të strehojë kurrë gjallesa.

Shkurtimisht, 8 prej 9 planeteve (bashkangjitur këtu edhe 54 satelitë, të cilët nuk i përmendëm)

nuk janë trupa qiellorë të përshtatshëm për të jetuar. Çdonjëri prej tyre është i pajetë dhe një grumbull

gazi, akulli dhe shkëmbinjsh.

Ndryshe nga të gjithë këto është vetëm Planeti Blu, të cilin e kaluam pa folur rreth tij. Që prej

atmosferës e deri në format e relievit, nga temperatura në fushën magnetike, nga elementet deri te largësia

nga Dielli, me të gjithë ekuilibret e tij është i krijuar posaçërisht për jetën.

Një paralajmërim ndaj mashtrimit të “Adaptacionit”

Në këtë pjesë do të studiojmë se Toka është një planet i zgjedhur posaçë-risht për jetën dhe të gjitha

veçoritë e saj janë formuluar për këtë qëllim. Por para kësaj do të ishte e dobishme për të kuptuar më mirë

këtë çështje të bënim një kujtesë. Kjo është një kujtesë për ata, të cilët janë mësuar të supozojnë si të

vërtetë shkencore teorinë e evolucionit dhe për ato, të cilët mbrojnë me ngulm konceptin e “adaptacionit”.

Adaptacion do të thotë përshtatje. Teoria e evolucionit, e cila mbron tezën ndër koinçidenca se të

gjitha gjallesat rrjedhin nga një stërgjysh i përbashkët, e përdor shpesh këtë koncept. Evolucionistët

pretendojnë se gjallesat duke iu përshtatur ambientit ku jetojnë vazhdimisht janë transformuar në të tjera

specie (lloje). Pavleftësinë e këtij pretendimi e kemi studiuar në punimet tona të mëparshme. Mekanizmat

për t’iu përshtatur kushteve të ndryshme të natyrës funksionojnë brenda kufinjve të caktuar dhe asnjëherë

nuk mund të transformojnë një specie në një tjetër.55 (Shihe kreun te “Rrëzimi i Evolucionit”). Faktikisht

koncepti i evolucionit me adaptacion është mbetje e një botëkuptimi të një shkence primitive që nga

periudha e Lamarkut dhe që është refuzuar shpesh prej zbulimeve shkencore.

Edhe pse nuk mbështetet në baza shkencore idea e adaptacionit indoktrinohet shpejt te njerëzit.

Këtyre personave nëse u thuhet se Toka është një planet i krijuar posaçërisht për jetën e tyre, menjëherë

fillojnë të thonë se “në këtë planet të tilla kushte jetese janë shfaqur, ashtu siç zhvillohen kushte të tjera në

 

planete të tjerë”. Psh, në Tokë jetojnë njerëz si ne, ndërsa në planetet e tjerë si Plutoni, mendojnë se

jetojnë specie të vogëla e të gjelbërta, të cilat në vend të ujit pijnë acid sulfurik dhe në vend të oksigjenit

thithin helium dhe ku djersisin në një temperaturë 238°C. Pamjet e këtyre specieve të vogla imagjinare, të

cilat u xhiruan në studiot e Hollywood-it si filma shkencorë, ushqejnë vazhdimish imagjinatën e këtyre

personave.

Në fakt, në themel të kësaj imagjinate shtrihet injoranca. Prandaj ato evolucionistë, të cilët njohin

biologjinë dhe biokiminë nuk i mbështesin fantazi të tilla. Ata e dinë shumë mirë që jeta mund të ekzistojë

vetëm atëherë kur sigurohen elementë dhe kushte të caktuara. Ata, të cilët mbështesin përrallën rreth asaj

specieje të gjelbërt janë pothuajse në çdo kohë ato persona, të cilët i besojnë verbërisht nocionit të

evolucionit e që nuk e kanë as më të voglën njohuri mbi biologjinë dhe biokiminë por që këtë padituri të

tyre e mbulojnë me inkurajimin që i japin këto skenare të trilluara.

Për këtë arsye, për të mos rënë në kurthin e mashtrimit të adaptacionit në fjalë, le të theksojmë se:

Jeta mund të ekzistojë vetëm nëse i sigurohen elemente dhe kushte të caktuara. Modeli i jetës reale

shkencore është

se në asnjë pikë tjetër të universit nuk mund të ketë jetë fizike.

Karboni është elementi i gjashtë i tabelës periodike. Ky atom është baza e jetës në Tokë sepse të

gjitha molekulat themelore organike (si aminoacidet, proteinat, acidet nukleike) formohen nga

kombinimet e karbonit me disa atome të tjerë. Karboni duke u bashkuar me atome të tjerë, si hidrogjeni,

oksigjeni dhe azoti nxjerr në pah me miliona lloje të ndryshme proteinash në trupin tonë. Nuk ka asnjë

element tjetër që të zerë vendin e karbonit; sepse siç do të shpjegojmë edhe në krerët vijues, asnjë element

tjetër nuk zotëron veçorinë e krijimit të një larmie të tillë lidhjesh kimike nga të cilat varet jeta jonë.

Prandaj nëse do të ketë jetë në një planet tjetër në univers, kjo duhet të jetë medoemos një jetë me

“bazë karbonin”.56

Jeta me bazë karbonin ka disa kushte të pandryshueshme. Psh, përbërjet me bazë karbonin (psh,

proteinat) mund të krijohen vetëm në kufinj të caktuar temperature. Proteinat fillojnë të shkatërrohen në

temperatura më të larta se 120°C dhe të ngrijnë në temperatura më të ulëta se –20°C. Për të bërë të

mundur një jetë me bazë karbonin duhet të jenë në kufinj shumë të ngushtë dhe të caktuar jo vetëm

temperatura por edhe faktorë si forca tërheqëse e Tokës, përbërësit atmosferikë, fuqia magnetike etj. E

nëse prishet qoftë njëri prej këtyre kufinjve, psh, nëse luhatjet e temperaturës i kalojnë 120°C, atëherë mbi

tokë nuk do të kishte jetë.

Për këtë arsye as në Tokë e as në ndonjë planet tjetër nuk mund të ekzistojnë qenie të shembullit të

specieve të gjelbërta që përmendëm më sipër. Jeta mund të ekzistojë në ambiente të tilla ku plotësohen

shumë kushte të posaçme dhe të caktuara. E thënë ndryshe, gjallesat mund të ekzistojnë në një ambient të

krijuar posaçërisht për to.

Toka është një ambient i projektuar posaçërisht për këtë qëllim.

“një jetë me bazë karbonin” dhe shkencëtarët kanë arritur në përfundimin e përbashkët

Temperatura e Tokës

Kushtet më të domosdoshme për jetën në Tokë në shikim të parë janë atmosfera dhe temperatura.

Planeti Blu zotëron një atmosferë të përshtatshme për frymëmarrje dhe vlera temperature për të lejuar një

llojshmëri të madhe gjallesash të ndërlikuara dhe veçanërisht për jetën njerëzore. Këto dy faktorë kaq të

ndryshëm nga njëri-tjetri janë shfaqur si rezultat i plotësimit të kushteve ideale për secilin.

 

Njëra nga këto është largësia e Tokës nga Dielli. Sigurisht që Toka po të ishte afër Diellit sa

ç’është Afërdita apo larg tij sa ç’është Jupiteri, nuk do të kishte vle-rat e duhura të temperaturës për të

mundësuar jetën. Molekulat organike me bazë karbonin, ashtu siç e cilësuam pak më parë mund të

formohen vetëm midis kufi-njve të temperaturës 120°C dhe –20°C. I vetmi planet, i cili zotëron vlera të

tilla tempetature në Sistemin Diellor është Toka.

Kur mendojmë universin në tërësi shohim se është një fakt që këto kufinj temperature, të cilat janë

të domosdoshme për jetën, nuk mund t’i gjejmë kudo.

temperaturat e tmerrshme me mili-

273.15

temperaturës që të lejojë jetën me bazë karbonin. Vetëm Toka zotëron plotësisht këtë interval të duhur të

temperaturës.

Gjeologët amerikanë Frank Pres dhe Rajmond Siver na tërheqin vëmendjen mbi temperaturën e

sipërfaqes së tokës. Sipas deklaratave të tyre

kufizuar të temperaturës!...”

temperaturës së Diellit dhe zeros absolute.

të ngushtë

Temperatura e Tokës, e cila është ideale, sigurisht që ka lidhje ngushtë me distancën Diell-Tokë

dhe nxehtësinë që përhapin rrezet e Diellit mbi Tokë. Sipas llogaritjeve, energjia e Diellit që mbërrin në

Tokë sikur të ishte vetëm 10 % më e vogël, në sipërfaqen e Tokës do të formoheshin shtresa akujsh me

trashësi disa metra. Me ngritjen pak të temperaturës, të gjitha gjallesat do të vdisnin nga nxehtësia.

E rëndësishme është edhe shpërndarja e kësaj temperature ideale të Tokës në mënyrë të ekuilibruar

në të gjithë planetin. Dhe për t’u arritur një ekuilibër i tillë janë marrë disa masa të posaçme.

Psh, plani i pjerrët prej 23° 27’ i Tokës, pengon nxehtësinë e tepërt, e cila mund të krijojë pengesa

në formimin e atmosferës midis ekuatorit dhe poleve. Po të mos ekzistonte një plan i tillë pjerrësie

ndryshimi i nxehtësisë midis territoreve polare dhe ekuatorit do të rritej shumë dhe do të bëhej i

pamundur krijimi i një atmosfere të përshtatshme për të jetuar.

Shpejtësia e rrotullimit të Tokës rreth vetes ndihmon përhapjen e ekuilibruar të temperaturës. Toka

plotëson rrotullimin e plotë rreth vetes brenda 24 orëve dhe për këtë arsye netët dhe ditët zgjasin pak.

Ngaqë zgjasin në periudha të shkurtra kohore, edhe ndryshimi midis temperaturave të tyre është i vogël.

Rëndësinë e këtij ekuilibri mund ta vërejme tek e krahasojmë me Mërkurin ku një ditë ishte pothuajse sa

një vit dhe ndryshimi i temperaturës mes ditës dhe natës arrinte 1.000°C.

Po ashtu edhe relievi i sipërfaqes së rruzullit tokësor ndihmon në përhapjen e ekuilibruar të

temperaturës. Ndryshimi i temperaturës mes poleve dhe ekuatorit arrin deri në 100°C. Nëse ky raport i

temperaturave do të realizohej në një sipërfaqe të parregullt gjeografike, Tokën do ta shkatërronin furtuna

që do të arrinin një shpejtësi 1.000 km/orë. Sipërfaqja e Tokës është e mbushur plot me ba-rriera

gjeografike, të cilat bllokojnë rrymat e mundshme të fuqishme të ajrit. Ky reliev i sipërfaqes së tokës, pra,

vargmalet, fillon nga Himalajat në Kinë (Uralet në Azinë e Mesme) vazhdon me Taurus në Anadoll dhe

deri në Alpet në Evropë, të cilat bashkohen me oqeanin Atlantik në perëndim dhe atë Paqësor në lindje.

Në oqeane, ajo temperaturë e tepërt që formohet nga ajri apo nga uji në Ekuator, qarkullohet në rryma të

ndryshme drejt poleve për të krijuar një ekuilibër ndërmjet tyre.

Në të njëjtën kohë ekzistojnë edhe një sërë sistemesh automatike, të cilët vazhdimisht ekuilibrojnë

Sepse temperaturat në univers ndryshojnë ngaarda gradë të yjeve më të nxehtë deri në pikën zero absolute që është –O C. Në këtë raport gjigand të temperaturës është shumë e vështirë për të përcaktuar intervalin e“jeta është e mundur vetëm në një interval shumë tëdhe këto kufinj formojnë pothuajse një pjesë prej vetëm 1% midisEdhe temperatura e Tokës është pikërisht në këtë interval.57

 

atmosferën e rruzullit tokësor. Psh, kur një zonë nxehet shumë aty rritet avullimi dhe shtohen retë. Këto re

(një pjesë e të cilave) pasqyrojnë mbrapsht një pjesë të rrezeve të Diellit dhe kështu pengojnë nxehjen e

tepërt të temperaturës dhe të sipërfaqes aty.

Masa e rruzullit tokësor dhe fusha magnetike

Largësia e Tokës nga Dielli ka një rëndësi të madhe si për nga shpejtësia rrotulluese e Tokës por

edhe në format e relievit të saj. Nëse do ta krahasojmë Tokën me Mërkurin, i cili është vetëm sa 8% e

masës së Tokës apo me Jupiterin, i cili ka një masë 318 herë më të madhe se Toka, do të vërejmë se

planetet mund të zotërojnë përmasa të ndryshme. Vallë midis këtyre planeteve me masa nga më të

ndryshmet, madhësia e Tokës është përcaktuar rastësisht?

Jo! Ndërsa studiojmë cilësitë e rruzullit tokësor shohim se ky trup qiellor është pikërisht në atë

madhësi që duhet të jetë. Gjeologët amerikanë Pres dhe Siver mbi këtë anë “të përshtatshmërisë” së Tokës

na vënë në dijeni se:

“Madhësia e Tokës është aq sa duhet të jetë. Nëse do të ishte më e vogël forca tërheqëse e saj do të

zvogëlohej shumë dhe nuk do të mund të mbante në ekuilibër atmosferën, e nëse do të ishte më e madhe këtë

radhë forca tërheqëse e Tokës do të rritej aq shumë sa me tërheqjen që do t’i bënte disa gazeve helmuese do

ta kthente atë në një atmosferë vdekjeprurëse...”.58

Përveç madhësisë së saj, edhe struktura e brendshme e Tokës zotëron një projektim të veçantë për

jetën. Në saje të shtresave në këtë strukturë të brendshme të saj Toka ka një fushë magnetike dhe kjo fushë

është shumë e rëndësishme për jetën. Pres dhe Siver e shpjegojnë kështu këtë çështje:

“Bërthama e Tokës është e ekuilibruar me një delikatesë shumë të madhe dhe është një motor nxehtësie i

ushqyer nga radioaktiviteti... Nëse ky motor do të punonte më ngadalë, kontinentet nuk do të arrinin të kishin

strukturën e sotme... Hekuri nuk do të shkrihej kurrë dhe nuk do të zbriste në bërthamën e lëngët e kështu që

nuk do të formohej kurrë fusha magnetike e Tokës... Nëse Toka do të kishte më tepër lëndë djegëse

radioaktive dhe meqë do të kishte një motor nxehtësie më të shpejtë, retë vulkanike do të ishin aq të trasha sa

të na mbulonin të tërë Diellin, dendësia atmosferike do të rritej tej mase dhe sipërfaqja e Tokës do të

përfshihej pothuajse çdo ditë nga shpërthime vullkanike dhe tërmete të njëpasnjëshme”.59

Fusha magnetike për të cilën folën, Pres dhe Siver, ka një rëndësi të madhe për jetën tonë. Kjo

fushë ashtu siç e cilësuam edhe më sipër, shkaktohet nga struktura e bërthamës së rruzullit tokësor.

Bërthama përmban elemente të rëndë që zotërojnë veti magnetike si hekuri dhe nikeli. Thelbi i kësaj

bërthame është i ngurtë dhe pjesa tjetër është e lëngët. Të dyja këto shtresa të bërthamës lëvizin

vazhdimisht rreth njëra-tjetrës. Kjo lëvizje ndikon në një lloj magnetizmi mbi këto metale të rëndë duke

krijuar një fushë magnetike. Toka me anë të kësaj fushe, e cila shtrihet edhe më tej atmosferës është e

mbrojtur nga çdo lloj rreziku që mund të vijë nga hapësira. Rrezet kozmike vdekjeprurëse të rrezatuara

nga yjet përtej Diellit nuk mund ta përshkojnë dot këtë mburojë mbrojtëse rreth Tokës. Sidomos

Van Allen

mbrojnë atë nga energjitë vrasëse.

Është llogaritur se retë plazmike janë të barabarta me 100 milion bomba atomike si ajo e hedhur në

Hiroshimë. Në të njëjtën mënyrë edhe rrezet kozmike mund të jenë po aq të fuqishme. Por fusha

magnetike e Tokës lejon kalimin e vetëm të 0.1 % të këtyre rrezeve vdekjeprurëse dhe kjo përqindje, e cila

përbën vetëm një të mijtën e këtyre rrezeve thithet prej atmosferës. Për të prodhuar një fushë të tillë

Brezat, të cilat përshkruajnë rrathë magnetikë në një largësi dhjetëra-mijëra kilometra larg Tokës, e

 

magnetike është e nevojshme një rrymë energjie elektrike prej 1 mili-ard amperësh. Kjo do të ishte

përafërsisht e njëjtë me energjinë elektrike të përgjithshme të prodhuar gjatë gjithë historisë së njerëzimit.

Në qoftë se nuk do të ekzistonte një mburojë e tillë e Tokës, jeta në mënyrë të vazhdueshme do të

shkatërrohej dhe mbase nuk do të ekzistonte fare. Siç deklaruan Pres dhe Siver, meqë bërthama e rruzullit

tokësor është pikërisht aq sa duhet të jetë, Toka në këtë mënyrë arrin që të mbrohet.

E thënë ndryshe, në qiell, ashtu siç na tërheq vëmendjen edhe një ajet i Kuranit:

bërë kulm të sigurtë por ata zmbrapsen prej atyre argumenteve”

(çati) mbrojtëse e krijuar kjo posaçërisht për ne.

“Qiellin ua kemi(Enbija, 32); ekziston një mburojë

Përshtatshmëria e Atmosferës

Toka, siç e pamë deri tani zotëron një temperaturë të duhur, përmasa të duhura dhe shtresa të

ndryshme mbrojtëse të posaçme për jetën. Por nuk janë vetëm këto kushtet e mjaftueshme për të

mundësuar jetën e gjallesave në tokë. Një kusht tjetër me rëndësi jetike është edhe struktura e atmosferës.

Një shembull për këtë është edhe “përshtatja e atmosferës së lehtë”, të cilën e rastisim shpesh herë nëpër

filma. Njerëz, të cilët me anë të një anijeje kozmike i afrohen një planeti të largët, mund të shohin pa

zbritur në të nëse atmosfera e tij është e përshtatshme për frymëmarrje apo jo. Në përgjithësi rastisin

atmosfera të përshtatshme. Ky skenar na lë të kuptojmë sikur njeriu mund të gjejë rastësisht dhe me

lehtësi atmosfera të përshtatshme. Në fakt nëse do të bënim një udhëtim në thellësi të universit me këto

anije kozmike, do të ishte pothuajse e pamundur të gjendet një atmosferë e përshtatshme në një planet

tjetër. Sepse atmosfera e Tokës është një përzierje (komponim) e jashtëzakonshme e projektuar kjo duke

plotësuar kushte të veçanta e shumë të domosdoshme për jetën.

Atmosfera e Tokës përbëhet nga përzierja e 77% azot, 21% oksigjen, 1% dioksid karboni dhe nga

disa gaze të tjerë si argoni. Le të fillojmë me gazin më të rëndësishëm, oksigjenin. Oksigjeni është shumë

i rëndësishëm sepse si njerëzit edhe gjallesat e tjera, të cilat zotërojnë një organizëm të ndërlikuar,

shumica e reaksioneve kimike që përdorin për të fituar energji realizohen në saje të oksigjenit.

Komponimet karbonike hyjnë në reaksion me oksigjenin dhe si rezultat shtijmë në dorë ujë, dioksid

karboni dhe energji. Në këtë reaksion shfaqen paketëzat energjike, të cilat përdorin qelizat tona dhe që

quhen ATP (adenozin trifosfat). Pikërisht edhe ne për këtë gjë e ndiejmë të nevojshme praninë e

vazhdueshme të oksigjenit dhe për të përmbushur këtë nevojë kryejmë frymëmarrje.

Ana interesante është se përqindja e oksigjenit në ajër, të cilën e thithim, është e llogaritur me një

saktësi të mahnitshme. Mbi këtë aspekt Majkëll Denton shkruan:

“A do të mundte atmosfera jonë të mbante më tepër oksigjen dhe kjo a do të arrinte të mbështeste jetën? Jo!

Oksigjeni është një element tepër reaktiv. Përqindja e oksi-gjenit që gjendet në atmosferë, pra 21%, është

pikërisht në atë pikë ideale që për sigurinë e jetës nuk duhet të kapërcehet. Çdo 1% oksigjen që shtohet mbi

21 përqindëshin, do të krijojë një probabilitet prej 70% më tepër që një rrufe të shkaktojë zjarr ndër pyje”.60

Po për të njëjtën çështje biokimisti anglez Xheims Lovelok shkruan:

“Vetëm një pjesë e vogël e ushqimeve vegjetariane do të mundet të mbijetojë prej ndryshimit të vlerave të

oksigjenit në një kuotë prej 25%, e cila do të shkaktonte fatkeqësi të mëdha natyrore, zjarre të mëdha, të cilat

do të asgjësonin plotësisht pyjet tropikale dhe tundrat arktike... Përqindja e tanishme e oksigjenit është një

pikë (numerike) ku ekuilibrohen shumë mirë rreziku me dobinë”.61

Ekuilibrimi i përqindjes së oksigjenit në atmosferë realizohet në saje të sistemit të “riqarkullimit”.

 

Kafshët vazhdimisht konsumojnë oksigjen dhe prodhojnë dioksid karboni, helmues për to. Bimët në të

kundërt, me kthimin e dioksidit të karbonit në oksigjen jetëdhënës, sigurojnë vazhdimësinë e jetës

organike. Në këtë mënyrë nga lulet çdo ditë sigurohet me miliarda tonelata oksigjen për atmosferën.

Këto dy grupe gjallesash, pra, bimët dhe kafshët nëse do të realizonin të njëjtin reaksion, Toka në

një kohë fare të shkurtër do të kthehej në një planet të shkretë. Në rastin që edhe kafshët do të prodhonin

oksigjen ashtu si bimët, atmosfera do të fitonte një veti “djegëse” dhe shkëndija më e vogël do të

shkaktonte zjarre gjigande prej ku e gjithë bota do të shpërthente si bombul gazi. Nga ana tjetër, nëse do

të prodhonin që të dyja dioksid karboni, oksigjeni në atmosferë do të konsumohej me shpejtësi dhe pas një

kohe të shkurtër edhe pse arrijnë të ma-rrin frymë, gjallesat do të fillonin të vdisnin duke u mbytur (nga

mungesa e oksi-gjenit).

Faktikisht ekuilibrimi në atmosferë është krijuar në mënyrë aq të përsosur saqë oksigjeni në të

kufizohet në atë përqindje ideale për jetën dhe qëndron me shprehjen e Lovelok, “në një pikë numerike ku

ekuilibrohet shumë mirë rreziku me dobinë”.

Një aspekt tjetër i përsosmërisë së ekuilibrit të atmosferës është dendësia e saj ideale për të na

mundësuar frymëmarrjen.

Atmosfera dhe Frymëmarrja

Ne marrim frymë në çdo çast të jetës tonë. Mushkëritë vazhdimisht thithin ajër dhe në të njëjtën

kohë po të njëjtin ajër e kthejnë mbrapsht. Këtë e bëjmë aq shpesh sa mendojmë se është një gjë

“normale”. Faktikisht ky është një proces shumë i ndërlikuar.

Sistemi ynë trupor është programuar në atë mënyrë që tek marrim frymë nuk është e nevojshme të

mendojmë për të. Tek ecim, vrapojmë, lexojmë një libër, bile edhe kur flejmë vazhdimisht llogaritet se sa

frymë duhet të marrim dhe në li-dhje me këtë funksionojnë mushkëritë. Arsyeja për të cilën ne kemi kaq

shumë nevojë për frymëmarrje është sigurimi i energjisë, të cilën e përfitojmë në saje të reaksioneve që

vazhdimisht i mundëson oksigjeni, për ato miliarda funksione të veçanta që realizohen çdo sekondë në

trupin tonë.

Për të lexuar këtë shkrim tani, duhet që vazhdimisht të ushqehen me oksi-gjen ato miliona qeliza

në shtresën e retinës së syrit. Nëse do të ulej përqindja e oksigjenit në gjak do të na “errësohej shikimi”.

Në të njëjtën mënyrë të gjithë muskujt e trupit, tërësia e qelizave që përbëjnë këto muskuj, përfitojnë

energji duke “djegur” komponente karbonike, dmth, duke futur në reaksion oksigjenin. Ndërsa përfitohet

një energji e tillë në trup shfaqet dioksidi i karbonit, i cili duhet të nxirret jashtë.

Ja pra, për këtë gjë marrim frymë. Në çastin që thithim ajër përafërsisht 300 milion dhomëza të

vogëla në mushkëritë tona mbushen me oksigjen. Kapilarët të ngjitura në muret e këtyre dhomëzave e

thithin menjëherë këtë oksigjen dhe pas zemrës e dërgojnë atë në të gjithë trupin. Këto kapilarë duke e

tërhequr brenda në gjak oksigjenin, në të njëjtën kohë nxjerrin dioksidin e karbonit si mbeturinë. Me anë

të këtij procesi, i cili nuk zgjat më tepër se gjysëm sekonde, thithim brenda vetes ajrin e pastër

(oksigjenin) dhe lëshojmë jashtë ajrin e pa pastër (me dioksid karboni).

Mund të mendoni, pse në mushkëritë tona ndodhen 300 milionë dhomëza. Arsyeja për këtë është

për të ngritur në maksimum sipërfaqen me të cilën mushkëria kontakton me ajrin. Kjo sipërfaqe e dendur

në saje të dhomëzave është aq e madhe sa nëse këtë e nxjerrim nga mushkëria dhe e hapim në një

sipërfaqe të sheshtë zë vend sa një fushë tenisi.

 

T’ju tërheqim vëmendjen këtu në një pikë: Ky është një projektim shumë i mrekullueshëm që në një vend kaq

të ngushtë brenda në mushkëri këto dhomëza dhe kanalet lidhëse mes tyre të arrijnë përfitimin maksimal të

oksigjenit. Ky projektim është i lidhur ngushtë me plotësimin e një kushti: Duhen të arrihen vlera të përshtatshme të

dendësisë, qarkullimit (paqëndrueshmëri, rrjedhshmëri, ndryshim ivazhdueshëm) dhe trysnisë së ajrit për të

qarkulluar lehtësisht nëpër këto kanale.

Trysnia e ajrit ështe 760 mm Hg. Dendësia e tij në nivel të detit është përafërsisht 1 gram/litër.

Ndërsa qarkullimi i ajrit në sipërfaqe të detit është 50 herë më i madh se i ujit. Këto vlera që mund të

quhen shifra të parëndësishme, janë shumë jetike për sa i përket jetës sonë. Sepse

jetën e gjallesave, të cilat marrin frymë veçoritë karakteristike të përgjithshme të atmosferës

qarkullimi, trysnia-

zotërojnë në këtë çast”

Tek marrim frymë, mushkëritë tona përdorin një energji përballë forcës që quhet “rezistenca e

ajrit”. Kjo rezistencë është gjendja statike që tregon ajri ndaj lëvizshmërisë. Por është e dobët për shkak të

vetive të tjera të atmosferës, kështu që mushkëritë tona me lehtësi marrin dhe nxjerrin frymë jashtë. Në

rast se kjo rezistencë mund të rritet do të shkaktojë vështirësi të mëdha në frymëmarrje. Kjo mund të

shpjegohet me një shembull të tillë: Është e lehtë të tërhiqet ujë me anë të një shiringe (gjilpëre, injektori),

por po me të njëjtën shiringë është e vështirë të tërhiqet një sasi mjalti. Sepse mjalti zotëron një qarkullim

më të ngadaltë dhe një dendësi më të madhe se uji.

Ja pra, edhe dendësia, qarkullimi apo trysnia e ajrit nëse ndryshon pak në vlera, frymëmarrja jonë

do të vështirësohet ashtu si tërheqja e mjaltit me një shiri-ngë. Nëse do të mendojmë “të zgjerojmë

shiringën”, pra, të zgjerojmë kanalet e mushkërive, do të jetë propozim i gabuar. Atëherë ajo sipërfaqe e

mushkërisë që do të kontaktojë me ajrin do të ulet në minimum dhe do të humbi atë strukturë të duhur për

të përballuar nevojat e trupit për oksigjen. Është kusht që vlerat e dendësisë, qarkullimit dhe trysnisë të

jenë medoemos në kufinjtë e caktuar dhe vlerat që zotëron ajri që thithim janë pikërisht në këtë interval të

ngushtë të vlerave.

Majkëll Denton rreth kësaj çështjeje bën këtë koment:

“për të mundësuardendësia,janë të domosdoshme të jenë në vlera shumë të ngjashme me ato që.62

“Është e qartë se nëse dendësia apo viskoziteti (gjendja statike) i ajrit do të ishte disi më e madhe, rezistenca

e tij do të rritej shumë dhe do të ishte e pamundur të projektohej një aparat frymëmarrjeje për të siguruar

përqindjen e oksigjenit që i nevojitet një gjallese... Duke krahasuar përqindjet e mundshme të trysnisë

atmosferike dhe të oksigjenit, tek kërkojmë vlera numerike të përshtatshme për jetë, përballemi me një

interval shumë të kufizuar.

realizohen në këtë interval të shkurtër – dhe vendi i atmosferës në këtë interval - padyshim që është një

përshtatje e jashtëzakonshme”

Tërësia e të gjithë kushteve tejmase të shumta të domosdoshme për jetën.63

Vlerat numerike të atmosferës janë të rëndësishme jo vetëm për frymëmarr-jen tonë por edhe për

qenien blu të planetit tonë. Nëse trysnia atmosferike do të zvogëlohej sa 1/5 e vlerave të sotme, avulli në

det do të rritej shumë dhe ky avull uji, i cili në atmosferë do të arrijë në raporte shumë të larta duke

formuar mbi tokë një “ndikim sere”, do ta rriste tejmase temperaturën e planetit. Nëse trysnia atmosferike

do të ishte edhe një herë më e madhe se vlera e sotme në këtë rast përqindja e avullit të ujit në atmosferë

do të ulej shumë dhe i gjithë rruzulli tokësor do të kthehej në shkretëtirë.

Të gjithë këto ekuilibre tregojnë edhe një herë se si veçoritë e tjera të tokës edhe ato atmosferike

janë krijuar posaçërisht për të mundësuar jetën e njeriut. Këto fakte, të cilat na i shfaq shkenca provojnë se

 

universi nuk është një grumbull materiesh të rastësishme dhe të pakontrolluara. Sigurisht që ekziston një

Krijues, i cili zotëron të gjithë universin, i cili i jep formë materies sipas vullnetit të Vet dhe që mban nën

pushtetin e Tij galaktikat, yjet dhe planetet.

Ky Krijues Suprem, ashtu siç mësojmë edhe nga Kurani, është Allahu, Zot i të gjithë universit.

Ky planet blu ku ne jetojmë, është organizuar e sistemuar posaçërisht për jetën tonë siç shprehet

edhe në Kuran

krijuar nga Allahu posaçërisht për njeriun. Në disa ajete të tjera deklarohet:

“Tokën e sheshoi për njeriun” (Naziat, 30), duke deklaruar haptazi se Toka është e

“Allahu është Ai që ua bëri tokën vendbanim e qiellin kulm, dhe ju formësoi, e formën tuaj e bëri më të

mirë dhe ju pajisi me të mira. Ky është Allahu, Zoti juaj i lartë, pra, është Allahu, Zot i botëve”!

64)

(Gafir,

“Ai është që juve tokën ua bëri të përshtatshme, andaj, ecni nëpër pjesë të saj dhe shfrytëzoni begatitë

e Tij, meqë vetëm tek Ai është e ardhmja”.

(Mulk, 15)

Lista e ekuilibreve që mundësojnë jetën

Ajo që prekëm deri këtu është vetëm një pjesë e atyre ekuilibreve të domosdoshëm për jetën në

Tokë. Tek studiojmë mbi rruzullin tokësor mund të formojmë një listë mbi “ekuilibret e domosdoshëm për

jetën” aq të gjatë sa do të na duket sikur nuk ka për të mbaruar kurrë. Psh, astronomi amerikan Hjuxh Ros

ka bërë një listë të tijën në lidhje me përshtatshmërinë e Tokës për jetën duke i radhitur në këto paragrafe.

Forca Tërheqëse e Tokës:

-Nëse do të ishte më e madhe: Atmosfera e Tokës do të akumulonte sasi të mëdha amoniaku dhe

metani, e cila do të ishte negative për jetën.

-Nëse do të ishte më e vogël: Atmosfera e Tokës do të humbte sasira të mëdha uji që do ta bënte të

pamundur jetesën.

Largësia nga Dielli:

-Nëse do të ishte më e madhe: Planeti do të ftohej shumë duke krijuar efekte negative mbi

qarkullimin e ujit në atmosferë dhe planeti do të hynte në epokën e akullit.

-Nëse do të ishte më e vogël: Planeti do të skuqej nga rrezet e Diellit duke shkaktuar efekte

negative mbi qarkullimin e ujit në atmosferë, gjë që do ta bënte të pamundur jetesën në të.

Trashësia e Kores së Tokës:

-Nëse do të ishte më e madhe: Do të transportohej nga atmosfera për në koren e Tokës më tepër

oksigjen.

-Nëse do të ishte më e vogël: Do të kishte aq lëvizje vullkanike sa do ta bënin të pamundur jetesën

në planet.

Shpejtësia e Rrotullimit të Tokës rreth vetes:

-Nëse do të ishte më e madhe: Erërat atmosferike do të fitonin shpejtësi të mëdha, tufanet dhe

ciklonet do ta bënin të pamundur jetesën.

 

-Nëse do të ishte më e vogël: Ndryshimi i temperaturës midis ditës dhe natës do të ishte shumë i

madh.

Forca Tërheqëse midis Hënës:

-Nëse do të ishte më e madhe: Forca tërheqëse e fuqishme e Hënës do të ndihej shumë efektive mbi

kushtet atmosferike, rrotullimin e Tokës rreth vetes dhe mbi baticat e zbaticat në dete.

-Nëse do të ishte më e vogël: Do të shkaktonte ndryshime negative të klimës për jetën.

Fusha Magnetike e Tokës:

-Nëse do të ishte më e madhe: Do të formoheshin furtuna të fuqishme elektromagnetike.

-Nëse do të ishte më e vogël: Do të hiqej ajo mburojë e Tokës kundrejt Erërave të Diellit dhe

rrezatimit të dëmshëm të tij.

Albedo: (Rrezet e Diellit që reflektojnë në sipërfaqe të Tokës, përqindja e rrezeve të

Diellit që arrijnë deri në sipërfaqe të Tokës)

-Nëse do të ishte më e madhe: Me një shpejtësi të rrufeshme do të hynim në epokën e akullit.

-Nëse do të ishte më e vogël: Pasojat “serë” do ta rrisnin shumë nxehtësinë ku Toka fillimisht do të

mbetej poshtë ujit nga shkrirja e akullnajave dhe më pas do të nxehej tej mase.

Përqindja e Oksigjenit dhe e Azotit në Atmosferë:

-Nëse do të ishte më e madhe: Funksionet jetësore do të shpejtësoheshin negativisht.

-Nëse do të ishte më e vogël: Funksionet jetësore do të ngadalësoheshin negativisht

Përqindja e Ujit dhe Dioksidit të Karbonit në Atmosferë:

-Nëse do të ishte më e madhe: Atmosfera do të ngrohej tej mase.

-Nëse do të ishte më e vogël: Temperatura atmosferike do të ulej.

Trashësia e Shtresës së Ozonit:

-Nëse do të ishte më e madhe: Temperatura në rruzullin tokësor do të ulej.

-Nëse do të ishte më e vogël: Rruzulli tokësor do të nxehej shumë dhe do të mbetej i pambrojtur

përballë rrezeve të dëmshme ultravjollcë të Diellit.

Lëvizjet Sizmike (Tërmetet):

-Nëse do të ishin më të mëdha: Do të ishte një shkatërrim i vazhdueshëm për gjallesat.

-Nëse do të ishin më të vogla: Lëndët ushqimore në fund të oqeanit nuk do të përziheshin në ujë,

gjë që do të ndikonte negativisht në jetën në oqeane dhe dete, si rrjedhojë edhe në të gjitha gjallesat e

Tokës.64

Këto që numëruam deri këtu janë vetëm një pjesë e atyre ekuilibreve aq delikatë aq të

domosdoshëm për të formuar dhe mundësuar jetën në Tokë. Madje vetëm këto që u radhitën këtu do të

 

mjaftonin për të demostruar se universi dhe Toka kurrë nuk mund të arrijnë të formohen si fryt i rastësisë

dhe i zhvillimit të ngjarjeve aksidentale njëra pas tjetrës.

Të gjithë këto informacione kanë cilësinë të konfirmojnë edhe një herë një fakt të qartë. Ai, që ka

krijuar në mënyrë të përsosur të gjithë universin, yjet, plane-tet, malet dhe detet, që i jep jetë njeriut dhe të

gjitha gjallesave, që i mjafton fuqia të krijojë çdo gjë nga mosekzistenca, që krijimet e Tij i vë nën urdhrat

e njeriut e që zotëron një forcë dhe fuqi të pafund, është Allahu. Allahu, këtë krijim të Tijin të përsosur

një ajet të Kuranit e tregon si më poshtë:

“A është më i rëndë krijimi juaj apo ai i qiellit? E Ai e ngriti atë! Ngriti kurorën e tij dhe e përsosi atë.

Natën ia errësoi e ditën ia ndriçoi. E pastaj tokën e sheshoi. Dhe prej saj nxorri ujin e saj dhe kullotat e

saj. Kurse kodrat ia përforcoi. Si furnizim për ju dhe për kafshët tuaja“.

(Naziat, 27-33)

Kreu VI

Projektimi në

Dritë

Drita e duhur e rrezatuar nga Dielli, për të mbështetur jetën në Tokë është kufizuar

në një interval aq të ngushtë duke krijuar me të vërtetë një situatë të jashtëzakondshme.

Jan Kempbell, fizikant anglez65

G

ditës shohim rrezet e tij që bien mbi ne. Nëse dikush vjen dhe pyet se “për çfarë shërben Dielli”, do t’i

përgji-gjeshim pa u menduar: Dielli na siguron dritë dhe nxehtësi. Kjo përgjigje edhe pse është

sipërfaqësore është një përgjigje e drejtë.

Vallë, a është rastësi dhe e paqëllimtë kjo dritë dhe nxehtësi që na jep Dielli? Mos vallë Dielli nuk

është projektuar posaçërisht për ne? Vallë, a është ky top zja-rri në qiell një “llambë” gjigande e krijuar në

atë mënyrë të përshtatshme për të përmbushur veçanërisht nevojat tona?

Zbulimet shkencore të viteve të fundit tregojnë vërtetësinë e dy pyetjeve të fundit sepse në dritën e

jatë jetës sonë trupi qiellor që shohim më shpesh është Dielli. Sa herë që ngremë kokën drejt qiellit gjatë

 

Diellit ekziston një projektim mahnitës.

Gjatësia e duhur e valëve

Si drita ashtu edhe nxehtësia janë dy aplikime të ndryshme prej rrezatimit elektromagnetik. Të

gjitha format e ndryshme të rrezatimeve elektromagnetike, lëvizin në univers në formën e valëve

energjike. Kjo mund të krahasohet me ato valë që krijohen në sipërfaqen e ujit kur hedhim një gur në të.

Ashtu si valët në ujë që mund të kenë gjatësi të ndryshme edhe rrezatimet elektromagnetike kanë gjatësi të

ndryshme valësh.

Midis gjatësive të valëve të rrezatimeve elektromagnetike ekzistojnë dife-renca shumë të mëdha.

Disa prej atyre valëve mund të arrijnë gjatësi prej kilometrash, ndërsa disa të tjera një gjatësi vale më të

vogël se 1 e trilionta e një centimetri. Shkencëtarët i ndajnë këto gjatësi valësh nëpër klasa të ndryshme.

Psh, rrezatimet që zotërojnë një gjatësi më të vogël se një e trilionta e centimetrit njihen si “rrezet Gama”.

Këto mbartin energji shumë të lartë. Rrezet e gjata, të cilat i kalojnë gjatësitë prej kilometrash quhen “valë

radioje” dhe këto valë zotërojnë energji shumë të dobët. Për këtë arsye rrezet gama përbëjnë rrezik për

jetën tonë në një kohë kur valët e radios nuk na ndikojnë fare.

Pika që duhet t’iu tërheqim vëmendjen është se këto gjatësi valësh janë të përhapura në një spektër

shumë të madh. Gjatësia e valës më të shkurtër është pikërisht 1025 herë më e vogël se gjatësia e valës më

të gjatë. Për ta kuptuar më mirë, madhësinë e këtij numri të cilin mund ta shkruajmë në formën

10.000.000.000.000.000.000.000.000, është me vend të bëjmë disa krahasime. Psh, numri i mbledhjes i të

gjithë sekondave që kanë kaluar në këtë botë që prej 4 mi-liard vjetësh në Tokë, arrin vetëm një shifër prej

1017. Nëse do të kërkojmë të numërojmë numrin 1025 do të na duhet të qëndrojmë ditë natë pa pushim

për një kohë 100 milion herë më të madhe se mosha e Tokës! Nëse do të kërkonim të vendosnim njëra

mbi tjetrën 1025 letra bixhozi do të na duhet të dalim jashtë galaktikës “Rruga e Qumështit” dhe të

përshkojmë përafërsisht gjysmën e universit që ne arrijmë të vëzhgojmë.

Siç shihet, gjatësitë e ndryshme të valëve në univers janë të përhapura në një spektër mjaft të

madh. Interesante është se energjia elektromagnetike e rrezatuar nga Dielli përbën një përqindje mjaft të

kufizuar të këtij spektri. 70% të gjatësive të valëve të rrezatuara nga Dielli ndodhen brenda një kufiri

midis 0.3 mikron dhe 1.5 mikron. Ky interval përbëhet prej 3 lloje rrezesh: Rrezet e dukshme, rrezet e

afërta infra të kuqe dhe rrezet e afërta ultravioletë.

Këto 3 lloje rrezesh duken sikur janë të shumta në numër. Në të vërtetë të treja këto rreze së bashku

zënë një vend prej një njësie brenda spektrit elektromagnetik! E thënë ndryshe tërësia e rrezeve të Diellit

korrespondon vetëm me njërën prej 1025 të letrave të bixhozit të vendosura njëra mbi tjetrën.

Përse vallë rrezet e Diellit që mbërrisin tek ne janë të ngjeshur në kufinj kaq të ngushtë?

Fizikanti anglez Jan Kempbell në librin e tij me titull “Energy and the Atmosphere (Energjia dhe

Atmosfera)” e prek gjerësisht këtë çështje dhe thotë:

mbështetur jetën në Tokë është kufizuar në një interval aq të ngushtë duke krijuar me të vërtetë

një situatë të jashtëzakondshme”

Tani le të shohim më nga afër këtë projektim kaq habitës të dritës.

“Drita e duhur e rrezatuar nga Dielli, për të. Sipas Kempbell kjo është një gjendje tepër “habitëse”.66

Nga ultravioletë në infra të kuqe

Deklaruam se drita mund të zotërojë një larmi valëgjatësie prej 1025. Këto gjatësi valësh mbartin

ndryshme vale tek krijojnë kontakt me materien shfaqin efekte shumë të ndryshme.

Karakteristikat e përbashkëta që zotërojnë rrezatimet e gjatësive të valëve të shkurtra në këtë

spektër elektromagnetik, është se mbartin një energji shumë të lartë. Rrezet gama, rrezet X dhe ato

ultravioletë tek kontaktojnë me atomet apo molekulat, për shkak të energjisë së tyre të lartë i shkatërrojnë

ato. Çdo materie që u del përpara në mikropozicion e përshkojnë duke e shkatërruar plotësisht.

Nga ana tjetër ato rreze që zotërojnë gjatësi valësh të gjata që fillojnë që prej infra të kuqe deri në

valët e radios, për shkak se mbartin sasi të vogla energjie nuk përbëjnë asnjë rrezik për materien.

Ato që krijojnë një ndikim të rëndësishëm mbi materien janë reaksionet kimike. Siç dihet një pjesë

e mirë e reaksioneve kimike realizohen vetëm në praninë e një energjie në reaksion. Këtë sasi të duhur të

energjisë e quajmë “energjia e aktivizimit”. Një nivel më i madh apo më i vogël i kësaj energjie do të ishte

i padobishëm për reaksionin.

Vetëm një pjesë e vogël e atyre rrezeve që marrin pjesë në spektrin elektromagnetik zotërojnë një

energji të barabartë me “energjinë e aktivizimit”. Gjatësitë e valëve të këtyre rrezeve, të cilat ndryshojnë

midis 0.70 mikron dhe 0.40 mikron nëse do të kërkonim t’i shihnim do të mjaftonte të ngrinim kokën e të

shihnim. Këto rreze përbëjnë atë që ne e quajmë drita “e dukshme”. Në ndikimin e këtyre rrezeve në syrin

tonë formohen reaksione kimike dhe në saje të tyre arrijmë të shikojmë.

Këto rreze, të cilat emërtohen si “drita e dukshme” edhe pse zënë vend në 1/1025 të spektrit

përbëjnë rreth 41% të rrezeve të Diellit. Fizikanti i shqur Xhorxh Vald në shkrimin e tij të njohur “Life

and Light (Jeta dhe Drita)”, të botuar nga revista Scientific American, ka folur gjerësisht mbi këtë çështje

dhe ka theksuar se “midis nevojave energjike të kimisë biologjike dhe rrezeve të Diellit ekziston një

harmoni e jashtëzakonshme”.67 Me të vërtetë rrezatimi i rrezeve të Diellit në një harmoni të tillë me jetën

është një projektim tepër i mrekullueshëm.

Çfarë veçorish përbëjnë rrezet e tjera të Diellit?

Tek bëjmë shqyrtimet e duhura shohim se pjesën më të madhe të rrezeve që mbesin pas rrezeve të

dukshme e përbëjnë rrezet që ne i quajmë

fillon në pikën që mbarojnë rrezet e dukshme dhe zënë vend në një interval tepër të ngushtë.68 Ky është

një interval aq i ngushtë sa në spektrin elektromagnetik zë një vend akoma më të vogël se 1/1025.

Përse shërbejnë rrezet e afërta infra të kuqe?

Këtë herë, për të parë se përse shërbejnë këto rreze nuk mund të ngrejmë kokën e të shohim

përreth, sepse këto rreze nuk mund të shihen me sy të lirë. Këto rreze, të cilat nuk mund t’i shohim, fare

mirë mund t’i ndiejmë në një ditë vere me diell. Dilni jashtë dhe drejtoni kokën tuaj drejt Diellit.

Nxehtësia që do të ndieni në fytyrën tuaj është një pasojë (ndikim) që e kryejnë rrezet e afërta infra të

kuqe.

Rrezet infra të kuqe mbartin energji termale dhe kështu që sigurojnë ngrohjen e Tokës. Edhe këto

rreze janë të domosdoshme për jetën po aq sa drita e dukshme. Po ashtu edhe Dielli është krijuar

posaçërisht për të përhapur këto rrezatime të domosdoshme për ne: Pjesa më e madhe e rrezatimit të

Diellit përbëhet nga këto dy lloje rrezesh.

Po pjesa e tretë e rrezeve të Diellit? A na sjellin edhe ato ndonjë dobi?

Grupi i rrezeve me përqindje më të ulët në rrezatimet e Diellit janë

Rrezet ultravioletë në përgjithësi mbartin energji shumë të lartë dhe për këtë arsye janë të dëmshme për

nivele të ndryshme energjie. Ndërsa studiojmë nivelin energjitik të tyre shohim se rrezatime të gjatësive të“rrezet e afërta infra të kuqe”. Fusha e rrezeve infra të kuqe“rrezet e afërta ultravioletë”. jetën. Por këto rreze ultravioletë që rrezaton Dielli janë të llojit më “të padëmshme”, pra, zënë vend

menjëherë në krye të rrezeve të dukshme. Këto rreze edhe pse ndikojnë ndjeshëm në mutacione dhe në

kancer, për shkak të një karakteristike të rëndësishme të tyre janë të domosdoshme për jetën. Këto rreze të

koncentruara në një rrip tepër të hollë69 të rrezatimeve të Diellit, si për njerëzit ashtu edhe për vertebralët

e tjerë janë të domosdoshme për sintezën e vitaminës D. Kjo e fundit është shumë e rëndësishmë për

formimin dhe ushqimin e eshtrave (kockave) në trup. Për këtë arsye tek ata njerëz që rrijnë një kohë të

gjatë larg rrezeve të Diellit shfaqen mungesa të vitaminës D dhe sëmundje të ndryshme kockash si pasojë

e kësaj.

Shkurtimisht të gjitha rrezet e rrezatuara nga Dielli janë të domosdoshme për jetën e njeriut.

Rrezatimi Diellor zë një vend të kufizuar ngushtë në ato 1025 valëgjatësi të ndryshme të spektrit

elektromagnetik dhe sa interesante është që këto rreze janë pikërisht të atyre vlerave të duhura për të

siguruar ngrohjen tonë, shikimin dhe për të mundësuar realizimin e funksioneve të ndryshme në trup.

Nëse do të ishin plotësuar të gjitha ato kushte të domosdoshme për jetën, të cilat i numëruam në

kapitullin e mëparshëm, përsëri Toka do të ishte një vend pa jetë në qoftë se do të ndërhynte një tjetër

interval i rrezatimeve të një spektri prej 1025 alternativash. Sigurimi dhe realizimi i këtij kushti me një

probabilitet 1/1025 sigurisht që nuk mund të shpjegohet me logjikën e rastësisë.

Një veçori tjetër e këtyre rrezeve, të cilën kërkojmë ta theksojmë është se këto rreze në të njëjtën

kohë janë duke na ushqyer.

Fotosinteza dhe Drita

Fotosinteza është një proces kimik që e kemi mësuar që në 8-vjeçare apo gjimnaz. Por shumica e

njerëzve këtë temë të fshehur mes librave të shkollës, nuk ia dallojnë dot rëndësinë jetike që mbart për

jetën tonë.

Fillimisht le të kujtojmë ato mësime të gjimnazit dhe t’i hedhim një sy formulës së fotosintezës:

6H2O + 6 CO2 + Drita e Diellit > C6H12O6 + 6O2

Glukozë

Në këtë reaksion kimik në saje të dritës së Diellit arrijnë të bashkohen gjashtë molekula uji (H2O)

dhe gjashtë molekula dioksidi karboni (CO2). Molekula që shfaqet dhe që e quajmë glukozë, është një

strukturë që përmban energji të lartë dhe përbën bazën e të gjitha ushqimeve.

Shkurtimisht bimët kryejnë fotosintezën duke përdorur energjinë e ardhur nga Dielli, për të

prodhuar ushqime. I vetmi prodhim ushqimor mbi Tokë është ky proces kimik i jashtëzakonshëm që

kryhet te bimët. Të gjitha gjallesat e tjera ushqehen prej tyre. Kur kafshët barngrënëse hanë këto bimë,

marrin edhe këtë energji me burim diellor. Ndërsa kafshët mishngrënëse e përfitojnë këtë energji me

burim diellor duke ngrënë këto kafshë barngrënëse që kanë konsumuar bimë. Njerëzit, të njëjtën energji e

sigurojnë si nëpërmjet kafshëve ashtu edhe nëpërmjet bimëve. Për këtë arsye për çdo mollë, patate,

çokollatë apo biftek që hamë faktikisht ne përfitojmë këtë energji të ardhur nga Dielli.

Fotosinteza ka edhe një aspekt tjetër të rëndësishëm. Nëse e shikoni me kujdes formulën e

mësipërme, fotosinteza pranë glukozës ka çliruar edhe 6 molekula oksigjeni. Në këtë mënyrë bimët

pastrojnë atmosferën “e ndotur” nga kafshët dhe njerëzit. Njerëzit dhe kafshët për të përfituar energji

përqindja e oksigjenit sa vjen e ulet. Pakësimi i oksigjenit balancohet sërish nga ana e bimëve.

Shkurtimisht nëse nuk do të kishte fotosintezë nuk do të kishte as bimë dhe pa bimë nuk do të

kishte as kafshë dhe rrjedhimisht nuk do të ekzistonin as njerë-zit. Ky reaksion kimik që realizohet në

barin që shkelim, në pemët që i presim dhe në ato bimë që i përdorim si material për sallatë - e që akoma

nuk është arritur të imitohet në asnjë laborator - është një nga kushtet themelore të jetës.

Ana interesante në këtë kuadër është se fotosinteza është një proces i projektuar në mënyrë

fantastike. Nëse do të shikonim me kujdes do të vërenim një ekuilibër të përpiktë midis fotosintezës që

kryejnë bimët dhe energjisë që konsumojnë njerëzit dhe kafshët. Bimët na sigurojnë glukozë dhe oksigjen.

Ne, në qelizat tona duke bashkuar e “djegur” glukozën me oksigjenin arrijmë të përdorim atë energji të

çliruar me burim diellor që bimët ua kishin shtuar glukozës. Ajo që ne bëjmë faktikisht është kthimi në të

kundërt i fotosintezës. Si rezultat i kësaj ne çlirojmë dioksidin e karbonit si mbeturinë (mbetje e

prodhimit) dhe e nxjerrim me anë të mushkërive në atmosferë. Menjëherë ky dioksid karboni përdoret nga

bimët për të kryer fotosintezën. Ky qarkullim i mrekullueshëm vazhdon gjithmonë pa ndërprerje dhe

quhet “qarkullimi karbonik”.

Për të parë se me çfarë përshtatje të përsosur janë krijuar, le të marrim në dorë vetëm një prej

faktorëve të këtij procesi: Dritën e Diellit.

Pak më parë cilësuam se drita e Diellit është projektuar posaçërisht për jetën mbi Tokë. Vallë, drita

e Diellit është programuar veçanërisht edhe për fotosintezën? Apo janë bimët ato që zotërojnë një

elasticitet që mund të vlerësojnë çdo tip drite që u vjen dhe sipas kësaj të kryejnë fotosintezën?

Astronomi amerikan Xhorxh Grinshtajn në librin e tij me titull

Simbiotik)”

djegin vazhdimisht oksigjenin që gjendet në atmosferë dhe me frymëmarrjen e tyre të vazhdueshme
“The Symbiotic Universe (Universika shkruajtur këto rreth kësaj teme:

“Molekula që realizon fotosintezën është klorofili... Mekanizmi i fotosintezës fillon me thithjen e rrezeve të

Diellit prej një molekule të klorofilit. Por për t’u arritur kjo, drita duhet të jetë në ngjyrat e duhura. Një dritë

në ngjyra të gabuara nuk do të vlente për asgjë.

Për këtë rast mund të marrim si shembull televizorin. Një televizor që të arrijë të kapë transmetimin e një

kanali duhet që të jetë i programuar në frekuencat e duhura. Nëse e programojmë kanalin në frekuenca të

tjera, nuk do të arrijmë të kapim pamje. E njëjta gjë është e vlefshme edhe për fotosintezën. Diellin pranojeni

si stacionin televiziv që bën transmetimin dhe molekulën e klorofilit si televizor. Nëse kjo molekulë nuk është

e programuar saktësisht në përputhjë me frekuencat e Diellit nuk mund të krijohet fotosinteza. Tek

shqyrtojmë Diellin shohim se ngjyra e rrezeve të tij është pikërisht ajo që duhet.70

Në krerët e kaluar ju tërhoqëm vëmëndjen mbi një ide të gabuar të përshtatjes së jetës ndaj

kushteve të ndryshme. Edhe ato, të cilët e mendojnë çështjen e bimëve dhe fotosintezës përciptazi, mbase

mund të bien në të njëjtin gabim dhe të mendojnë se “nëse drita e Diellit do të ishte më ndryshe edhe

bimët do të zhvilloheshin në atë mënyrë të përshtatshme me të”. Por kjo nuk është aspak e mundur.

Xhorxh Grinshtajn edhe pse është një evolucionist këto fakte i pohon si më poshtë:

“Mbase njeriu mund të mendojë se këtu është kryer një farë përshtatjeje: Mund të supozojë se mënyra e

jetesës së bimëve është mundësuar duke iu përshtatur dritës së Diellit. Si përfundim, nëse Dielli do të kishte

një temperaturë tjetër (dhe të reflektonte një dritë tjetër) në vend të klorofilit, a nuk do të zhvillohej një

molekulë tjetër për ta përdorur këtë dritë?

Përgjigja është e qartë, “JO”. Sepse edhe brenda kufinjve më të gjërë, tërësia e molekulave të ndryshme

mund të thithin vetëm disa ngjyra të caktuara të dritës. Procesi i thithjes së dritës kryhet në lidhje me

ndjeshmërinë e elektroneve ndaj niveleve të larta të energjisë brenda molekulave dhe çdo molekulë që të

merrni në dorë energjia e kërkuar për të realizuar këtë punë është e njëjtë. Drita përbëhet nga fotonet dhe

këto të fundit nuk mund të thithen në asnjë mënyrë në nivele të gabuara energjie... Shkurtimisht ekziston një

harmoni e bukur mes fizikut të yjeve dhe të molekulave. Po të mos jetë kjo përshtatje jeta nuk do të ishte e

mundur”.71

Me pak fjalë Grinshtajn kërkon të na thotë se: Nëse një bimë kërkon të kryejë fotosintezën, kjo

është e mundur vetëm e vetëm në një interval të përcaktuar drite. Ky interval korrespondon plotësisht me

dritën që rrezaton Dielli.

Me shprehjen e Grinshtajnit “kjo harmoni midis fizikut të yjeve dhe fizikut të molekulave”,

asnjëherë nuk mund të jetë një përshtatje që të komentohet me rastësinë. Rrezatimi mbi ne i një drite

Dielli të duhur me një probabilitet 1 në 1025 dhe ekzistenca në rruzullin tokësor të një kompleksi

molekular për të përdorur këtë dritë, sigurisht që na shfaq se përshtatja në fjalë është krijuar në një

mënyrë të vullnetshme.

E thënë ndryshe, Zot edhe i dritës së yjeve edhe i molekulave të bimëve që i ka krijuar këto në

harmoni me njëra tjetrën, është vetëm një Krijues. Ashtu siç deklarohet edhe në Kuran: “

Krijuesi, Shpikësi, Formëdhënësi. Të tij janë emrat më të bukur. Atë e lartëson çka ka në qiej e në

tokë. Dhe Ai është i Fuqishmi, i Urti!

Ai është Allahu,” (Hashr, 24)

Sytë dhe Drita

Deri tani vëzhguam se drita e Diellit që mbërrin te ne është një dritë shumë e veçantë dhe përbën 3

shirita të ngushtë të dritës së spektrit të elektromagnetikës. Këto janë:

1) Rrezet infra të kuqe, të cilat ngrohin Tokën e që zenë vend menjëherë nën rrezet e dukshme.

2) Rrezet ultravioletë në sasira të pakta, të domosdoshme për sintezën e vi-taminës D e që zënë

vend menjëherë mbi dritën e dukshme.

3) Dhe, “rrezet e dukshme”, të cilat bëjnë të aftë shikimin dhe mbështesin procesin e fotosintezës te

bimët.

Ekzistenca e rrezeve të dukshme ashtu si për fotosintezën edhe për mbështetjen në aftësinë e të

parit, luan një rol shumë të rëndësishëm. Arsyeja për këtë është se një sy biologjik e ka të pamundur të

shikojë ndonjë shirit tjetër jashtë spektrit të rrezeve të dukshme dhe një pjesë shumë të vogël të rrezeve

infra të kuqe.

Për ta shpjeguar më mirë këtë le të kujtojmë shkurtimisht se si kryhet procesi i të parit me sy.

Shikimi fillon me kalimin nga thjerrëzat e syve dhe rënien mbi shtresën e retinës që gjendet në pjesën e

pasme të tij, të copëzave të vogla të dritës që quhen “fotone”. Në sipërfaqe të retinës gjenden qeliza tepër

të ndjeshme ndaj dritës. Çdonjëra prej tyre ka aftësinë për të perceptuar vetëm një foton që bie (shënon)

mbi të. Energjia e fotonit vë në lëvizje një molekulë të ndërlikuar që quhet “rodopsinë”, e që gjendet në

sasira të mëdha brenda këtyre qelizave. Rodopsina ndikon në molekulat e tjera dhe këto të fundit vënë në

lëvizje molekula të tjera.72 Si përfundim brenda në qeliza formohet një rrymë elektrike dhe kjo rrymë me

anë të nervave përcillet në tru.

Nëse e vëreni me kujdes kushti më themelor në këtë sistem është perceptimi i fotoneve të dritës nga

qelizat në retinë. Ja pra, për t’u realizuar kjo është kusht që fotonet duhet të mbesin në kufinj të dukshëm

dhe nuk do ta venë dot në lëvizje reaksionin në sy. Zvogëlimi apo zmadhimi i dimensionit të syrit nuk

ndryshon asgjë. E rëndësishme është përshtatja e gjatësive të qelizave me gjatësinë e valëve të fotoneve.

Për të projektuar një sy që të perceptojë rrezet e tjera të spektrit elektromagnetik nuk është e

mundur në këtë botë ku sundon jeta me bazë karbonin.

(Fati i Natyrës)”

brenda kufinjve të “rrezeve të dukshme”. Projektimi teorik i një modeli tjetër syri nuk është i mundur që të

shikojë gjatësi të tjera valësh. Denton shkruan se:

drite. Sepse fotonet në një gjatësi vale më të ndryshme do të jenë ose më të dobëta ose më të forta se këtoMajkëll Denton në librin me titull “Nature’s Destinyduke e shtjellu-ar me imtësi këtë temë shpjegon se një sy organik mund të shohë vetëm

“Rrezet ultravioletë, X dhe gama mbartin energji shumë të lartë dhe po aq të lartë e kanë edhe forcën e tyre

shkatërruese. Të dëmshme për jetën janë edhe rrezet e largëta infra të kuqe dhe rrezatimet mikrovalë. Rrezet

e afërta infra të kuqe dhe valët e radios për shkak se zotërojnë një energji shumë të vogël dhe të papërfillshme

nuk përbëjnë rrezik... Si përfundim arrijmë në konkluzionin se e varur nga shumë arsye rajoni që mund të

shihet në spektrin elektromagnetik, është pikërisht rajoni i spektrit të përshtatshëm për aftësinë e shikimit

biologjik. Po ashtu edhe për sytë vertebralë të kamerave me një qartësi të lartë që i ngjajnë veçanërisht syve

të njeriut, nuk i përshtatet asnjë lloj intervali tjetër drite përveç kësaj valëgjatësie”.73

Tek i mendojmë të gjitha këto së bashku arrijmë në këtë përfundim: Dielli rrezaton një dritë të

projektuar në një interval aq të hollë sa që përbën vetëm 1/1025 të të gjithë spektrit elektromagnetik,

mbështet edhe ngrohjen e Tokës edhe proceset biologjike të gjallesave të ndërlikuara, në të njëjtën kohë

është i vetmi interval ideal i dritës për të kryer fotosintezë. Por edhe që të gjitha gjallesat mbi Tokë të

zotërojnë aftësi shikimi.

Ylli i Duhur, Planeti i Duhur, Largësia e Duhur

Në kreun e kaluar patëm krahasuar Tokën me planetet e tjera të sistemit diellor. Në këtë krahasim

vumë re se ato kufinj temperature të nevojshëm për jetë gjendeshin vetëm në Tokë. Arsyeja më e madhe

për këtë është largësia ideale e Tokës nga Dielli. Planetet e largët nga Dielli si Jupiteri, Saturni apo

Plutoni janë të pllakosur nga një i ftohtë i tmerrshëm dhe ato planete të afërt me të si Mërkuri apo

Afërdita kanë një sipërfaqe me një temperaturë tmerrësisht të lartë.

Në këtë rast, ata persona që nuk duan të pranojnë se largësia mes Tokës dhe Diellit është një

projektim i veçantë, formojnë një logjikë të tillë: “Në univers gjenden yje më të mëdhenj apo më të vegjël

se Dielli. Edhe këto sigurisht që mund të kenë sistemin e tyre planetar. Këto yje në qoftë se do të kenë

përmasa më të mëdha se Dielli atëherë edhe largësia ideale për një planet do të jetë më e madhe se

largësia Tokë-Diell. Psh, një planet, i cili sillet rreth një gjigandi të kuq në distancë sa të Plutonit mund të

ketë një temperaturë të butë si të Tokës. Një planet i tillë do të jetë po aq i përshtatshëm për jetë sa edhe

vetë Toka”.

Ky pretendim është i pavlefshëm për një fakt shumë të rëndësishëm: Nuk është futur në llogari se

yjet me përmasa të ndryshme përhapin rrezatime të ndryshme.

Faktori, i cili përcakton se në ç’valëgjatësi do të jenë rrezatimet e përhapura nga yjet, është

përmasa e këtyre yjeve dhe temperatura e sipërfaqes së tyre në raport të drejtë me përmasën. Psh, arsyeja

që Dielli rrezaton rrezet e afërta ultraviolet, rrezet e dukshme dhe rrezet e afërta infra të kuqe është

temperatura e sipërfaqes së tij prej rreth 6000°C. Nëse masa e Diellit do të ishte më e madhe dhe

temperatura e sipërfaqes së tij do të ishte më e madhe. Në këtë rast, niveli i energjisë së rrezeve të Diellit

do të rritej dhe do të fillonte të rrezatonte më tepër rreze ultravioletë me pasoja vdekjeprurëse.

Kjo gjendje na tregon se ato yje që do të përhapin rreze favorizuese për jetën duhet të jenë pikërisht

në dimensionin e Diellit. Këto yje për të mbështetur jetën në një planet tjetër duhet që medoemos ky

planet të ketë një largësi prej tij ekzaktësisht sa largësia e Diellit nga Toka.

E thënë ndryshe, një planet, i cili rrotullohet rreth një gjigandi të kuq, gjigandi blu, apo të një ylli

me përmasa të ndryshme nga Dielli, nuk do të mundej të jetë një strehë për jetën.

energjisë që do të mundi të mbështesë jetën, është Dielli dhe yjet e ngjashëm me të. Largësia

planetare e vetme e përshtatshme për jetën është ajo mes Diellit dhe Tokës.

Burimi i vetëm i

E njëjta gjë mund të shprehet edhe kështu: Dielli është krijuar pikërisht siç duhet gjithshtu edhe

Toka pikërisht ashtu siç duhet. Krijimi i gjithçkaje sipas një përllogaritjeje preçize nga Allahu tregohet

kështu në Kuran:

kohës. Ky (rregull) është caktim i Plotfuqishmit, i Gjithëdijshmit

Ai është krijues i dritës së mëngjesit. Natën e bëri kohë pushimi, e diellin dhe hënën për llogaritje të”. (Enam, 96)

Harmonia midis atmosferës dhe dritës

Që nga fillimi i këtij kreu qëndruam mbi rrezatimet që përhap Dielli dhe theksuam se rrezet e tij

zotërojnë një projektim të veçantë dhe posaçërisht për të mbështetur jetën. Duke qëndruar në këtë kuadër

kërkojmë t’iu tërheqim vëmendjen mbi një faktor tjetër të rëndësishëm: Këto rreze për të arritur deri në

tokë duhet të kalojnë (përshkojnë) atmosferën.

Nëse atmosfera nuk do të zotëronte një strukturë për të depërtuar këto rreze sigurisht që ne nuk do

të përfitonim asnjë dobi nga këto rreze. Por atmosfera jonë zotëron një strukturë të veçantë që lejon

kalimin e këtyre rrezeve të dobishme për ne.

Interesante këtu nuk është lejimi i depërtimit të këtyre rrezeve nga atmosfera por është se kjo e

fundit lejon që të përshkohet “vetëm” nga këto rreze. Atmosfera në një anë duke lejuar depërtimin e atyre

rrezeve të dobishme për ne si rrezet e dukshme apo rrezet e afërta infra të kuqe, nga ana tjetër në mënyrë

të prerë pengon përshkimin e rrezeve të rrezikshme për jetën tonë. Kjo masë e ndërmarrë nga atmosfera

formon një “rrjetë filtruese” për të gjithë ato rrezatime kozmike me burim jashtë-diellor që arrijnë në

Tokë. Denton bën një shpjegim të tillë mbi këtë fakt:

“Gazet atmosferike thithin në mënyrë të menjëhershme të gjithë ato rreze që zenë vend menjëherë pas rrezeve

të dukshme dhe atyre të afërta infra të kuqe. Nëse do të vërejmë me kujdes, atmosfera mes shumë

alternativash të gjera të spektrit elektromagnetik lejon që të kalojnë në të vetëm një interval (shirit) të

ngushtë rrezesh që përfshihet nga rrezet e dukshme dhe të afërta infra të kuqe. Për një arsye apo tjetër në

sipërfaqe të Tokës nuk arrin dot asnjë rrezatim, gama, X, ultravioletë, infra të kuqe të largëta apo

mikrovalë”.74

Nuk është aspak e mundur që ky projektim kaq i imët të mos bjeri në sy. Dielli ndërmjet një

probabiliteti 1 në 1025 të spektrit të dritës na përcjell vetëm ato rreze që janë të dobishme për ne dhe

sidoqoftë atmosfera vetëm këto rreze lejon që ta depërtojnë. (Edhe ajo përqindje e vogël e rrezeve të afërta

ultravioletë që Dielli rrezaton mbi ne, një pjesë e madhe e saj pengohet nga shtresa e ozonit.)

Një pikë tjetër, e cila e bën akoma më interesante temën është se edhe uji ashtu si atmosfera,

zotëron një veçori përshkueshmërie shumë të përzgjedhur. Drita që rrezaton në ujë është vetëm drita e

dukshme. Rrezet e afërta infra të kuqe që kalojnë në atmosferë (dhe ngrohin tokën), në ujë nuk mund të

depërtojnë më tepër se disa centimetra. Prandaj vetëm një shtresë prej disa centimetrash e sipërfaqeve të

pothuajse të gjithë detet në thellësi të caktuara zotërojnë të njëjtat temperatura me njëri-tjetrin. Kjo shfaq

një ambjent tepër të përshtatshëm për jetën në det.

Një pikë tjetër interesante në lidhje me ujin është se edhe ngjyrat e ndryshme të dritës së dukshme,

në ujë mund të depërtojnë vetëm në distanca të caktuara. Psh, pas 18 metra thellësi mbaron drita e kuqe.

Drita e verdhë mund të përparojë deri në 100 metra. Kurse e gjelbërta dhe bluja zbresin deri në 240 metra

thellësi. Ky është një projektim shumë i rëndësishëm sepse ngjyrat e dritës së duhur për fotosintezë

fillimisht janë bluja dhe e gjelbërta. Në saje të përshkimit të ujit nga kjo ngjyrë më tepër se të tjerat, bimët

nënujore arrijnë të jetojnë deri në një thellësi detare prej 240 metrash.

Të gjitha këto janë fakte shumë të rëndësishme. Çdo ligj të fizikës që të ma-rrim në dorë në lidhje

me dritën, nxjerrim në pah përfundimin se çdo gjë është plotësisht ashtu siç duhet të jetë për të mbështetur

jetën. Një koment, i cili ze vend në “Encyclopedia Britannica” e pohon në këtë mënyrë këtë gjendje tepër

të jashtëzakonshme:

deteve arrin të ngrohet nga rrezet e Diellit. Kjo nxehtësi përcillet shkallë-shkallë në thellësi, kështu që

“Tek mendojmë rëndësinë që mbart drita e dukshme për drejtimet e ndryshme të jetës në Tokë përpara faktit

se përshkimi i ujit dhe atmosferës nga drita është i kufizuar në një shirit kaq të ngushtë sa njerëzit nuk mund

ta fshehin dot habinë”

.75

Përfundimi

Filozofia materialiste dhe darvinizmi pretendojnë se jeta e njeriut është një rastësi, e cila është

shfaqur rastësisht në univers e që nuk përbën asnjë drejtim të qëllimtë. Por informacionet e shfaqura së

bashku me zhvillimin paralel të shkencës, na tregojnë se çdo detaj i universit në fakt është një projektim

dhe plan i qartë që synon mbështetjen e jetës njerëzore. Ky është një projektim i tillë që edhe për një

përbërëse si drita, që mbase nuk e kemi menduar ndonjëherë më parë, është kaq i qartë sa nuk mund ta

fshehim dot veten nga habia.

Është e jashtëlogjikshme të mundohesh ta shpjegosh me “rastësi” të gjithin këtë projektim kaq

madhështor: Përqëndrimin brenda një shiriti që përbën 1 të 1025 të spektrit të përgjithshëm të rrezatimeve

elektromagnetike të Diellit; qenia e dritës së nevojshme për jetë pikërisht një shirit drite sa ky interval i

ngushtë; përshkueshmëria e gazeve të atmosferës pikërisht vetëm nga këto rreze në një kohë që të gjitha

rrezatimet e tjera bllokohen; dhe pengimi nga ana e ujit i të gjitha rrezeve vdekjeprurëse por që lejon

vetëm përshkimin nga këto rreze... Këto programime të jashtëzakondshme dhe kaq delikate mund të

shpjegohen jo me rastësinë por vetëm me anë të një projektimi të vullnetshëm. Kjo na tregon se i gjithë

universi duke përfshirë edhe dritën e Diellit që na ndriçon e ngroh, pra, të gjitha detajet e universit, janë

projektuar dhe sistemuar nga Allahu posaçërisht për ne.

Ky përfundim i nxjerrë nga shkenca është një fakt që u tregohet njerëzve në Kuran pothuajse prej

14 shekujsh me radhë. Shkenca na tregon se drita e Diellit është krijuar posaçërisht vetëm për ne, e thënë

ndryshe “nën shërbimin tonë”, kurse në Kuran thuhet se “dielli dhe hëna udhëtojnë sipas një përcaktimi

(orbite) të saktë”. (Rrahman, 5) dhe theksohet:

“Allahu është Ai që i krijoi qiejt dhe tokën dhe lëshoi prej së larti ujë (shi), e me të nxjerr fruta si

ushqim për ju, dhe për të mirën tuaj u vuri në shërbim anijet, të lundrojnë nëpër det me urdhërin e

Tij, e në shërbimin tuaj i vuri edhe lumenjtë. Për ju nënshtroi diellin dhe hënën që në mënyrë të

zakonshme vazhdimisht udhëtojnë. Për ju përshtati edhe natën e ditën. Dhe Ai ju dha gjithë atë që e

kërkuat (ndjetë nevojë) dhe, edhe në qoftë se përpiqeni t’i numëroni të mirat (në numër). Vërtet,

Dielli është vënë në atë mënyrë nën urdhërat tona, është krijuar në atë mënyrë të përsosur për jetën

e njeriut, saqë në histori (të kaluarën) disa popuj u ndikuan shumë nga këto cilësi të Diellit por që më pas

devijuan dhe filluan ta adhuronin atë si të ishte Zot. Allahu mbi këtë temë u drejtohet në Kuran njerëzve

me këto fjalë:

njeriu është i padrejtë dhe shumë përbuzës”.(Ibrahim, 32-34)

“Nga faktet e madhështisë së Tij janë nata, dita, dielli e hëna. Mos i bëni sexhde as diellit, as hënës!

Bëni sexhde vetëm Allahut që i krijoi ato, nëse adhuroni vetëm Atë”!

(Fusilet, 37)

Kreu VII

Projektimi në ujë

Si të gjitha pretendimet e tjera të ateistëve edhe kjo rrjedh nga një injorancë e thellë ndaj Filozofisë

Natyrore. Nëse në rruzullin tokësor do të kishte një sipërfaqe sa gjysma e të sotmes të mbuluar me ujë,

atëherë edhe avullimi i tij do të ishte sa gjysma e avullimit të ta-nishëm, kështu që edhe ne do të

zotëronim vetëm gjysmën e atyre lumejve për të vaditur tokat sepse sasia e avullimit të ujit është në raport

të drejtë me gjerësinë e sipërfaqes nga ku avullon. Prandaj edhe Krijuesi Intelegjent e ka sistemuar në atë

mënyrë që detet të kenë një shtrirje të mjaftueshme për të siguruar avullimin e nevojshëm të ujit për tokën.

Xhon Rei76, natyralist anglez i shek. 18-të.

Pjesa më e madhe e rruzullit tokësor është e mbuluar nga uji. Oqeanet dhe detet përbëjnë 3/4e të gjithë

sipërfaqes së Tokës. Përsëri edhe në atë pjesë të mbetur tokësore ka liqenj dhe lumenj të pamumërt. Bora

që mbulon majat e larta të maleve është përsëri ujë por në një gjendje të ngurtë. Një përqindje e

konsiderueshme e ujit gjendet edhe në qiell; në çdonjërën prej reve gjenden me mijëra, ndonjëherë me

miliona tonelata ujë. Pjesa më e madhe e këtij uji na zbret herë pas here pika-pika në formën e shiut. Edhe

në përbërjen e ajrit, të cilin thithim, sigurisht që gjendet një sasi e caktuar avulli uji.

Shkurtimisht mund të themi lehtësisht, “kudo që të hedhim sytë në rruzullin tokësor shohim ujë”.

Mund të shkohet edhe më tej ku mund të themi se “edhe brenda dhomës ku gjendemi tani gjendet një

masë uji afërsisht 40-50 litra”. Vallë, a arrini të shikoni një masë të tillë uji? Shikoni me kujdes dhe do ta

dalloni. Do të mjaftojë të shkëputni sytë prej rreshtave e t’i hidhni një sy duarve, krahëve, këmbëve, trupit

tuaj. Sepse kjo masë uji 40-50 lt jeni ju!

Kjo masë uji jeni ju, sepse pothuajse 70% e trupit të njeriut përbëhet nga uji. Në brendësi të

qelizave tuaja më tepër se çdo gjë ka ujë. Po ashtu edhe pjesa më e madhe e gjakut që qarkullon në trupin

tuaj përbëhet nga uji. Jo vetëm ju, por te të gjithë njerëzit dhe gjallesat, pjesën më të madhe të trupit të

tyre e përbën uji. Siç shihet një jetë pa ujë nuk mund të jetë absolutisht e mundur.

Uji është projektuar pikërisht për të qenë bazë e jetës dhe është një lëndë që me të gjitha vetitë e tij

kimike dhe fizike është krijuar posaçërisht për jetën.

Përshtatshmëria e ujit

Biokimisti i njohur A. E. Nid’ham në librin e tij me titull “

The Uniqueness of Biological Materials

(Unikaliteti i Materieve Biologjike)” tregon se për formimin e jetës është e domosdoshme ekzistenca e

materialeve të lëngëta. Nëse ligjet e universit do të lejonin vetëm ekzistencën e materieve të ngurta e të

gazta, jeta nuk do të shfaqej kurrë. Sepse atomet e lëndëve të ngurta janë shumë të ndërthurur dhe të

qëndrueshëm me njëri-tjetrin dhe kurrë nuk mund të lejojnë procese molekulare dinamike të

domosdoshme për të formuar organizma të gjalla. Në gaze atomet nuk kanë stabilitet dhe enden të lirë, e

kështu që në një strukturë të tillë nuk është e mundur të kryhen ato mekanizma të komplikuara të

organizmave të gjalla.

Shkurtimisht, për t’u zhvilluar proceset e duhura për jetën është e domosdoshme ekzistenca e një

mjeti të lëngët. I vetmi lëng ideal është uji.

Zotërimi i veçorive jashtëzakonisht të përshtatshme për jetën, i ujit që prej kohësh i pat tërhequr

vëmendjen shkencëtarëve. Puna e parë e imtësishme mbi këtë temë është libri i natyralistit anglez Uilliam

Ueuell, i botuar në vitin 1832 me titull

Natural Theology

shqyrtoi më tepër veçantitë termale të ujit dhe tregoi se disa veçori termale të tij, të cilat reagojnë në

kundërshtim me ligjet e përgjithshme të natyrës, janë argumente mbi krijimin posaçërisht për jetën të

kësaj lënde.

Komentet më të gjera mbi përshtatshmërinë e ujit për jetën erdhën pothuajse një shekull më vonë

pas librit të Ueuell nga profesori në degën e kimisë biologjike të Universitetit të Harvardit, Lorenc

Henderson. Ky i fundit në librin e tij me titull

që më pas do të cilësohej si “vepra më e rëndësishme shkencore e çerekut (25-vjeçarit) të parë të shekullit

20-të”, ka rezervuar një vend të veçantë për ujin. Henderson në këtë libër arriti në përfundime të

rëndësishme përreth ambientit natyror të Tokës:

“Astronomy and General Physics Considered with Reference to(Astronomia dhe Fizika e Përgjithshme nën Referimet e Teologjisë Natyrore). Ueuell“The Fitness of Evironment (Përshtatshmëria e Mjedisit)”

“Mjedisi ynë, me veçoritë themelore të tij (pra, në aspektin e veçorive kimike dhe fizike të hidrosferës me

proceset fiziko-kimike dhe kimikatet e ndryshme që përmbajnë gjallesat) është ai mjedis që mund të ishte më

i përshtatshëm për jetën”.77

Veçoritë e jashtëzakondshme termale të ujit

Një nga temat që ka të bëjë me librin e Hendersonit është veçoritë termale të ujit. Ai na tërheq

vëmendjen se veçoritë termale të ujit janë interesante në 5 drejtime të veçanta. Këto mund t’i radhisim:

1- Siç dihet të gjitha lëndët kur humbasin nxehtësi, tkurren. Edhe lëngjet që njihen, me rënien e

temperaturës tkurren dhe humbasin vëllim. Me uljen e temperaturës rritet dendësia dhe kështu që ato

pjesë që janë më të ftohta bëhen më të rënda. Për këtë arsye gjendjet e ngurta të lëngjeve janë më të rënda

se gjendjet e tyre normale të lëngëta. Uji në të kundërt të të gjitha lëngjeve tkurret deri në një rënie të

caktuar temperature (+4oC) dhe më pas menjëherë në mënyrë të papritur fillon të bymehet. Kur ngrin,

akulli në vend që të notojë në ujë sipas ligjeve faktikisht “normale” të fizikës duhet të fundoset në fund të

tij.

2- Me shkrirjen e akullit apo me avullimin e ujit tërhiqet një sasi nxehtësie nga përreth. E kur

ndodh e kundërta e kësaj, jepet nxehtësi jashtë. Ky veprim përfaqëson atë term fizik që ne e quajmë

“nxehtësia e fshehur”.78 Të gjitha lëngjet zotërojnë nxehtësi të fshehur. Vetëm se kjo nxehtësi e ujit

konsiderohet si më e larta e të gjithave. Në temperatura normale vetëm amoniaku zotëron një energji të

fshehtë ngrirjeje më të lartë se uji. Në nxehtësinë e fshehtë në avullim asnjë lëng nuk mund të matet me

ujin.

3- “Kapaciteti termal” i ujit, pra, sasia e nxehtësisë (energjisë) së duhur për të rritur një gradë

temperaturën e ujit është më e madhe në krahasim me të gjitha lëngjet.

4- Përcjellshmëria termale e ujit, pra, aftësia e përcjellshmërisë së nxehtësisë në krahasim me

lëngjet e tjera është pothuajse 4 herë më e madhe.

5- Përcjellshmëria termale e gjendjes së ngurtë të ujit, pra, borës dhe akullit, është e ulët.

Mbase të pesta pikat e mësipërme qëndrojnë si veçori teknike-fizike prandaj mbase bëheni kuriozë

të dini se ç’rëndësi përbëjnë këto. Këto kanë secila nga një rëndësi shumë të madhe, sepse jetesa në tokë

dhe padyshim jeta jonë është e mundur në saje të qenies ekzaktësisht të tilla të veçorive të mësipërme.

Le t’i hedhim një sy, një nga një këtyre veçorive.

bymehet edhe më tepër. Për këtë arsye gjendja e ngurtë e ujit është më e lehtë se gjendja e tij e lëngët. Pra,

Ndikimi i ngrirjes nga lart

Veçoria e ujit e përmendur lart në pikën e parë, përbën një rëndësi të veçantë për sa i përket deteve.

Po të mos ekzistonte një veçori e tillë e ujit, pjesa më e madhe e ujit mbi tokë do të ngrinte plotësisht dhe

nuk do të mbeste shpresë jete as në liqene e as në dete.

Le ta shpjegojmë më me detaje këtë fakt. Në shumë vende në Tokë temperatura gjatë ditëve të

ftohta të dimrit zbret poshtë 0°C. Ky i ftohtë natyrisht që ndikon edhe detet edhe liqenet dhe kështu që

masat e ujit fillojnë e ftohen. Shtresat e ftohta zhyten drejt fundit duke nxjerrë në sipërfaqe shtresa më të

ngrohta por që edhe këto me ndikimin e këtij ajri të ftohtë, ftohen dhe zhyten drejt fundit. Kur nxehtësia

arrin në 4°C ky ekuilibër ndryshon. Këtë radhë në çdo ulje të nxehtësisë uji bymehet dhe rrjedhimisht

bëhet më i lehtë. Kështu që temperatura prej 4°C qëndron më në fund dhe lart saj vazhdon me radhë 3°C,

2°C... Në temperaturën 0°C në sipërfaqe të ujit fillon ngrirja. Por këtu vetëm sipërfaqja është e ngrirë

sepse ajo shtresë uji prej 4°C që qëndron nën sipërfaqe është e domosdoshme për të siguruar jetesën

peshqve dhe gjallesave të tjera nënujore.

(Në këtë kuadër edhe veçoria e pikës së pestë luan një rol tepër të rëndësishëm: kjo veçori është

përcjellshmëria e ulët termale e akullit dhe borës. Pra, akulli përcjell shumë pak të ftohtët e ajrit nëpër

shtresat e mëposhtme të ujit. Kështu që edhe kur temperatura jashtë arrin deri në –50°C, shtresa e akullit

mbi sipërfaqe të ujit nuk i kalon 1 apo 2 metra. Për këtë arsye edhe fokat, pinguinët dhe kafshët e tjera

polare mund të arrijnë të depërtojnë lehtësisht në ujë.)

Çdo të ndodhte po të mos ishte me të vërtetë kështu? Çdo të ndodhte nëse uji ashtu si të gjitha

lëngjet e tjera do të sillej “normal” ku në paralel me humbjen e nxehtësisë të rritej dendësia e tij dhe akulli

të binte në fund?

Në një rast të tillë në oqeane, dete e liqene, ngrirja do të fillonte nga poshtë. Kur ngrirja të fillonte

nga poshtë, në sipërfaqe nuk do të ekzistonte një shtresë për të penguar të ftohtët dhe do të vazhdonte të

ndikonte gjithmonë e më lart. Kështu që pjesa më e madhe e oqeaneve, deteve dhe liqeneve do të

ktheheshin në gjendjen e një mase gjigande akulli. Mbi sipërfaqen e deteve do të mbeste një shtresë e

hollë uji prej disa metrash dhe, edhe nëse do të rritej temperatura e ajrit, akulli në fund nuk do të mundej

të shpërbëhej kurrë. Në detet e një bote të tillë nuk do të jetonin dot gjallesat nënujore. Në një sistem

ekologjik ku detet janë “të vdekur” nuk mund të jetë e mundur po ashtu edhe jeta e gjallesave tokësore.

Shkurtimisht Toka do të ishte një planet i pajetë nëse uji do të sillej “normalisht”.

Pyetjes se përse uji nuk sillet “normal”, pra, që deri në 4o C tkurret e më pas menjëherë fillon e

bymehet, nuk mund t’i përgjigjet asnjë.

Të ftohesh duke djersitur

Pika e dytë dhe e tretë, te radhitja e mësipërme e veçorive termale të ujit, pra, nxehtësia e fshehtë e

ujit dhe kapaciteti termal që është më i lartë se në të gjitha lëngjet, është shumë e rëndësishme për ne. Kjo

veçori është çelësi themelor i një procesi shumë të rëndësishëm të trupit tonë që shumica e njerëzve nuk e

dinë se përse vlen. Ky është procesi i djersitjes.

Me të vërtetë, përse vlen djersitja?

Për të shpjeguar këtë duhet që këtë temë ta nisim nga fillimi. Të gjithë gjitarët kanë pothuajse të

njëjtën nxehtësi trupore. Kjo nxehtësi që ndryshon nga 35°-40°C, te njerëzit është 37°C. Kjo është një

nxehtësi shumë e ndjeshme dhe sigurisht që duhet të mbahet e fiksuar. Me uljen e disa gradëve të

temperaturës së trupit ndodhemi ballë për ballë me rrezikun e ngrirjes. Me ngritjen e saj disa gradë trupi

ynë fillon dhe plogështohet dhe humbet fuqitë. Në rritjen e temperaturës së trupit në mbi 40°C do të thotë

rrezik vdekjeje për ne.

Shkurtimisht nxehtësia e trupit tonë zotëron një ekuilibër aq delikat sa lejon vetëm luhatje të vogla

temperature.

Në këtë pikë trupi ynë ka një problem të rëndësishëm: Është vazhdimisht në lëvizje. Të gjitha

lëvizjet fizike duke përfshirë edhe vendosjen në punë të makinerive, kërkojnë një prodhim të caktuar

energjie. Prodhimi i energjisë gjithmonë çliron nxehtësi. Këtë nxehtësi mund ta ndjeni lehtësisht. Lëreni

mënjanë librin dhe vraponi 10 km poshtë një dielli të nxehtë e do ta ndjeni shumë dukshëm se trupi juaj

është nxehur.

Por përsëri nuk jemi tepër të nxehur.

Njësia e nxehtësisë është kaloria. Një njeri normal kur vrapon një rrugë 10 km për një orë, çliron

një nxehtësi përafërsisht 1.000 kalori. Nëse kjo nxehtësi nuk do të nxirret nga trupi gjatë vrapimit,

nxehtësia trupore e atij personi do të rritet aq shumë sa do të hynte në koma që në kilometrin e parë.

Ky rrezik kaq i madh parandalohet nga dy veçori që zotëron uji.

E para, e këtyre veçorive është kapaciteti i lartë termal i ujit. Pra, për të rri-tur temperaturën e ujit

kërkohen kalori shumë të larta. Për këtë arsye trupi ynë që përbëhet nga 70% ujë nuk ngrohet lehtësisht.

Psh, një punë që do të rriste tempera-turën e trupit tonë 10°C, nëse trupi ynë në vend të ujit do të përbëhej

prej alkolit, temperatura jonë do të rritej 20°C. Lëndët e tjera janë akoma më keq dhe do të pësonin një

rritje: kripa 50°C, hekuri 100°C, plumbi 300°C. Por kapaciteti i lartë termal i ujit na mbron nga ky

ndryshim tmerrësisht i lartë i nxehtësisë.

Ashtu siç e cilësuam edhe në fillim edhe një rritje prej 10°C është përsëri vdekjeprurëse për ne. Për

të parandaluar këtë hyn në reaksion veçoria tjetër e ujit, lartësia e nxehtësisë së fshehtë.

Trupi ynë përdor mekanizmin e djersitjes për të freskuar veten kundrejt nxehtësisë së çliruar

përgjatë një pune. Uji që përhapet në lëkurë gjatë djersitjes, avullon me shpejtësi. Gjatë këtij avullimi për

shkak se nxehtësia e fshehtë është e lartë, ndjen nevojën e një temperature të lartë. Këtë nxehtësi e largon

prej trupit tonë dhe kështu që arrin ta ftohë atë. Kjo ftohje është aq efikase sa që ndonjëherë mund edhe të

mërdhihim.

Si rrjedhojë vrapuesi i 10 kilometrave që folëm më sipër në saje të avullimit të vetëm një litre

djersë, e ul temperaturën e trupit 6°C. Sa më tepër energji të konsumohet aq më tepër rritet dhe

temperatura dhe si kundërpërgjigje trupi do të djersitet-ftohet më tepër. Në krye të faktorëve që

mundësojnë këtë sistem termostatik kaq të mahnitshëm në trupin tonë, vijnë veçoritë termale të ujit. Asnjë

lëng tjetër nuk djersin më mirë se sa uji. Nëse në vend të tij do të përdornim lëngje të tjera, psh, alkool,

temperatura nuk do të ulej 6°C, por vetëm 2.2°C. Amoniaku mund të sigurojë një ulje prej vetëm 3.6°C.

Qëndron edhe një anë tjetër e rëndësishme e çështjes. Nëse nxehtësia e formuar brenda në trup nuk

do të transportohej në sipërfaqe, dmth, lëkurë, të dyja këto veçori të ujit dhe sistemi i djersitjes nuk do të

vlenin për asgjë. Për këtë arsye struktura e trupit tonë duhet që ta përcjellë shumë shpejt nxehtësinë.

Këtu hyn në proces një veçori tjetër e ujit. Uji, në të kundërt të të gjithë lëngjeve, zotëron një

përcjellshmëri të lartë termale, pra, zotëron aftësinë e përcjellshmërisë të nxehtësisë. Në saje të kësaj

veçorie trupi e nxjerr jashtë shumë shpejt nxehtësinë e lartë të formuar në të. (Ata damarë që janë afër

lëkurës fryhen dhe prandaj ne skuqemi kur nxehemi.) Në qoftë se veçoritë përcjellëse termale të ujit do të

ishin disa herë më të ulta, do të ulej shumë edhe nxjerrja jashtë në sipërfaqe e nxehtësisë së pro-dhuar në

trup dhe kjo për gjitarët, të cilët janë gjallesa me struktura tej mase të ndërlikuara do të thotë pamundësi

për të jetuar.

Të gjitha këto tregojnë se këto tre veçori të veçanta termale të ujit kanë një qëllim të përbashkët, u

shërbëjnë për freskim organizmave të ndërlikuara si njerëzit. Uji është një lëng i përzgjedhur pikërisht për

këtë punë.

Një botë me klimë të butë

Pesë veçoritë e ndryshme termale të ujit, të cilat na tërhoqën vëmendjen në librin e Hendersonit, në

të njëjtën kohë luajnë edhe një rol të rëndësishëm që Toka të ketë një klimë të butë dhe të ekuilibruar.

Qenia më e lartë e nxehtësisë së fshehtë dhe kapacitetit termal të ujit se sa lëngjet e tjera, siguron

ngrohjen dhe ftohjen më të vonuar të deteve se sa Toka. Për këtë arsye temperatura e vendit më të ngrohtë

me atë më të ftohtë lëviz 140o C, kurse temperatura ndër dete nuk lëviz më tepër se 15o-20o C. E njëjta

gjë vërehet edhe në temperaturat ndërmjet ditës e natës. Në një vend të thatë në tokë ndryshimi i

temperaturës mes ditës dhe natës arrin deri në 20o-30o C, kurse mbi det kjo ndryshon më e tepërta vetëm

disa gradë. Jo vetëm detet por edhe avullimi i ujit në atmosferë siguron një ekuilibrim shumë të madh.

Ndryshimi i nxehtësisë midis natës dhe ditës është më i madh në shkretëtirë ku avullimi i ujit është zero

dhe më i vogël aty ku avullimi i ujit është i madh.

Në saje të këtyre karakteristikave termale që i përkasin vetëm ujit, ndryshimet e temperaturës mes

ditës e natës, mes dimrit e verës lejohen deri në ato kufinj që mund t’i durojë njeriu dhe gjallesat e tjera.

Nëse përqindja e pjesës së mbuluar me ujë e rruzullit do të ishte më e vogël në krahasim me pjesën e

tokës, do të rritej shumë ndryshimi i temperaturës mes ditës dhe natës, pjesa më e madhe e tokës do të

veçoritë termale të ujit të kishin vlera disi më ndryshe, përsëri do të na paraqitej një planet i pavolitshëm

për jetë.

Hendersoni pasi shqyrtoi imtësisht të gjitha këto veçori të ujit bëri një koment të tillë:

kthehej në shkretëtirë dhe jeta do të bëhej e pamundur apo më e pakta do të vështirësohej shumë. Apo

“Duke i përmbledhur fjalët, kjo veçori e ujit mbart një rëndësi të madhe në tre aspekte. Fillimisht është i

dobishëm për të ekuilibruar dhe sistemuar temperaturën në Tokë. E dyta siguron në një mënyrë të përsosur

ekuilibrin e nxehtësisë në trupat e qenieve të gjalla. E treta mbështet qarkullimin meteorologjik. Të gjitha

këto realizohen në një harmoni të lartë dhe për këtë drejtim, asnjë lëndë tjetër nuk mund të krahasohet me

ujin”.79

Tensioni i lartë në sipërfaqe

Të gjitha veçoritë e ujit që prekëm deri tani kishin të bënin me nxehtësinë (termale). Uji ka edhe

disa veçori të tjera fizike të rëndësishme ku edhe këto janë po aq të përshtatshme për jetën.

Njëra nga këto është tensioni i lartë i sipërfaqes së tij. Për shkak se tensioni i sipërfaqes së tij është

shumë i lartë, përjetohen një sërë dukurish interesante fizike. Psh, një gotë me ujë mund të mbarti pa

derdhur një masë uji pak më të madhe se vëllimi i gotës. Apo një gjilpërë metali nëse vendoset me kujdes

parale-lisht me sipërfaqen e ujit noton mbi të pa u zhytur. Kjo shkaktohet prej tërheqjes që ndodh mes

molekulave të ujit.

Tensioni i sipërfaqes së ujit është pothuajse më i lartë nga të gjitha lëngjet e tjera dhe ka një ndikim

biologjik të rëndësishëm. Në krye të këtyre vjen ndikimi te bimët.

A keni menduar si arrijnë bimët të tërheqin lart nëpër gjethe ujë që gjendet disa metra në thellësi të

tokës pa patur asnjë pompë, sistem muskular etj? Përgjigja e kësaj është tensioni sipërfaqësor i ujit.

Kanalet nëpër damarë dhe rrënjët te bimët janë të projektuara në atë mënyrë që të përfitojnë nga ky

tension. Këto damarë, të cilët tek ngjitesh lart fillojnë e rrallohen shkaktojnë “ngjitjen” lart të ujit.

Ajo që e mundëson këtë projektim kaq fantastik, është tensioni i lartë i sipërfaqes së ujit që folëm

pak më parë. Nëse tensioni i sipërfaqes së tij do të jetë më i ulët, aq sa është për të gjithë lëngjet e tjerë, në

mënyrë fiziologjike jeta e bimëve të tokës do të bëhej e pamundur.

Një ndikim tjetër i tensionit të lartë të sipërfaqes së ujit është shkatërrimi i

të këtij tensioni të lartë i përshkon shkëmbijtë deri në thellë-

dhe uji ngrin. Ky ujë, i cili ngrin dhe kthehet në akull për shkak të bymimit të tij i sforcon shumë

shkëmbinjtë dhe me kalimin e kohës i shpërbën ato. Kjo siguron për natyrën përfitimin e mi-neraleve

brenda në shkëmbinj dhe në të njëjtën kohë ka një rëndësi jetike mbi formimin e tokës në brigje.

shkëmbinjve. Uji në sajesi të çarjeve (krisjeve) të tyre. Më pas koha ftohet

Veçoritë kimike të ujit

Pranë veçorive fizike të ujit, po aq ideale për jetën janë edhe veçoritë e tij kimike. Në krye të këtyre

veçorive është vetia tretëse e ujit. Pothuajse të gjitha substancat kimike treten në ujë lehtësisht.

Një ndikim i rëndësishëm i kësaj për jetën është derdhja nëpër dete me anë të lumenjve të

mineraleve të panumërta dhe kimikateve të ngjashëm me ato të tretura në ujë. Në këtë formë është

përllogaritur se nëpër dete transportohen përafërsisht 5 miliard ton kimikate në vit. Këto të fundit janë

shumë të domosdoshme për jetën në ujë.

Uji pothuajse të gjitha reaksionet kimike i përshpejton, për këtë arsye ai është një katalizues shumë

i mirë. Një veçori tjetër kimike e ujit është reaktiviteti ideal i tij. Uji nuk është një përbërje si acidi sulfurik

që është tepër reaktiv e për këtë arsye ka veti shkatërruese mbi lëndët por as edhe lëndë si argoni që të jetë

aq statik sa të mos hyjë në asnjë reaksion. Ashtu siç deklaron edhe Majkëll Denton “niveli i hyrjes në

reaksion të ujit është vlera më e përshtatshme që mund të ketë për detyrat e tij biologjike apo

gjeologjike”.80

Përshtatshmëria e veçorive kimike të ujit me jetën në çdo studim të bërë rreth tyre na shfaqet më e

detajuar. Profesori i njohur i biofizikës në Universitetin Jeil, Harold Morovic, bën këtë koment mbi këtë

temë:

“Me kërkimet e bëra në vitet e fundit u kuptua edhe një veçori tjetër e ujit që nuk dihej më parë. U vëzhgua

se kjo veçori (përcjellshmëria e protoneve) është një karakteristikë e veçantë vetëm e ujit dhe me transferimin

biologjiko-energjik përbën një rëndësi të madhe për sa i përket burimit të jetës. Me shtimin e dijeve tona

rritet edhe admirimi ynë i madh ndaj përshtatshmërisë së përsosur të natyrës (me jetën)”.81.

Vlera ideale e rrjedhshmërisë së ujit

Kur themi lëng, gjëja e parë që na shkon ndërmend është një lëndë tepër e rrjedhshme. Në të

vërtetë lëngjet kanë rrjedhshmëri të ndryshme. Psh, mes katra-nit, glicerinës, vajit të ullirit dhe acidit

sulfurik ka diferenca gjigande. Nëse këto lëngje do të krahasoheshin me ujin do të shfaqeshin diferenca

akoma më të mëdha. Sepse uji është 10 miliard herë më i rrjedhshëm se katrani, njëmijë herë se glicerina,

njëqind herë se vaji i ullirit dhe 25 herë më i rrjedhshëm se acidi sulfurik.

Ashtu siç mund të vërehet edhe në krahasimet e mësipërme, uji zotëron një rrjedhshmëri tepër të

lartë. Nëse do të lenim mënjanë eterin dhe hidrogjenin e lëngshëm forma normale e të cilëve është e

gaztë, mund të themi lehtësisht se uji është lëngu me rrjedhshmëri më të madhe.

Çfarë rëndësie ka për ne kjo rrjedhshmëri e tij? A do të ndryshonte ndonjë gjë për ne, nëse ky lëng

jetik do të ishte më pak apo më tepër i rrjedhshëm? Majkëll Denton i jep një përgjigje të tillë këtyre

pyetjeve:

“Nëse rrjedhshmëria e ujit do të ishte pak më e lartë, uji do të humbiste patjetër cilësinë e tij si baza më e

rëndësishme për jetën. Psh, nëse rrjedhshmëria e tij do të ishte sa e hidrogjenit të lëngshëm, struktura

mbrojtëse e gjallesave përballë forcave shkatërruese do të mbeste e pafuqishme dhe pre’ e lëvizjeve akoma

më të dhunshme... Do të jetë e pamundur mbështetja nga ana e ujit e strukturës delikate të molekulave dhe

struktura tepër e ndjeshme e qelizës organike nuk do mund të jetonte (më gjatë)...

Nëse rrjedhshmëria e ujit do të ishte pak më e ulët, kontrolli i makromolekulave (si proteinat, enzimat) dhe

veçanërisht i strukturave tepër të veçanta si mitokondritë dhe organelet e vogla do të ishte e pamundur. Në të

njëjtën mënyrë do të bëhej e pamundur edhe ndarje-shumimi i qelizave. Praktikisht të gjitha aplikimet

jetësore në qelizë do të ngriheshin dhe do të ishte e pamundur formimi i një qelize organike në atë strukturë

të njohur për ne. Zhvillimi i atyre organizmave të larta, të cilat janë të lidhura me aftësitë lëvizëse dhe

rrëshqitëse të qelizës gjatë embriogjenezës (zhvi-llimi në mitrën e nënës), nëse uji do të ishte sado pak më i

vishkullt nuk do të realizoheshin kurrë.82

Rrjedhshmëria e ujit është e rëndësishme jo vetëm në pikëpamjen e aktivitetit brenda në qelizë por

në të njëjtën kohë edhe për sistemin e qarkullimit të gjakut.

Të gjitha qelizat që zotërojnë një trup sa 1/4 e milimetrit zotërojnë një sistem qarkullimi të

centralizuar. Shkaku për këtë është se pas kësaj madhësie nuk është e mundur shpërndarja e

drejtëpërdrejtë e oksigjenit apo/dhe e ushqimit në qelizë me anë të “difuzionit”. Brenda trupit ka qeliza të

shumta prandaj në mënyrë të vazhdueshme me anë të disa “kanaleve” duhet të pompohet për në këto

qeliza energjia dhe ajri i marrë nga jashtë dhe me anë të disa “kanaleve” të tjerë duhet të mblidhen

mbetjet e tyre nëpër qeliza. Këto kanale janë damarët. Zemra është pompa që siguron rrjedhshmërinë

nëpër damarë. Ajo që rrjedh nëpër damarë është ai lëng që ne e njohim si gjak, i cili faktikisht në bazë

përbëhet nga uji. (Nëse do t’i hiqnim qelizave të gjakut proteinat dhe hormonet ajo që mbetet është

plazma, 95% të së cilës e përbën uji.)

Ja pra, për këtë arsye rrjedhshmëria e ujit është shumë e rëndësishme për punën sa më efektive të

sistemit të qarkullimit. Psh, nëse uji do të kishte një rrjedhshmëri të ngjashme me të katranit, sigurisht që

asnjë lloj zemre nuk do të mund ta pomponte. Bile edhe një ujë i ngjashëm me vajin e ullirit, i cili ka një

rrjedhshmëri 100 milion më të lartë se katrani, edhe sikur të arrihej të pompohej nga zemra, nuk do të

arrinte të depërtonte nëpër kapilarë ose do të haste vështirësi tepër të madhe në qarkullimin e tij nëpër to.

Le të thellohemi pak më tepër mbi kapilarët. Detyra e kapilarëve është që të transportojnë në të

gjitha qelizat e mbarë trupit, sasinë e duhur të oksigjenit, energjisë, ushqimeve dhe hormoneve. Një qelizë

për të përfituar lëndët e nevojshme prej kapilarëve, duhet që përafërsisht të jetë në një largësi 50 mikron

larg tij. (1mikron është 1/1000 e milimetrit.) Ato qeliza, të cilat pozicionohen në një largësi më të madhe

se kjo rrezikohen të vdesin nga të paushqyerit.

Ja pra, për këtë shkak trupi i njeriut është krijuar në një mënyrë që kapilarët si një rrjetë e vërtetë

t’i mbulojnë të gjithë trupin. Gjatësia e përgjithshme e përafërsisht 5 milion kapilarëve të trupit tonë është

950 km. Në disa gjitarë brenda një sipërfaqe muskuloze prej 1 cm2 gjenden 3000 kapilarë. Nëse do të

sillnim së bashku 10 mijë nga më të vegjlit, të gjithë së bashku nuk do të ishin më të trashë se maja e një

lapsi plumbi. Diametri i këtyre kapilarëve ndryshon nga 3-5 mikron.

Sigurisht që qarkullimi i gjakut brenda këtyre damarëve kaq të hollë pa u bllokuar dhe pa u

ngadalësuar arrihet të kryhet vetëm në saje të rrjedhshmërisë së lartë të ujit. Majkëll Denton tregon se

qoftë edhe vlera pak më të ulta të rrjedhshmërisë së ujit, do ta kthenin sistemin e qarkullimit të gjakut në

një sistem të pavlefshëm:

“Sistemi kapilar arrin të punojë vetëm nëse lëngu që qarkullon në të zotëron një rrjedhshmëri të lartë. Kjo

rrjedhshmëri është shumë e rëndësishme sepse lëvizja brenda në damar, e lëngut, është e lidhur në raport të

drejtë me rrjedhshmërinë e tij... Këtu arrijmë të evidentojmë qartësisht se nëse rrjedhshmëria e ujit të jetë

vetëm pak herë më e madhe, për të siguruar qarkullimin e gjakut nëpër kapilarë do të duhej një presion tepër

i lartë pompimi dhe çdonjëri prej sistemeve kapilarë do të ishte i pamundur të funksiononte.

Nëse rrjedhshmëria e ujit do të ishte më e ulët dhe diametri i kapilarëve në vend të 3 mikron me doemos

duhet të jetë 10 mikron. Këto kapilarë për të çuar përqindjen e duhur të oksigjenit dhe glukozës, do të

mbulonin pothuajse të gjitha ato inde muskulare që duhet të ushqejnë. Është e qartë (se në këtë gjendje) do të

ishte e pamundur ose do të kufizohej tej mase projektimi i formave të gjëra (makroskopike) jetësore.

Në këtë aspekt, uji për të qenë një bazë e përshtatshme për jetën duhet me doemos të ruajë vlerat e sotme të

rrjedhshmërisë së tij”.83

E thënë ndryshe, ashtu si të gjitha veçoritë e tjera të ujit dhe rrjedhshmëria e tij është në vlerat më

ideale për jetën. Rrjedhshmëria e lëngjeve ndryshon në diferenca miliarda herë të ndryshme. Dhe, uji mes

këtyre miliarda vlerash, është krijuar pikërisht në ato vlera të përshtatshme për jetën.

Përfundimi

Gjithçka që prekëm që nga fillimi i kreut e deri këtu mbi veçoritë termale, veçoritë kimike dhe

fizike dhe vlerat e rrjedhshmërisë së ujit, tregojnë se janë pikërisht në ato vlera favorizuese për jetën. Uji

është aq harmonik me jetën tonë saqë ndonjëherë për të mbrojtur këtë përshtatshmëri, për disa ligje të

natyrës janë krijuar edhe përjashtime. Shembulli më i bukur për këtë është se në të kundërt të lëngjeve të

tjerë, menjëherë pas uljes së temperaturës në + 4o C fillon e bymehet duke mundësuar akullin të qëndrojë

në sipërfaqe të ujit.

Uji ka një përshtatshmëri për jetën tonë, të pakrahasueshme me asnjë lëng tjetër. Aq më tepër që

pjesa më e madhe e një planeti si Toka i përshtatshëm për jetë, me të gjitha kushtet e tjera (temperatura,

drita, fusha elekromagnetike, atmosfera, relievi etj), është e mbushur pikërisht në sasi të duhura uji për të

favorizuar jetën. Është fare e qartë se të gjitha këto nuk janë të krijuara rastësisht dhe se në to evidentohet

një projektim i vullnetshëm.

E thënë ndryshe, të gjitha veçoritë fizike dhe kimike të ujit tregojnë se ky lëng është krijuar

posaçërisht për të mbështetur jetën njerëzore në Tokë. Kjo e fundit, e cila është krijuar posaçërisht për

jetën në të, u bë më energjike me krijimin e ujit si bazë pikërisht për jetën e njeriut.

Më e rëndësishme këtu është se ky fakt, i cili u zbulua nga shkenca moderne është deklaruar 14

shekuj më parë nga Kurani, i cili i është zbritur njerëzimit si udhërrëfyes për to. Allahu deklaron në

Kuran rreth ujit kështu:

“Ai është që për ju lëshoi nga (lart) qielli ujë që prej tij të keni për të pirë dhe prej tij të keni bimë që

në to do t’i kullotni (bagëtinë). Me atë (shiun) mbijnë, për të mirën tuaj, të lashtat, ullinjtë, hurmat,

rushnajat dhe nga të gjitha frutat (e pemëve). Në këto (të mira) ka argumente për një popull që

vështron”.

(Nahl, 10-11)

Kreu VIII

Projektimi i

veçantë i

Elementëve të

Jetës

Tek dallojmë se në çfarë mënyre të jashtëzakondshme janë programuar ligjet e natyrës për të

krijuar universin, shohim se ky univers nuk është krijuar kot por prapa tij fshihet një mendje dhe qëllim.

Xhon Polkinghorn, fizikant anglez84

D

posaçërisht për jetën tonë. Pamë gjithashtu se struktura e përgjithshme e universit, pozicioni i Tokës

brenda tij, vetitë fizike të kores së tokës dhe faktorët si ajri, uji dhe drita janë projektuar posaçërisht me

ato cilësi që ne kemi nevojë. Por përveç këtyre na duhet të analizojmë edhe elementët organikë, përbërës

të trupit tonë. Edhe ato elemente përbërës të dorës, syve, flokëve, organeve apo të të gjithë atyre gjallesave

që na si-gurojnë ushqim bimëve, kafshëve, pemëve dhe zogjve, janë projektuar posaçërisht për të shërbyer

pikërisht aty ku vlejnë.

Fizikanti Robert E. D. Klark me shprehjen e tij “Krijuesi ka krijuar pjesë të veçanta për ndërtimin

e jetës”85, tregon se Zoti ka krijuar me një projektim suprem dhe të veçantë të gjitha bazat e jetës.

Baza më e rëndësishme këtu është karboni.

eri tani shqyrtuam se të gjitha ekuilibrat fizikë të universit në të cilin jetojmë janë të programuar

Projektimi në karbon

Në kapitujt e kaluar shpjeguam se karboni, i cili zë vendin e 6-të në tabelën periodike, prodhohej

në ato yje të mëdhenj që i quanim gjigandët e kuq me një proces tepër fantastik. Pamë se edhe Fred Hoil

që zbuloi këtë proces të mahnitshëm deklaroi se “nëse do të vlerësonim këto procese që ndodhin nëpër yje

mund të themi se ligjet e fizikës janë të organizuar në mënyrë të vullnetshme”.86

Në studimet e bëra mbi karbonin këtë vullnet nuk e shohim vetëm në procesin e formimit të tij por

edhe në sistemin e vetive fizike të këtij elementi.

Karboni i lirë (i pastër) në natyrë gjendet në dy forma të veçanta; si grafit dhe si elmaz. Me

përzierjet e kryera, karboni formon substanca të llojeve të ndryshme. Të gjitha ato struktura organike të

ndryshme që nga bërthamat qelizore në lëvoren e pemës, nga thjerrëzat e syve në brirët e drerit, nga e

bardha e vezës në helmin e gjarprit, përbëhen nga komponime me bazë karbonin. Karboni i kombinuar në

forma gjeometrike dhe radhitjeve të ndryshme në përzierje me hidrogjenin, oksigjenin dhe azotin, nxjerr

në pah substanca tepër të larmishme dhe të ndryshme.

Komponimet karbonike në disa raste përbëhen vetëm nga disa atome e në disa të tjera prej mijëra

madje miliona atomesh. Vetëm atomet e karbonit mund të formojnë komponime të tilla të gjata dhe të

qëndrueshme (jetëgjatë). Ashtu siç e deklaron edhe David Burni në librin Life “karboni është element i

jashtëzakondshëm... nëse nuk do të ishte karboni dhe këto veçori të tij, jeta në tokë do të ishte e

pamundur”.87

Kimisti anglez Nevil Sixhvik në librin me titull “Chemical Elements and Their Compounds

(Elementet kimike dhe komponimet e tyre)” shkruan për karbonin se:

“Në aspektin e llojshmërisë dhe numrit të komponimeve që kryen, karboni zotëron një strukturë tepër të

veçantë, plotësisht ndryshe nga elementet e tjerë. Deri tani karboni ishte i përkufizuar dhe i ndarë në mbi

gjysëm milioni komponime të ndryshme. Por, edhe ky është një informacion i pamjaftueshëm mbi fuqitë e

karbonit sepse baza e të gjithë lëndëve organike përbëhet prej tij”.

Për arsye të veçorive fizike dhe kimike do të ishte e pamundur mbështetja e jetës në një element

tjetër në vend të karbonit. Dihet shumë mirë se edhe silikoni, i cili dikur u paraqit si alternativë e

karbonit, ishte një kandidat i pavlefshëm. Sixhvik thotë se “sot zotërojmë dije të mjaftueshme dhe jemi të

bindur se do të ishte e pamundur një ide e zëvendësimit, si bazë për jetën, e silikonit me karbonin”.89

88

Lidhjet Kovalente

Lidhje kovalente, është emri që u jepet lidhjeve midis atomeve në përzierjet e karbonit me atome të

tjera për formimin e komponimeve organike. Një lidhje kovalente formohet me përpjesëtimin e

elektroneve të dy atomeve.

Elektronet zenë vend nëpër orbita të caktuara përreth bërthamës së atomit. Në orbitën më afër

bërthamës mund të marrin pjesë vetëm dy elektrone. Në orbitën pasuese marrin pjesë tetë elektrone dhe

një më pas saj 18 elektrone e kështu me radhë. Interesante është se elektronet janë të epur për të

përmbushur numrin e caktuar të çdo orbite. Psh, oksigjeni, i cili në orbitën e tij të dytë zënë vend 6

elektrone, kërkon vazhdimisht që të shtojë edhe dy elektrone të tjerë për të përmbushur numrin tetë në

këtë orbitë. Akoma nuk është gjetur një përgjigje për këtë aftësi (elasticitet) të atomeve por dihet se po të

mos ishte diçka e tillë nuk do të ekzistonin organizmat e gjalla.

Lidhjet kovalente formohen në saje të kësaj dëshire të atomeve për të “plotësuar orbitat”. Dy atome

të ndryshme, të cilët që të dy kërkojnë të plotësojnë orbitat e tyre, e arrijnë diçka të tillë duke përpjesëtuar

elektronet mes njëri-tjetrit. Psh, dy atome hidrogjeni dhe një atom oksigjeni që formojnë molekulën e ujit

(H2O) krijojnë mes tyre një lidhje kovalente. Oksigjeni duke përpjesëtuar çdonjërin elektron të dy atomeve

të hidrogjenit, plotëson numrin tetë në orbitën e tij të dytë. Po ashtu, çdonjëri prej hidrogjeneve duke

përdorur secili nga një elektron oksigjeni, plotësojnë orbitën e tyre të parë me nga dy elektrone.

Ja pra, edhe karboni duke kryer lidhje të tilla kovalente formon substanca të shumëllojshme. Njëri

prej tyre është edhe metani. Metani formohet me lidhjen kovalente të katër atomeve të ndryshme të

hidrogjenit me karbonin. Numri atomik i karbonit është 6 dhe në vend të oksigje-nit, i cili kishte 8 dhe i

mungonin dy, karbonit i duhet që të kryejë lidhje me katër hidrogjene.

Thamë se karboni është veçanërisht i shumanshëm në formimin e lidhjeve me atome të tjerë duke

shfaqur një numër jashtëzakonisht të madh komponimesh. Vetëm me komponimet që kryhen me

hidrogjenin, formon një familje tepër të gjërë që quhen

gazi natyror, nafta e lëngët, vajguri dhe (vajra) lubrifikantë të ndryshëm. Hidrokarbure si etileni dhe

popileni janë bazë në industrinë petrokimike. Hidrokarbure si benzeni, tolueni dhe turpentini përdoren

nëpër bojëra. Naftalina është një tjetër hidrokarbur, të cilin e përdorim për të mbrojtur teshat tona nga

mola. Hidrokarburet, të cilët përzihen me klorin apo fluorin, formojnë substanca të ndryshme si lëndë

anestezike, shuajtës zjarri dhe freon që e përdorim nëpër frigoriferë.

Komponimet e karbonit me hidrogjenin dhe oksigjenin zenë përsëri një vend të gjerë. Në këtë

familje marrin pjesë alkoole si, etanoli dhe propanoli, aldehidet, ketonet dhe acidet e yndyrshme. Dy

substanca të tjera që hyjnë në këtë familje të komponimeve karbonike me hidrogjenin dhe oksigjenin janë

glukoza dhe fruktoza që na sigurojnë energji nga ushqimet që hajmë. Po ashtu edhe lënda e ashpër (sertë)

e pemëve njëkohësisht lënda e parë për letër, celuloza, dylli, uthulla si dhe acidet formike janë secila nga

“hidrokarbure”. Në këtë familje marrin pjesë:

një komponim i lidhjeve kovalente të karbonit me hidrogjenin dhe oksigjenin.

Në lidhjet që formon karboni me hidrogjenin, oksigjenin dhe azotin përsëri shfaqen komponime

tepër të rëndësishme për ne. Në krye të këtyre komponimeve radhiten aminoacidet, të cilat formojnë

proteinat bazë për trupin tonë. Edhe molekulat nukleotide që formojnë ADN-në, janë komponime të

përzierjes së karbonit me hidrogjenin, oksigjenin dhe azotin.

Shkurtimisht lidhjet kovalente që kryen atomi i karbonit janë kusht i domosdoshëm për ekzistencën

e jetës. Nëse karboni nuk do të kishte aftësinë të formonte lidhje kovalente me hidrogjenin, oksigjenin dhe

azotin as që nuk do të bëhej fjalë për jetë.

Ajo që e mundëson (kushtëzon) karbonin të kryejë lidhje të tilla është karakteristika e tij që

kimistët e quajnë “metastabël”. Këtë karakteristikë të karbonit, biokimisti i njohur J. B. S. Haldane e

shpjegon kështu:

“Qenia metastabël e një molekule do të thotë çlirimi i një energjie të lirë gjatë një transformimi dhe

mbetja e saj stabël për një kohë të gjatë por duke përjashtuar këtu ndërhyrjet në reaksion të temperaturës,

rrezatimit apo të një kata-lizatori”.90

Ky përkufizim teknik do të thotë se atomi i karbonit zotëron një strukturë tepër të veçantë. Në saje

të kësaj strukture në kushte normale, karboni mund të formojë lidhje kovalente shumë lehtësisht.

Na tërheq vëmendjen këtu një pikë interesante. Karakteristika në fjalë, e domosdoshme për jetën e

karbonit, realizohet vetëm në një interval shumë të ngushtë temperature. Komponimet karbonike mbi

100°C janë të paqëndrueshëm.

Këtë gjë e vërejmë që të gjithë në jetën tonë të përditshme. Ajo që ne bëjmë kur skuqim mish

s’është asgjë tjetër vetëm ndryshimi struktural i komponimeve të karbonit. Por duhet t’iu tërheqim

vëmendjen në një pikë; mishi që skuqet kthehet në një gjendje plotësisht “të vdekur”, për shkak se aty

zhduket çdo strukturë e gjallë e organizmave. Kështu që komponimet karbonike shkatërrohen mbi 100°C.

Një pjesë e madhe e vitaminave shkatërrohet menjëherë, po ashtu edhe sheqernat pësojnë po të njëjtat

ndryshime strukturale dhe i humbasin plotësisht të gjitha vlerat ushqimore. Në një temperaturë më të lartë

psh, në 150°C, komponimet karbonike fillojnë dhe digjen.

Krijimi dhe ruajtja e stabilitetit të lidhjeve kovalente të komponimeve karbonike nuk e kalojnë

kufirin e sipërm prej 100°C dhe kufirin e poshtëm të intervalit të temperaturës që është 0°C. Në një

temperaturë poshtë 0°C është e pamundur ekzistenca e biokimisë organike.

Komponimet e tjera nuk janë kështu. Në shumicën e rasteve për lëndët inorganike nuk ndodhin

ndikime të tilla në ndryshimet e temperaturës. Për të parë diçka të tillë, pranë një cope mishi vendosni një

copë metali, xhami apo një gur dhe ngroheni. Me rritjen e temperaturës do të vëreni se struktura e mishit

po ndryshon, skuqet, nxihet dhe në fund digjet. Diçka e tillë nuk mund të ndodhë te metali, xhami apo te

guri edhe në qoftë se e rrisim me qindra gradë temperaturën.

Nëse e shikoni me kujdes, nevoja për intervalin e duhur të temperaturës për formimin dhe

mbrojtjen e lidhjeve kovalente të komponimeve karbonike, është pikërisht ajo temperaturë që ekziston në

Tokë. Siç e kemi cilësuar edhe më parë, temperatura në univers ndryshon që nga temperatura e yjeve të

zjarrtë që arrin në nxehtësira me miliarda gradë deri në pikën “absolute zero” –273.15°C. Në një kohë kur

Toka, e cila është krijuar posaçërisht për jetën njerëzore, zotëron pikërisht në një interval aq të ngushtë

atë temperaturë të nevojshme për komponimet karbonike, bazë për jetën.

Një anë tjetër më interesante është se po ky interval është e vetmja tempe-raturë e gjendjes së

lëngshme të ujit. Ashtu siç e pamë edhe në kreun e kaluar edhe për ujin, i cili është një nga bazat e jetës

nevojitet po i njëjti interval temperature që i duhet edhe komponimeve të karbonit. Nuk ekziston asnjë ligj

i natyrës që të kushtëzojë një përshtatje të tillë. Kjo, është një tregues që uji, karboni dhe veçoritë e tokës

janë të krijuara në harmoni me njëra-tjetrën.

Lidhjet e Dobëta

Lidhjet, të cilat i mbajnë të ngjitura së bashku atomet e trupave organike nuk janë lidhjet

kovalente. Ekziston edhe një klasë e dytë e lidhjeve. Tërësisë së këtyre lidhjeve me llojshmëri të ndryshme

u jepet emri “lidhjet e dobëta”.

Lidhjet e dobëta janë pothuejse 20 herë më të pafuqishme se lidhjet kovalente por që zotërojnë

një rëndësi të veçantë në kiminë organike. Proteinat, të cilat janë bazë të trupave të qenieve të gjalla,

format e tyre tri-dimensionale të ndërlikuara i fitojnë në saje të lidhjeve të dobëta.

Për të shpjeguar diçka të tillë duhet të thellohemi në strukturën e proteinave. Proteinat në

përgjithësi njihen si “zinxhirë aminoacidesh”. Një përkufi-zim i tillë bëhet sepse ato janë të rreshtuara

njëri pas tjetrit, si rruazat e një varëseje në një seri dy-dimensionale.

Lidhjet kovalente mbajnë lidhur me njëri-tjetrin ato atome që formojnë aminoacidet. Lidhjet e

dobëta bashkojnë aminoacidet në format e duhura tri-dimensionale. Po të mos ishin lidhjet e dobëta do të

ishte e pamundur qenia e proteinave. Në një ambient që nuk ndodhen proteinat nuk mund të flitet për jetë.

Interesante është se temperatura e duhur e lidhjeve të dobëta është po e njëjta temperaturë e duhur

edhe për lidhjet kovalente dhe se është pikërisht ajo temperaturë që zotëron atmosfera e Tokës. Struktura e

lidhjeve të dobëta është krejtësisht ndryshe me të lidhjeve kovalente dhe nuk ka asnjë arsye të natyrshme

që të kushtëzojë nevojën e tyre për të njëjtën temperaturë. Megjithatë të dyja këto klasa lidhjesh formohen

në të njëjtin interval temperature. Nëse lidhjet kovalente dhe lidhjet e dobëta do të tregonin stabilitet në

intervale të ndryshme temperature ndërtimi i proteinave do të ishte përsëri i pamundur.

Të gjithë këto informacione, të cilat i shtjelluam mbi veçoritë e jashtëzakondshme të atomit të

karbonit, tregojnë se mes këtij atomi bazë materiale e jetës, me ujin, i cili është një tjetër material bazë i

jetës dhe Tokën, si planet strehues të jetës, ekziston një harmoni tepër e madhe. Majkëll Denton në librin

e tij “Natyre’s Destiny (Fati i Natyrës)” e thekson kështu këtë fakt:

“Brenda vlerave kaq gjigande të temperaturës është një interval i ngushtë tempe-rature që brenda tij arrijmë

të zotërojmë 1) ujin në gjendje të lëngët 2) karakteristikën metastabël për sigurimin e komponimeve të

ndryshme dhe të larmishme organike dhe 3) stabilitetin e lidhjeve të dobëta me format e ndërlikuara

molekulare tri-dimensionale”.91

Ky interval i ngushtë temperature, ashtu siç e kemi cilësuar edhe më parë, midis trupave qiellorë që

njihen ekziston vetëm në Tokë. Gjithashtu edhe ato dy baza shumë të rëndësishme për jetën, uji dhe

karboni, gjenden në sasira të bollshme në tokë.

Të gjitha këto tregojnë se atomi i karbonit me të gjitha veçoritë e tij të jashtëzakondshme, është

krijuar posaçërisht për jetën dhe se Toka është programuar për një jetë me bazë karbonin.

Projektimi në oksigjen

Pamë se karboni është baza më e rëndësishme e organizmave të gjalla dhe se është krijuar për këtë

funksion të tij, me një projektim të veçantë. Por ekzistenca e të gjitha qenieve të gjalla me bazë karbonin

Bimët e gjelbërta energjinë e marrin nga drita e Diellit. Kurse për kafshët dhe njerëzit burimi i

energjisë sigurohet prej “oksidimit”. Duke “djegur” ushqimin bimor fitojmë energji. Pra, siç mund ta

kuptojmë edhe nga vetë termi i oksidimit, djegia realizohet me praninë e oksigjenit në reaksion. Për këtë

arsye edhe oksigjeni është një bazë për jetën e ndërlikuar ashtu si uji dhe karboni.

Formula e reaksionit të “djegies” që çliron energji është:

është e lidhur edhe pas një kushti të dytë: energjisë. Energjia është nevojë e domosdoshme për jetën.

Komponime karbonike + oksigjen > ujë + dioksid karboni + energji

Në përfundimin e reaksionit të mësipërm, pranë ujit dhe dioksidit të karbonit çlirohet edhe një sasi

e konsiderueshme energjie. Në krye të komponimeve karbonike vijnë hidrokarburet, të përbëra nga atome

karboni dhe hidrogjeni. Psh, glukoza (sheqeri) është një hidrokarbur, i cili vazhdimisht “digjet” në trupin

tonë dhe është bazë e sigurimit të energjisë.

Interesante është se atomet e hidrogjenit dhe karbonit që formojnë hidrokarburet janë atomet më të

përshtatshme për t’u oksiduar. Hidrogjeni midis të gjithë atomeve të tjerë kur oksidohet çliron më tepër

energji. E thënë ndryshe është “lënda djegëse” më e mirë për oksigjenin. Karboni në aftësinë e tij si lëndë

djegëse është i treti, pas boronit. Henderson, autori i librit

“The Fitness of the Environment

(Përshtatshmëria e Mjedisit)” ka deklaruar se ka mbetur tepër i mahnitur përballë kësaj

dobishme të jashtëzakondshme”

përshtatshme që mund të jenë, për fiziologjinë, në të njëjtën kohë janë reaksione që i përcjellin më mirë

energji organizmave”.92

“përshtatjeje tëdhe shkruan se: “Reaksionet kimike, të cilat japin rezultatet më të

Projektimi në Zjarr (Përse nuk digjemi në çast?)

Siç e prekëm edhe më sipër, reaksionet më themelore që u sigurojnë energji qenieve të gjalla janë

oksidimet që pësojnë komponimet e karbonit me hidro-gjenin. Në këtë pikë mund të formulojmë një pyetje

interesante: Edhe trupi ynë në bazë, është i formuar nga komponimet e karbonit me hidrogjenin. Atëherë

përse nuk oksidohet edhe trupi ynë? Apo e shprehur më qartë, përse trupi ynë nuk merr flakë dhe të ndizet

si një fije shkrepëse?

Në të vërtetë është një rast tepër habitës që trupi ynë tek kontakton me oksigjenin nuk digjet.

Ky paradoks ndodh për shkak se shumica e molekulave të oksigjenit në temperatura normale, të

cilat zotërojnë formën O2, janë molekula “të paafta” dhe nuk hyjnë dot në reaksione me substanca të tjera.

(“Të paafta” është një term që përdoret nga kimistët për ato gaze që i kanë të plotësuara orbitat e tyre me

elektrone, prandaj emërtohen si “të paafta” apo” të ngopura” sepse aftësia e një atomi për të hyrë në

reaksion përcaktohet nga elasticiteti që tregon ky atom për të plotësuar vendet boshe të elekroneve nëpër

orbitat rreth bërthamës.) Por këtu lind përsëri një pyetje tjetër: Meqë O2 është një molekulë që nuk merr

pjesë lehtësisht nëpër reaksione, si arrin trupi ynë ta kthejë këtë molekulë në një trajtë që të hyjë në

reaksion?

Përgjigjja e kësaj pyetjeje, e cila pritej me padurim që prej shekullit të 19-të, ka arritur të kuptohet

nga zhvillimet e shkencës së gjysmës së dytë të shekullit të 20-të. Vëzhgimet biokimike zbuluan se disa

enzima të veçanta në trupin tonë janë të ngarkuara me detyrën për të futur në reaksion formën O2 të

oksigjenit që gjendet i lirë në atmosferë. Këto enzima të veçanta, nëpër qelizat tona si rezultat i proceseve

atomet e bakrit dhe hekurit që gjenden në trupin tonë.93

Është një tabllo tepër interesante: Oksigjeni është një element djegës dhe normalisht pritet që edhe

trupi ynë të digjet. Për të parandaluar këtë, në një mënyrë habitëse oksigjeni në atmosferë me formën e tij

O2 është “i paaftë” dhe nuk hynë lehtësisht në reaksion. Por që trupi ynë të përfitojë energji, ka nevojë

për ve-tinë djegëse të oksigjenit. Për këtë gjë brenda qelizave tona është vendosur një sistem enzime i

ndërlikuar që këtë gaz të paaftë ta kthejë në një gjendje tepër reaktive.

Meqë jemi brenda temës duhet të theksojmë se ky sistem enzime është një mrekulli e projektimit

dhe që i hedh poshtë pretendimet e teorisë së evolucionit mbi formimin e rastësishëm të gjallesave.94

Ekziston edhe një masë tjetër e marrë nga trupi ynë për të parandaluar djegien e tij. Kjo, me

thënien e kimistit Nevil Sixhvik, është “karakteristika inerte e karbonit”.95 E thënë ndryshe, në

temperatura normale karboni nuk merr pjesë lehtësisht në reaksion me oksigjenin. Kjo karakteristikë e

shprehur në gjuhën kimike në të vërtetë është diçka që ne e përjetojmë çdo çast në jetën tonë. Vështirësitë

që heqim tek mundohemi për të ndezur zjarr duke përdorur dru apo qymyr në një ditë të ftohtë,

shkaktohen nga kjo veti e karbonit. Për të ndezur zja-rrin duhet që të mundohemi për të ngritur

nxehtësinë e druve apo të qymyrit. Por pasi zjarri merr flakë, karboni hyn me shpejtësi në reaksion dhe

çliron një energji të madhe. Prandaj për të ndezur zjarr (pa ndihmën e një shkrepëseje apo të një burimi

tjetër zjarri) është tepër e vështirë. Mbasi zjarri lëshon flakët e para, ai rritet me shpejtësi duke çliruar një

nxehtësi të madhe dhe fillon të djegë çdo komponim karbonik përreth.

Nëse e vërejmë me kujdes, në zjarr do të shohim një projektim tepër interesant. Vetitë kimike të

oksigjenit dhe karbonit janë të programuara në atë mënyrë që edhe pse zotërojnë veti tepër djegëse, hyjnë

në reaksion dhe shkaktojnë zjarr vetëm në temperatura shumë të larta. Po të mos ishte kështu jeta mbi

Tokë do të ishte e pamundur. Nëse epërsia e oksigjenit dhe e karbonit do të ishte disi më e madhe, me

rritjet e temperaturës në Tokë do të krijohej një katastrofë e vërtetë ku të gjithë njerëzit, pemët, kafshët do

të merrnin flakë në çast dhe do të ishte diçka normale. Psh, një njeri që ecën në shkretëtirë në atë çast kur

temperatura e ditës ngrihet në kulmin e saj, do të digjej në çast si fije shkrepseje. Po ashtu edhe bimët e

kafshët do të kishin po të njëjtat pasoja. Padyshim që të flitet për jetë në një botë të tillë do të ishte pak e

vështirë.

Nëse karakteristikat pasive të oksigjenit dhe karbonit do të ishin më të mëdha, do të ishte tepër e

vështirë të ndizej zjarr mbi tokë, mbase mund të ishte edhe e pamundur. Në një mjedis ku nuk ndodhet

zjarri do të ishte e pamundur ngrohja e njerëzve si edhe zhvillimi i teknollogjisë. Sepse siç dihet

teknollogjia mbështetet në metale dhe metalet mund të zbuten e marrin formë vetëm në temperatura tepër

të larta.

Kjo gjendje na shfaq edhe njëherë që vetitë kimike të oksigjenit dhe karbonit janë në format më të

përshtatshme për jetën e njeriut. Në këtë kuadër Majkëll Denton shkruan:

tepër të ndërlikuara, sjellin në gjendje reaktive oksigjenin duke përdorur si katalizator (përshpejtues)

“Midis elasticitetit që tregohet për të mos hyrë në reaksion, i atomeve të oksigjenit dhe karbonit në

temperatura normale, dhe energjisë me përmasa gjigande që çlirohet kur këto hyjnë në reaksion, ekziston një

programim tepër i rëndësishëm për jetën në tokë. Ky programim kaq interesant i oksigjenit dhe karbonit

siguron përfitimin e një energjie në një mënyrë të vazhdueshme dhe të kontrolluar të organizmave të

ndërlikuara dhe në të njëjtën kohë njerëzimi të arrijë ta përdori në mënyrë të kontrolluar zjarrin duke

përfituar temperaturat e duhura për teknollogjinë”.96

E thënë ndryshe, si oksigjeni edhe karboni janë krijuar në formën më të përshtatshme për jetën

tonë. Veçoritë e këtyre dy elementeve na japin mundësinë që të mund të ndezim zjarr dhe këtë zjarr ta

përdorim në mënyrën më të përshtatshme. Çdo anë e tokës është e mbushur me pemë që përmbledhin

sasira të konsiderueshmë karboni dhe që ne mund t’i përdorim lehtësisht për të ndezur zjarr. Të gjitha

këto tregojnë se edhe zjarri me materialet e tjera janë të krijuara në formën më të përshtatshme për jetën

humane. Allahu në Kuran u drejtohet në këtë mënyrë njerëzve:

“Ai që prej drurit të gjelbër ju bëri zjarrin, e ju prej tij ndizni”

. (Jasin, 80)

Tretshmëria ideale e oksigjenit

Përdorimi i oksigjenit nga trupi ynë arrihet si rrjedhojë e vetisë së tretshmërisë së këtij gazi në ujë.

Tek marrim frymë oksigjeni që hyn në mushkëritë tona tretet menjëherë dhe përzihet me gjakun. Proteina

e quajtur hemoglobinë pasi i lokalizon këto molekula të tretura oksigjeni, i shpërndan nëpër qeliza. Nga

ana tjetër qelizat në saje të atij sistemi të veçantë enzime që e prekëm më lart, përfitojnë energji duke

përdorur këtë oksigjen për të djegur ato komponime organike që quhen ATP.

Të gjitha organizmat e ndërlikuara përfitojnë energji në këtë sistem. Por si-gurisht që ky sistem të

funksionojë është i lidhur ngushtë me vetinë tretëse të oksigjenit. Në qoftë se oksigjeni nuk do të tretej

mjaftueshëm, në gjak do të hynin sasira shumë të vogla oksigjeni dhe kjo nuk do të përmbushte nevojat e

qelizave për energji. Nëse oksigjeni do të ishte më i tretshëm, përqindja e oksigjenit në gjak do të rritej tej

mase dhe do të shfaqej “helmimi i oksidimit”.

Interesante është se përqindja e tretshmërisë midis gazeve ndryshon 1 mi-lion herë. Pra, midis

gazit më të tretshëm dhe atij më pak të tretshëm ekziston një diferencë tretshmërie prej 1 milion herë.

Pothuajse asnjë gaz nuk zotëron vlera tretshmërie të njëjta me tjetrin. Psh, dioksidi i karbonit ka një

tretshmëri 20 herë më të madhe në krahasim me oksigjenin. Brenda këtyre vlerave kaq të ndryshme

tretshmërie oksigjeni zotëron pikërisht ato vlera më të përshtatshme për jetën tonë.

Çfarë do të ndodhte nëse tretshmëria e oksigjenit do të ishte pak më e vogël apo e madhe?

Le të shohim fillimisht mundësinë e parë. Nëse oksigjeni në ujë (dhe rrje-dhimisht në gjak) do të

tretej disi më pak, në gjak do të përzihej më pak oksigjen dhe qelizat nuk do të merrnin sasinë e duhur të

oksigjenit. Në një situatë të tillë do të ishte shumë e vështirë jetesa e qenieve të gjalla me një metabolizëm

të lartë si njeriu. Në këtë gjendje le të marrim sa të duam frymë, për shkak se oksigjeni që thithim nuk

arrin mjaftueshëm nëpër qeliza, do të mbesnim ballë për ballë me rrezikun e mbytjes.

Nëse tretshmëria e oksigjenit do të ishte më e madhe do të shfaqej “helmimi prej oksidimit”, të

cilin e përmendëm më lart. Faktikisht oksigjeni është një gaz shumë i rrezikshëm dhe në kushte mbi

kufinjtë normalë zotëron efekte vdekjeprurëse për gjallesat. Me rritjen e përqindjes së oksigjenit në gjak,

ky oksigjen duke hyrë në reaksion me ujin shfaqen produkte anësore tepër reaktive dhe shkatërruese. Në

trup janë sistemet tepër të ndërlikuar të enzimave që eleminojnë këtë efekt të oksigjenit. Por nëse

përqindja e oksigjenit do të rritej këto sisteme do të ishin të padobishëm dhe sa herë që të merrnim frymë

duke e helmuar pak nga pak trupin tonë në një kohë të shkurtër do të shkonim drejt vdekjes. Kimisti

Irvajn Fridoviç mbi këtë çështje thotë:

Të gjitha organizmat që kryejnë frymëmarrje kanë rënë në një kurth tepër interesant. Oksigjeni, i cili

favorizon jetën e tyre në të njejtën kohë ka veti helmuese (toksike) për to dhe vetëm në saje të disa

mekanizmave të veçanta e tepër delikate mbrojtëse arrin të shmangë këtë rrezik.97

Ja pra, ajo që na mbron prej rrezikut të kurthit në fjalë, pra, prej helmimit nga oksigjeni dhe të

mbytjes prej mungesës së tij është krijimi dhe përcaktimi i përqindjes së tretshmërisë së oksigjenit dhe

sistemi i ndërlikuar i enzimave në trup, pikërisht ashtu siç nevojitet. E thënë ndryshe, Allahu ka krijuar

me një përshtatje të përsosur, si ajrin që ne marrim frymë po ashtu edhe ato sisteme që si-gurojnë

përdorimin e tij.

Elementet e tjera

Padyshim që elementet e projektuara posaçërisht për jetën nuk janë të kufizuar vetëm me karbonin

dhe oksigjenin. Edhe elemente si hidrogjeni apo azoti që përbëjnë përsëri një pjesë të madhe të trupit të

qenieve të gjalla, zotërojnë veçori të caktuara që mundësojnë jetën organike. Faktikisht të gjithë

elementeve të tabelës periodike në këtë apo një tjetër mënyrë u janë dhënë detyra të veçanta favorizuese

për jetën.

Në tabelën periodike që nga hidrogjeni deri tek uraniumi, gjenden 92 elementë. (Elementet pas

uraniumit nuk gjenden të lirë në natyrë por prodhohen në kushte laboratorike dhe nuk janë të

qëndrueshëm.) 25 prej këtyre 92 elementeve, janë drejtpërdrejtë të domosdoshëm për jetën. 11 prej tyre

janë elemente bazë që përbëjnë përafërsisht 99.9 % të organizmave të gjalla. Këto janë: hidrogjeni,

karboni, oksigjeni, azoti, sodiumi, magnezi, fosfori, sulfuri, klori, potasiumi dhe kalciumi. 14 elementet e

tjerë gjenden në sasira tepër të pakta nëpër organizmat e gjalla por që marrin përsipër funksione të

rëndësishme, këto janë: vanadiumi, kromi, mangani, hekuri, kobalti, nikeli, bakri, zinku, molibdeni, bori,

silikoni, seleniumi, neoni dhe jodi. Përveç tyre edhe arseniku, kallai dhe tungsteni marrin pjesë në

përbërjen e disa organizmave dhe kryejnë një mori funksionesh të pazgjidhura plotësisht. Tre elemente

bromi, stronciumi dhe bariumi dihet që marrin pjesë në organizma të ndryshme por akoma nuk është

zbuluar funksioni i tyre.98

Ky spektër kaq i gjerë përfshin atome të grupeve të ndryshëm të tabelës periodike. (Në tabelë

ndodhen grupe që i ndajnë atomet sipas vetive të tyre.) Në këtë gjendje shohim se atome që bëjnë pjesë në

grupe të ndryshme në një farë mënyre që të gjithë përdoren për të mbështetur jetën. J. J. R. Frausto da

Silva dhe R. J. P. Uilliams në librin e tyre me titull “

Biologjike e Elementeve)”

The Biological Chemisrty of the Elements (Kimiashkruajnë se:

“Elementet biologjike, duken sikur janë zgjedhur pikërisht nga çdo grup dhe nëngrup i tabelës periodike dhe

çdo veti kimike e tyre, brenda kushteve të vendosura nga mjedisi, tregojnë se ndodhen në kontakt të

vazhdueshëm me funksionet jetike”.99

Elementet radioaktive që zenë vend në fund të tabelës periodike edhe pse në mënyrë indirekte,

përsëri shërbejnë për jetën njerëzore. Ashtu siç tregohet me imtësi në librin “Nature’s Destiny (Fati i

Natyrës)” të Majkëll Dentonit, elementet radioaktive si uraniumi, kanë luajtur një rol të rëndësishëm në

formimin e strukturës gjeologjike të tokës. Ka lidhje të ngushta gjithashtu me izolimin e nxehtësisë

radioaktive në bërthamë të tokës duke penguar përhapjen e saj. Në saje të kësaj nxehtësie në bërthamë të

tokës ka rezerva hekuri të lëngshëm duke mbrojtur në këtë mënyrë edhe fushën magnetike të tokës. Ato

gaze inerte dhe metale të rralla tokësore të tabelës periodike, të cilat duken sikur nuk luajnë asnjë rol për

jetën, janë shkallë të rëndësishme për zgjatimin e procesit të prodhimit të atomeve deri tek uraniumi.100

Shkurtimisht të gjithë elementet që njohim, të cilat ndodhen në univers në një mënyrë apo tjetër

janë në shërbim të jetës njerëzore. Asnjëri prej tyre nuk është kot dhe i paqëllimtë. Kjo nuk është asgjë

Përfundim

tjetër veçse një demostrim i qartë i krijimit të universit nga Zoti posaçërisht për njeriun.

Të gjithë ato veti fizike apo kimike të universit që shqyrtuam, arritëm në një përfundim se janë

pikërisht siç duhet për të mundësuar ekzistencën e jetës. Sado që t’i shumojmë studimet tona, ky kriter i

përgjithshëm nuk ndryshon. Në çdo pjesë të universit ekziston një qëllim dhe drejt këtij qëllimi një

përshtatje, projektim dhe ekuilibër i përsosur.

Sigurisht që kjo situatë është një provë e ekzistencës së një Krijuesi të vetëm Suprem që e ka

krijuar universin me këtë qëllim. Në çdo veti të lëndës që ana-lizuam, pamë fuqinë, inteligjencën dhe

dijen e pafund të Zotit që e ka krijuar materien nga mosekzistenca. Çdo gjë përulet përpara vullnetit të Tij

dhe rrjedhimisht gjithçka është brenda një harmonie të përsosur.

Shkenca e shekullit të 20-të, e cila ka arritur në këto përfundime, është argumentuese e fakteve, të

cilat i janë deklaruar njerëzve në Kuran. Allahu në Kuran u drejtohet njerëzve në këtë mënyrë mbi çdo

detaj të universit që nuk është gjë tjetër veçse demostrim i përsosmërisë së krijimit të Tij:

është që krijoi vdekjen dhe jetën, për t’ju sprovuar se cili prej jush është më vepërmirë. Ai është

ngadhnjyesi, mëkatfalësi. Ai është që krijoi shtatë qiej palë mbi palë. Në krijimin e Mëshiruesit nuk

mund të shohësh ndonjë kontrast (të metë), prandaj, drejto shikimin (përreth) se a sheh ndonjë çarje

(boshllëk)? Pastaj, herë pas here drejto shikimin, e shikimi do të kthehet te ti i përulur dhe i molisur”

(Mulk, 1-4)

I madhëruar është Ai që në dorën e fuqisë së Tij është i tërë sundimi dhe Ai ka fuqi mbi çdo send. Ai.

Përfundimi

Thirrje për

Arsyetim

Idea se e gjithë kjo strukturë e tanishme e universit është fryt i rastësisë, është

një ide krejtësisht e çmendur. Me nocionin “të çmendur” nuk nënkuptoj qëllimin

zhargon të fjalës por e përdor plotësisht me kuptimin teknik psikologjik. Faktikisht

një ide e këtij lloji përngjan me mo-delin e ideve skizofrenike.

Karl Stern, psikiatër i Universitetit të Montrealit 101

N

gjerësisht nga bota e shkencës. Ashtu siç e cilësuam edhe më parë, Parimi Human do të thotë se universi

nuk është një lëmsh materiesh të rastësishme dhe të paqëllimta por në të kundërt është i projektuar në një

mënyrë tepër delikate sipas një qëllimi shërbyes për jetën njerëzore.

Që nga fillimi i librit e deri këtu pamë argumente të ndryshme të këtij fakti. Bëmë analiza të

hollësishme mbi strukturën e universit që nga shpërthimi i Big Bengut deri në ekuilibret fizike të

atomeve, nga raportet e katër forcave themelore në procesin alkimik të yjeve, nga sistemi misterioz i

hapësirës në projektimin e sistemit Diellor. Zbuluam se atmosfera, struktura e brendshme apo përmasat e

pla-netit Tokë janë pikërisht ashtu siç duhet të jenë. U bëmë dëshmitarë se drita e ar-dhur nga Dielli, uji

që pijmë apo atomet që formojnë trupin tonë ose që formojnë ajrin që çdo sekondë e thithim në mushkëri,

janë jashtëzakonisht të përshtatshëm për jetën tonë.

Shkurtimisht çdo studim i bërë rreth universit na shfaq një projektim të mahnitshëm të tij që

kultivon jetën njerëzore. Të ngrihesh e të refuzosh këtë projektim, ashtu siç e cilësoi edhe psikiatri Karl

Stern në shprehjen e tij, do të thotë të dalësh jashtë kufijve të logjikës.

Është e qartë se ç’nënkuptohet me këtë projektim. Sigurisht që një projektim i fshehur në çdo detaj

të universit është njëkohësisht provë e ekzistencës së një Krijuesi që çdo detaj të universit e zotëron me një

forcë dhe inteligjencë të pafund. Po ky Krijues është ai që shfaqi teorinë e Big Bengut dhe krijoi universin

nga mosekzistenca.

Ky përfundim i arritur nga shkenca është një fakt që e mësojmë nga Kurani që 14 shekuj më parë.

Allahu ka krijuar universin nga mosekzistenca dhe e ka sistemuar:

ë hyrje të këtij libri folëm rreth konceptit të Parimit Human (Anthropic Principle), i cili pranohet

Arshin, Ai e mbulon ditën me natë që me të shpejtë e kërkon atë (mbulimin e dritës së ditës), edhe

dielli, edhe hëna e edhe yjet i janë nënshtruar sundimit të Tij...”.

Vërtet, Zoti juaj, Allahu është Ai që krijoi qiejt dhe tokën brenda gjashtë ditësh, pastaj qëndroi mbi(Araf, 54)

Interesant është fakti se argumentet e këtij realiteti të nxjerra në pah nga shkenca, disa shkencëtarë

i ka shqetësuar tej mase dhe vazhdon t’i shqetësojë akoma. Këta shkencëtarë janë persona, të cilët

shkencën e quajnë të barazvlefshme me ideologjinë materialiste. Ata besojnë se shkenca kurrë nuk mund

të përputhet me fenë dhe se të qenit shkencor është kuptimplotë me të qenin ateist. Ata janë rritur në

frymën se universi dhe jeta janë formuar falë rastësisë pa asnjë projektim. Për këtë arsye, përballë realitetit

kaq të qartë mbi krijimin, është i natyrshëm refu-zimi dhe konfuzioni i tyre.

Për të parë më mirë këtë gjendje ku kanë rënë materialistët, le t’i hedhim një sy shkurtimisht

origjinës së jetës.

Origjina e Jetës

Origjina e jetës, pra, pyetja se si u formuan qeniet e para të gjalla në tokë, është dilema më e madhe

e materializmit që prej 150 vjetësh. Sepse edhe qeliza, të cilën e pranojmë si organizmin më të thjeshtë,

zotëron një kompleks kaq të ndërlikuar saqë nuk mund të krahasohet me asnjë teknologji të dorës

njerëzore. Llogaritjet e probabilitetit kanë provuar se jo qeliza, por madje as proteinat, të cilat janë baza

më themelore e qelizës, nuk mund të shfaqen rastësisht. Kjo sigurisht që është provë e krijimit.

Nga kjo temë, të cilën në shqyrtimet e kaluara e kemi shtjelluar me shumë imtësi, le të marrim disa

shembuj.

Në faqet e mëparshme të librit kemi shpjeguar se nuk është e mundur që ekuilibret në univers të

formohen si fryt i rastësisë. Ndërsa tani do të shpjegojmë se as organizmat më të thjeshta nuk mund të

formohen rastësisht. Një nga punimet ku mund të zbatohet kjo temë është llogaritja që ka bërë profesori i

kimisë dhe specialisti i ADN-së në universitetin e Nju Jorkut, Robert Shapiro. Ky i fundit që është

evolucionist darvinist, llogariti probabilitetin e daljes në pah të rastësishëm të 2000 llojeve të ndryshme të

proteinave që ndodhen në një bakterie të thjeshtë. Shifra që shtiu në dorë ishte një probabilitet

10

nuk ka të barazvlefshëm në univers.)

Sigurisht që është e qartë se ç’kuptim ka ky numër: Materializmi, i cili mundohet të komentojë

jetën me rastësinë dhe Darvinizmi janë të pavlefshëm. Mbi llogaritjet e Shapiros, profesor i Astronomisë

dhe Matematikës së Aplikuar në Universitetin e Kardifit, Çandra Uikramasinge, shprehet kështu:

1 në40.000.102 (Ky numër formohet me vendosjen e 40 mijë zerove pas numrit 1 dhe është një numër që

“Ky numër (1040.000) është i mjaftueshëm për të groposur darvinizmin dhe të gjithë teorinë e evolucionit. Në

këtë apo në një tjetër planet, asnjëherë nuk ka patur një jetë primitive dhe meqë zanafilla e jetës nuk mund të

realizohet rastësisht, duhet të jetë fryt i një inteligjence të vullnetshme”.103

Për të njëjtën temë astronomi i njohur Sër Fred Hoil bën këtë koment:

“Faktikisht është aq e qartë që jeta është e shfaqur prej një ekzistence inteligjente saqë habitem përse ky fakt

nuk është përqafuar gjerësisht nga njerëzit. Shkaku i mospranimit nuk është shkencor por psikologjik”.104

Si Hoil ashtu edhe Uikramasinge janë persona që gjatë karrierës së tyre shkencore patën

përvetësuar materializmin si ideologji bazë. Por ky realitet i shfaqur para tyre, është krijimi i jetës dhe ato

e miratuan diçka të tillë. Sot në botën e shkencës shumë më tepër biologë dhe biokimistë e kanë braktisur

plotësisht përrrallën rreth zanafillës së jetës me rastësi.

Ata, të cilët tregohen të mëshirshëm ndaj darvinizmit dhe që akoma mbështesin idenë se jeta është

fryt i rastësisë, nuk janë gjë tjetër veçse të hutuar nga ky realitet. Biokimisti i njohur Mikael Behe tek

thotë se “koncepti i projektimit të jetës prej një inteligjence të epërme për ne të cilët jemi mësuar ta

perceptojmë jetën si rezultat i ligjeve të thjeshta të natyrës, ka krijuar një efekt shokues”,105 i cili është

një shok që i ka tronditur njerëzit për të konceptuar ekzistencën e Allahut, Zotit që i ka krijuar.

Kjo dilemë është e pashmangshme për ato njerëz, të cilët zotërojnë një besim materialist. Sepse

këta njerëz janë duke refuzuar realitetin edhe pse diçka të tillë e shohin fare qartë. Këtë gjendje në të cilën

kanë rënë këta njerëz me një besim materialist, Allahu në Kuran e shpjegon kështu:

“Për qiellin plot rrugë. Ju gjendeni në një thënie kontradiktore, Nga ai (besimi) zmbrapset ai që ishte

zmbrapsur. Mallkuar qofshin gënjeshtarët! Ata, të cilët janë të harruar në injorancë (në verbëri, në

padituri)”.

(Dharijat, 7-11)

Në këtë aspekt ajo që na takon neve është që t’i bëjmë thirrje për të arsye-tuar të gjithë atyre

njerëzve që kanë dalë jashtë logjikës, të indoktrinuar nga filozofia materialiste. Një thirrje për të pranuar,

duke lënë mënjanë çdo paragjykim që projektimi i jashtëzakonshëm në organizma dhe univers është një

provë e qartë e krijimit të Allahut.

Faktikisht, ai që e bën një apel të tillë është Allahu. Zoti, që u ka dhënë formë dhe ka krijuar nga

mosekzistenca si tokën dhe qiejt, u bën një thirrje për arsyetim njerëzve, të cilët i ka krijuar:

“Vërtet Zoti juaj është Allahu, i cili krijoi qiejt e tokën brenda gjashtë ditësh e pastaj qëndroi mbi

Arshin; Ai rregullon gjendjen. Ndërmjetësues nuk do të ketë vetëm po qe se lejon Ai. Ky, madhëria e

Tij është Allahu, Zoti juaj, pra, adhurojeni Atë! A nuk merrni mësim”?

(Junus, 3)

Në një ajet tjetër u drejtohet kështu njerëzve:

“Atëherë pra, a është Ai që krijon njësoj sikurse ai që nuk krijon? A nuk po mendoni”?

(Nahl, 17)

Shkenca moderne në fakt e ka provuar të vërtetën mbi krijimin. Tani ka ar-dhur radha që bota e

shkencës ta përqafojë këtë realitet dhe të nxjerrë mësime prej tij. Të gjithë ato, të cilët vite me radhë kanë

mohuar apo i janë shmangur ekzistencës së Zotit dhe që predikimet e tyre i bëjnë gjoja në emër të

shkencës, duhet të shohin se janë brenda një mashtrimi të thellë dhe të heqin dorë nga kjo rrugë.

Nga ana tjetër ky realitet që shkenca zbuloi, për ata që mendojnë “unë si-gurisht që besoj në

ekzistencën e Zotit dhe se universi është i krijuar prej Tij” nxi-rret një tjetër mësim. Mbase këta persona

këtë besim të tyre e kanë vetëm sipërfaqësor dhe nuk i kanë mbështetur bindjet e tyre në argumente të

maftueshme. Për këtë arsye këtë besim të tyren nuk e perfeksionojnë deri në gradën e duhur. Këta njerëz

përshkruhen në këtë mënyrë nga Allahu në Kuran:

“Thuaj: “E kujt është toka dhe çdo gjë që ka në të, nëse jeni që e dini?” Ata do të thonë: “E Allahut”.

Atëherë thuaju: “Përse pra, nuk mendoni?” Thuaj: “Kush është Zoti i shtatë qiejve dhe Zot i Arshit të

madh?” Ata do të thonë: “Allahu!” Thuaju: “E pse nuk frikësoheni, pra?” Thuaj: “Në dorën e kujt

është i tërë pushteti i çdo sendi, dhe Ai është që mbron (kë të dojë), e që prej Atij nuk mund të ketë të

mbrojtur; nëse jeni që e dini?” Ata do të thonë: “Në dorë të Allahut!” Thuaj: “E si mashtroheni pra?”

(Muminun, 84-89)

Njerëzit pasi të arrijnë të dallojnë ekzistencën e Allahut dhe se gjithçka është e krijuar prej Tij,

vetëm me një ndikim “magjie” mund të qëndrojnë indiferent kundrejt tyre. Ai që ka krijuar në mënyrë të

padyshimtë posaçërisht për ne botën dhe universin e më pas na krijoi neve, është Allahu dhe njeriu duhet

ta pranojë këtë si të vërtetën më të madhe të jetës. Allahu është Zoti i qiejve dhe i tokës dhe gjithçkaje që

ndodhet mes tyre. Për këtë arsye edhe njeriu duhet ta pranojë Allahun si Zotin e tij dhe t’i përulet Atij me

falenderim. Këtë fakt Allahu e deklaron si më poshtë:

“Ai është Zoti i qiejve dhe i tokës dhe çka ka në mes tyre, pra, Atë adhuroje, e në adhurim ndaj Tij

bëhu i qëndrueshëm. A di për Të ndonjë që i ngjason (në emër)”!

(Merjem, 65)

Shtojcë

Rrëzimi i

Evolucionit

Pyetja është kjo: A mund të më thoni një gjë të vetme në lidhje me evolucionin, një

gjë me të vërtetë reale? Këtë pyetje ua drejtova të gjithë ekipit të gjeologjisë në muzeun e

Historisë së Natyrës dhe përgjigja që mora ishte një qetësi e plotë... Më pas kuptova faktin

se të gjithë jetën time e kalova nën mashtrimin se evolucioni ishte një e vërtetë e qartë.106

Kolin Paterson, ish/palentolog i Muzeut Historia e Natyrës, Angli dhe autori i librit

Evolution (Evolucioni)

G

elementet etj. Përfundimi që nxorrëm nga këto studime është se universi nuk mund të jetë kurrë një fryt i

rastësisë. Në të kundërt, çdo detaj i universit është shenjë e qartë e një krijimi të epërm. Materializmi, i

cili mundohet të refuzojë të vërtetën e këtij krijimi në univers nuk është asgjë tjetër veçse një mashtrim

jashtëshkencor.

Pavleftësia në këtë mënyrë e materializmit i lë pa baza të gjitha ato teori që mbështeten në këtë

filozofi. Në krye të tyre vjen darvinizmi, dmth, teoria e evolucionit. Kjo teori, e cila pretendon formimin e

rastësishëm të materies organike dhe inorganike, me argumentimin shkencor të krijimit të universit prej

Allahut, është shembull plotësisht. Këtë gjë astrofizikanti amerikan Hjuxh Ros e shpreh si më poshtë:

jatë gjithë librit vazhdimisht kemi analizuar natyrën inorganike, pra, trupat qiellorë, dritën, atomet,

“Ateizmi, darvinizmi dhe të gjithë “-izmat” e lindura si zgjatime të këtyre filozofive që nga shekulli i 18-të e

deri në shekullin e 20-të i patën mbështetur supozimet e tyre të gabuara në pretendimin se universi ekziston

që nga pafundësia. Unikaliteti i Big Bengut na ballafaqoi me një Qëllim, i cili zuri vend (mbizotëroi) pas

universit dhe ky Qëllim u bë burimi i çdo gjëje duke përfshirë edhe jetën”.107

Allahu është krijuesi dhe Ai që e ka sistemuar universin deri në detajet më të hollësishme. Atëherë

nuk është aspak e mundur që të jetë e drejtë teoria e evolucionit, e cila mbron tezën se jeta është fryt i

rastësisë dhe nuk është e krijuar nga Zoti.

Faktikisht tek shqyrtojmë teorinë e evolucionit shohim se kjo teori refuzohet nga zbulimet

shkencore. Projektimi në organizma është më i ndërlikuar dhe më goditës se projektimi i botës inorganike

që studiuam gjatë gjithë librit. Psh, mund të analizojmë imtësisht se në çfarë ekuilibresh delikate janë

sistemuar atomet në botën inorganike, ndërsa këta atome në botën organike mund t’i vëzhgojmë se si kanë

arritur të krijojnë relacione mes njëri-tjetrit me një projektim kaq të ndërlikuar si dhe mekanizmat e

jashtëzakonshme strukturale të proteinave, enzimave dhe qelizave.

Ja pra, ky projektim i jashtzakonshëm në qeniet e gjalla në fund të shekullit të 20-të e ka bërë të

pavlefshëm darvinizmin.

Këtë temë le ta vazhdojmë ta shtjellojmë më imtësisht në disa punime tona të tjera. Për shkak të

rëndësisë e pamë me vend të bëjmë një përmbledhje.

Rrëzimi shkencor i Darvinizmit

Teoria e evolucionit edhe pse është një doktrinë, e cila shtrihet qysh nga Grekët e Vjetër, në

shekullin e 19-të u përqafua gjerësisht. Progresi më i rëndësishëm që e futi teorinë në aktualitetin e botës

së shkencës është botimi në vitin 1859 i librit Origjina e Llojeve. Në këtë libër Darvini del kundra së

vërtetës se speciet e gjalla të ndryshme në tokë janë të krijuara veç e veç nga ana e Allahut. Sipas Darvinit

të gjitha gjallesat vijnë nga një stërgjysh i përbashkët dhe janë dife-rencuar në ndryshime të vogla brenda

kushteve dhe kohe të përcaktuar. Teoria e Darvinit nuk mbështetet në asnjë zbulim shkencor objektiv:

Ashtu siç rrëfehet edhe në kapitullin me titull “Vështirësitë e teorisë” në të njëjtin libër, teoria linte

hapësira të mëdha përballë pyetjeve shumë të rëndësishme.

Darvini shpresonte që vështirësitë që i dilnin përpara teorisë me zhvillimin e shkencës do të

kapërceheshin dhe zbulimet e reja shkencore do ta forconin edhe më tepër, gjë të cilën e deklaronte shpesh

në libër. Por shkenca përparonte plotësisht në të kundërt të shpresave të Darvinit, të gjitha hipotezat

themelore të teorisë i la një nga një të pambështetura.

Disfata e darvinizmit përballë shkencës mund të analizohet në tre tituj bazë:

1) Teoria nuk shpjegon kurrë se si ka filluar fillimisht jeta në tokë.

2) Teoria, e cila na parashtron “mekanizmat e evoluimit” nuk mbështetet në asnjë zbulim shkencor

që të tregojë realisht ndikimin e tyre evolucionar.

3) Regjistrimet e fosileve na shfaqin një tabllo të kundërt me hetimet e teorisë së evolucionit.

Le të shtjellojmë në linja kryesore këto tre tituj bazë.

Shkalla e parë e pakapërcyeshme: Origjina e jetës

Teoria e evolucionit pretendonte se të gjitha speciet rrjedhin nga një qelizë e vetme e gjallë e

shfaqur në një botë primitive përafërsisht para 3.8 miliard vjetësh. Pyetjet që nuk mund të shpjegojë teoria

janë se si është e mundur që një qelizë e vetme të ndërtojë me miliona specie të gjalla të komplikuara dhe

nëse me të vërtetë të ketë ndodhur diçka e tillë, përse këto shenja (gjurmë) nuk gjenden të regjistruara në

zbulimet e fosileve. Por para së gjithash duhet të ndalojë në shkallën e parë që pretendohet prej procesit të

evoluimit. Si u shfaq ajo “qelizë e parë” për të cilën flitet?

Teoria e evolucionit, ngaqë e refuzon krijimin dhe nuk pranon asnjë ndërhyrje të mbinatyrshme,

supozon se ajo qelizë e parë është shfaqur brenda disa ligjeve të natyrës ashtu spontanisht në mënyrë

aksidentale pa asnjë projektim, plan apo sistem. Dmth, sipas teorisë lëndët inorganike si rrjedhim i

rastësisë duhen të kenë nxjerrë në dritë një qelizë të gjallë. Por kjo është një hipotezë, e cila bie ndesh me

ligjet më themelore biologjike që njihen.

“Jeta rrjedh nga jeta”

Darvini në librin e tij nuk ka folur fare mbi origjinën e jetës sepse koncepti primitiv në periudhën e

tij supozonte që gjallesat zotërojnë një konstrukt shumë elementar. Sipas teorisë me titull “gjeneracioni

spontan” që besohej që në Mesjetë, besojnë se lëndët inorganike duke u bashkuar mund të formojnë një

qenie të gja-llë. Në këtë periudhë ekzistonte shumë i përhapur mendimi se buburrecat formohen nga

tepricat e ushqimeve dhe minjtë nga gruri. Për të demostruar diçka të tillë janë bërë eksperimente të

çuditshme. Një leckë e ndotur dhe me pak grurë të vendosur mbi të në një cep dhe në cepin tjetër dijetari

duke pritur që pas një farë kohe të formoheshin minj.

Mendohej se të zënit e mishit krimba ishte një argument që jeta rridhte prej lëndëve inorganike.

Por më vonë do të kuptohej se ato krimba mbi mishin nuk formoheshin aksidentalisht por nga larvat që

Në periudhën që Darvini ka shkruajtur librin “Origjina e Llojeve”, besimi se bakteriet

formoheshin nga lëndë inorganike në botën e shkencës së asaj kohe, shihej si një pranim i përhapur

gjerësisht.

Por vetëm pas 5 vjetësh pas botimit të librit të Darvinit, biologu i shquar francez Lui Pastër e

zhduku plotësisht këtë besim, i cili formon bazat e evoluimit. Në përfundimin që nxori pas shumë

studimeve dhe ekperimenteve të gjata që bëri, i përkufizoi kështu: “Pretendimet se lëndët inorganike

mund të formojnë jetë tani e tutje u varrosën plotësisht në histori”.108

Mbrojtësit e teorisë së evolucionit, këmbëngulën për një kohë të gjatë përballë zbulimeve të

Pastërit. Shkenca që përparonte duke nxjerrë në dritë ndërtimin me një përbërje komplekse të qelizës së

gjallë, e qartësoi edhe më tepër pavleftësinë e pretendimeve mbi vetëformimin e jetës spontanisht.

nuk shihen me sy të cilat silleshin dhe liheshin nga mizat.

Përpjekjet pa përfundim të shekullit të 20-të

Evolucionisti i parë, i cili në shekullin e 20-të mori në dorë çështjen mbi origjinën e jetës ishte

biologu i njohur rus Aleksandër Oparin. Oparini me një sërë tezazh të hedhura nga vetë ai, në vitet 1930 u

mundua të demostronte që qeliza e gjallë mund të formohej spontanisht. Por këto punime do të dilnin të

pasuksesshme dhe Oparin do të detyrohej të bënte këtë rrëfim: “Origjina e qelizës fatkeqësisht përbën

pikën më të errët, e cila përmbledh të gjithë teorinë e evolucionit”.109

Evolucionistët që ndoqën rrugën e Oparinit u munduan të bënin eksperimente për të gjetur një

zgjidhje mbi origjinën e jetës. Më i njohuri nga eksperimentet u organizua në vitin 1953 nga kimisti

amerikan Stenli Miller. Miller, gazet, të cilat pretendoheshin se ekzistonin në atmosferën e botës

primitive duke i grupuar së bashku në një eksperiment dhe këtij komponimi duke i shtuar energji, formoi

disa molekula organike (aminoacide) që përdoren në konstruktin e proteinave.

Ky eksperiment, i cili në ato vite paraqitej si një fazë e rëndësishme në emër të evolucionit, nuk u

bë i vlefshëm dhe atmosfera e përdorur në eksperiment do të dilte në shesh në vitet pasardhëse që ishte

shumë ndryshe nga kushtet reale të botës.110 Pas një kohe të gjatë qetësie Milleri pranoi se atmosfera e

përdorur nga ai nuk ishte aspak reale.111

Të gjitha përpjekjet evolucionare që u ndërmorën gjatë shekullit të 20-të, për të shpje-guar

problemin e origjinës së jetës, u përfunduan pa sukses. Xhefri Bada gjeokimisti i njohur nga Instituti

Skrips, San Diego, në një artikull të botuar në vitin 1998 në revistën evolucioniste “Earth”, këtë të vërtetë

e pohon kështu:

“Sot, duke e lënë pas shekullin e 20-të, akoma jemi ballë për ballë me problemin më të madh të pazgjidhur

që kemi që kur kemi hyrë në këtë shekull: Si filloi jeta në tokë”?112

Ndërtimi i ndërlikuar i jetës

Shkaku kryesor që çështja mbi origjinën e jetës e teorisë së evolucionit ka hyrë në një dilemë të

tillë, është konstrukti i pabesueshëm i përbërë i atyre gjallesave që supozoheshin me ndërtim elementar.

Qeliza e gjallë është akoma më e përbërë se të gjitha ato produkte teknologjike që njeriu arrin të bëjë.

Edhe nëse përdorim laboratorin më të përparuar të botës, duke grupuar komponime inorganike nuk mund

të arrihet të përfitohet një qelizë e gjallë.

Kushtet që duhen të krijohen për shfaqjen e qelizës janë aq të shumta sa kurrë nuk mund të

shpjegohen me spontanitet. Molekula e ADN-së, e cila merr pjesë në bërthamën e qelizës dhe fsheh

informacionet gjenetike, është një bankë informacionesh e pabesueshme. Informacionin që përfshin ADNja

e njeriut nëse do ta hidhnim në letër, llogaritet se do të nevojitej të krijohej një bibliotekë me 900

volume me nga 500 faqe. Probabiliteti për proteinat që janë përbërësit bazë të qelizës, si sintezë e

spontanitetit për një proteinë mesatarisht 500 aminoacidesh është 1 në 10950. Në matematikë

probabilitetet më të vogla se 1050 paraprakisht quhen “të pamundur”.

Padyshim nëse është e pamundur dalja në shesh e jetës aksidentalisht do të na duhet të besojmë se

jeta është “e krijuar” në një formë të mbinatyrshme. Synimi kryesor i këtij realiteti është që të anullojë

haptazi çdo vlerë të teorisë së evolucionit, e cila mohon krijimin. Profesori i Astronomisë dhe

Matematikës së Aplikuar në Universitetin e Kardifit, Çandra Uikramasinge, si një shkencëtar, i cili për

gjatë 10 vjetëve besonte se jeta s’është e krijuar, e shpjegon në këtë mënyrë këtë të vërtetë me të cilën u

përball si përfundim i zbulimeve të shkencës:

“Gjatë gjithë studimeve të mia si një shkencëtar, kam qëndruar statik me një larje truri shumë zotëruese dhe

këmbëngulëse që shkenca kurrë nuk do të pajtohet me nocionin e krijimit të vetëdijshëm. Këtë koncept duhej

që ta mohonim me vrull... Por tani, përba-llë shpjegimit gjë që na detyron besimin në Zot, nuk mund të gjej

asnjë argument për ta hedhur poshtë... Ne jemi mësuar të arsyetojmë me një mentalitet të hapur dhe tani

përgjigjja e vetme e logjikshme që mund të sillet mbi ekzistencën e jetës në tokë është në konkluzionin se

ajo është e krijuar dhe nuk ekzistojnë komponente të rastësishëm”.113

Mekanizmat imagjinare të evolucionit

Pika e dytë e madhe që e bën teorinë e Darvinit të pavlefshme është shpje-gimi i “mekanizmave të

evoluimit”, të cilat na parashtrohen si dy koncepte që nuk zotërojnë asnjë forcë evoluese.

Darvini hipotezën e shfaqur të evolucionit e mbështeti të gjithën në mekanizmin e “seleksionit

natyror”. Rëndësia që i jepte këtij mekanizmi mund të kuptohej fare lehtë edhe nga titulli i librit “Origjina

e Llojeve, me rrugën e seleksionimit natyror...”

Seleksion natyror do të thotë përzgjedhje e natyrës. Kjo mbështetej në logjikën se, të përfshirë nga

lufta për mbijetesë, në natyrë do të mbesin në jetë vetëm ato gjallesa, të cilat i përshtaten më së miri

kushteve natyrore dhe fizike. Psh, në një kope sorkadhesh që kërcënohet prej kafshëve të ndryshme

grabitqare, do të mbesin në jetë vetëm ato sorkadhe që vrapojnë më tepër. Kështu që kopeja e sorkadheve

do të përbëhej nga individë (pjesëtarë) të fortë dhe të shpejtë. Sigurisht që ky mekanizëm nuk mund të

ndërhyjë në evoluimin e sorkadheve e t’i kthejë ato në kafshë të tjera psh, në kuaj.

Për këtë qëllim mekanizmi i seleksionit natyror nuk zotëron asnjë forcë evoluese. Edhe Darvini

ishte në dijeni të këtij realiteti dhe në librin e tij “Origjina e Llojeve” u detyrua të thonte se po nuk u

formuan ndryshime të dobishme e të shëndosha, seleksioni natyror s’bën dot asgjë.114

Ndikimi i Lamarkut

Si mund të formohen këto ndryshime të dobishme? Darvini brenda konceptit të periudhës që ka

jetuar në atë shkencë primitive, kësaj pyetjeje u mundua t’i përgjigjej duke iu mbështetur Lamarkut. Sipas

Lamarkut, biologut francez, i cili ka jetuar para Darvinit, gjallesat ia përcjellin brezit pasardhës të gjitha

ndryshimet fizike, të cilat i kanë kaluar gjatë jetës së tyre. Si përfundim i këtyre cilësive, të cilat

akumulohen brez pas brezi, dalin në pah specie të reja. Psh, sipas Lamarkut gjirafat kanë evoluar nga

qafës.

Edhe Darvini ka dhënë shembuj të ngjashëm në librin e tij ku pretendon se disa arinj për të gjetur

ushqim në thellësi të detit janë shndërruar në balena.115

Por me zbulimet e Mendelit dhe me zhvillimin së tepërmi të ligjeve të trashëgimisë, të cilat u

saktësuan nga shkenca e gjenetikës në shekullin e 20-të, u shemb plotësisht legjenda e përcjelljes të

karakteristikave të fituara në brezat pasardhës. Kështu që seleksioni natyror mbeti “i vetëm” dhe i gjithi

pa një mekanizëm efektiv.

sorkadhet në përpjekje për të arritur gjethet e pemëve të larta, nga brezi në brez kanë pësuar një zgjatim të

Mutacionet dhe Neo-darvinizmi

Në këtë gjendje Darvinistët në fund të vitit 1930 për të gjetur një zgjidhje, hodhën në shesh

“Teorinë Sintetike Moderne”, apo siç njihet me emrin më të përhapur Neo-darvinizmi. Neo-darvinizmi

pranë seleksionit natyror si “shkak i ndryshimeve të dobishme” përdori mutacionet, dmth, prishjet

gjenetike të gjallesave prej ndikimeve të jashtme si radiacioni apo prej gabimeve gjatë kopjimit.

Modeli, i cili edhe sot e ruan vleftësinë në emër të evolucionit është Neo-darvinizmi. Teoria

hipotezon se të gjitha ato miliona specie që gjenden në natyrë ashtu edhe veshët, sytë, mushkëritë, duart

dhe organet e tjera të komplikuara e të panumërta, formohen si konkluzion i mutacioneve, pra, në një

periudhë të mbështetur në shformime gjenetike. Por ekziston një realitet shkencor shumë i qartë që e lë

teorinë pa rrugëdalje: Mutacionet nuk mund të zhvillojnë gjallesat, përkundrazi në çdo kohë i kanë dhënë

vetëm dëme atyre.

Arsyeja është shumë e thjeshtë: ADN-ja zotëron një sistem shumë të ndërlikuar. Çdo ndikim

spontan i formuar mbi këtë molekulë, mund të shkaktojë vetëm dëme. Gjenetisti amerikan B. G.

Ranganathan e shpjegon kështu:

“Mutacionet janë të vogla, spontane dhe të dëmshme. Shfaqen shumë rrallë dhe në

probabilitetin më pozitiv janë të pandikueshëm. Këto 3 cilësi tregojnë se mutacionet nuk

mund të sjellin zhvillime evolucioniste. Një ndryshim spontan që mund të shfaqet në një

organizëm të përvetësuar më së miri ose do të shkaktojë efekt steril ose të dëmshëm

(shkatërrues). Një ndryshim i rastësishëm që mund të ndodhë në një orë dore nuk do ta

zhvillojë atë. Me shumë mundësi do ta shkatërrojë ose po t’i afrohemi pozitivisht rastit, ky

ndikim do të jetë i padëmshëm. Një tërmet nuk e zhvillon një qytet por vetëm e shemb

atë”.116

Deri në ditët e sotme nuk është vëzhguar asnjë rast i ndonjë mutacioni të dobishëm. Kuptohet që

mutacionet, që teoria e evolucionit i tregon si “mekanizma evoluese” janë raste gjenetike që i lënë të

gjymtuara dhe i shkatërrojnë gjallesat. (Ndikimi më i shpeshtë i mutacionit te njerëzit janë kanceret.)

Sigurisht që një mekanizëm shkatërrues nuk mund të ketë efekte evoluese, kështu që edhe seleksioni

natyror, ashtu siç pohon edhe Darvini, “i vetëm s’mund të bëjë asgjë”. Ky realitet na çon të besojmë se në

natyrë nuk ekziston asnjë mekanizëm evolues, dhe ashtu siç nuk ekziston asnjë mekanizëm i tillë dhe ai

përfytyrim imagjinar që e quajnë evolucion nuk është përjetuar në asnjë periudhë.

Regjistrat e Fosileve:

S’ka ndonjë shenjë nga format kalimtare (ndërklasore)

Regjistrat e fosileve janë treguesi më i qartë se skenari që pretendohet nga teoria evolucionit nuk

është përjetuar kurrë.

Sipas teorisë, të gjitha gjallesat janë evoluar nga njëra-tjetra. Një specie, e cila ekzistonte më parë

me kalimin e kohës do të kthehej në një urë kalimi për formimin e një specieje tjetër dhe në këtë mënyrë

evoluimi, kanë dalur në dritë të gjitha speciet e tjera. Sipas teorisë, ky transformim përfshin një kohë të

gjatë prej qindra, miliona vjetësh dhe ka përparuar shkallë-shkallë.

Brenda këtij intervali të gjatë transformimi që supozohet, duhet të jenë formuar dhe jetuar “specie

kalimtare”.

Psh, në të kaluarën duhet të ketë ekzistuar një qenie gjysëm peshk - gjysëm zvarranik që edhe pse

mbart akoma karakteristikat e peshkut në një anë ka përfituar veçori zvarranike. Ose përkrah cilësive

zvarranike duhen të kenë dalur edhe disa zogj-zvarranikë që kanë ndihmuar në evoluimin e këtyre

specieve. E meqë kjo është një periudhë transformimi duhet të jetë një qenie me mangësira, të gjymtuara

dhe me një sërë defektesh. Evolucionistët këto qenie teorike që besojnë të kenë jetuar në të kaluarën i

quajnë “forma ndërmjetëse-kalimtare”.

Nëse me të vërtetë në të kaluarën qenie të tilla do të kenë jetuar, llojet (larmia) dhe numri i tyre do

të ishin me miliona madje me miliarda. Kështu që absolutisht mbetjet e këtyre qenieve të çuditshme do të

haseshin nëpër regjistrat e fosileve. Darvini në librin e tij këtë e shpjegon kështu:

“Nëse teoria ime është e vërtetë, me siguri që duhet të kenë jetuar llojet e panumërta ndërmjetëse-kalimtare

që lidhin llojet me njëra-tjetrën... Dhe argumentet për to, që me të vërtetë të kenë ekzistuar mund të faktohen

vetëm nga regjistrat e fosileve të gjetura”.117

Shpresat e shembura të Darvinit

Nga mesi i shekullit të 19-të e deri më sot edhe pse janë bërë shumë kërkime intensive fosilesh,

kurrë nuk janë rastisur këto forma ndërmjetëse dhe kalimtare. Të gjitha zbulimet që shtihen në dorë nga

gërmimet dhe kërkimet e bëra, në të kundërt të pritjeve të evolucionistëve, tregojnë se në tokë qeniet janë

shfaqur spontanisht të përsosura dhe pa mangësira.

Paleontologu (shkencëtar fosilesh) i njohur anglez Derek W. Ager, edhe pse ishte një evolucionist,

iu desh të rrëfehej në këtë formë mbi këtë realitet:

“Problemi ynë është ky: Tek analizojmë me detaje regjistrat e fosileve qoftë në nivelin klasor apo të llojeve,

hasim vazhdimisht po me të njëjtën të vërtetë: Shohim grupe që nuk janë të zhvilluara me evoluim të

pjesshëm por janë të formuara (krijuara) në një çast në sipërfaqe të tokës”.118

Të gjitha qeniet e gjalla pa patur asnjë formë kalimtare me njëra-tjetrën nëpër regjistra fosilesh,

kanë dalë në pah në një çast të vetëm në formë të përsosur. Këto janë krejtësisht e kundërta çka

pretendonte Darvini. Njëkohësisht ky është një argument i fortë që tregon se këto qenie të gjalla janë të

krijuara. Shpjegimi i vetëm për ekzistencën e një qenieje të gjallë, e cila nuk ka evoluar nga një stërgjysh i

saj por e dalë në pah papritur e përsosur, është se ajo qenie është e krijuar. Ky realitet pohohet edhe nga

ana e biologut të njohur evolucionist Dugllas Futujama:

Krijimi dhe evolucioni janë dy shpjegimet e vetme që mund të bëhen rreth origjinës së qenieve të gjalla.

Qeniet ose janë shfaqur në tokë plotësisht të përsosura dhe pa mangësira ose ka ndodhur ndryshe. E nëse nuk

ka ndodhur kështu në saje të një periudhe transformimi duhet të ketë dalë në dritë duke evoluar nga ato

specie, të cilat ekzistonin më parë (gjë që nuk po mundim ta vërtetojmë). Por nëse janë shfaqur perfekte e të

përsosura, atëherë duhet të jenë të krijuara nga ana e një mendjeje që zotëron forcë të pafund”.119

Faktikisht fosilet tregojnë se njerëzit janë shfaqur në tokë në një mënyrë të përsosur dhe pa

mangësira. Pra, në të kundërt me ç’prentendonte Darvini, “origjina e llojeve” është krijim e jo evoluim.

Përralla e evolimit të Njeriut

Tema, e cila sillet më tepër në aktualitet nga ana e atyre që mbështesin teorinë e evolucionit është

origjina e njeriut. Darvinizmi pretendon se njeriu i sotëm ka evoluar nga disa krijesa të ngjashme me

majmunët. Gjatë këtij procesi evolues, i cili mendohet të ketë filluar 4-5 milion vjet më parë, thuhet se

ekzistonin disa “forma kalimtare” midis njeriut modern dhe stërgjyshëve të tij. Sipas këtij skenari

krejtësisht të fantazuar, “kategoritë” bazë janë katër:

1- Australopitekët

2- Homo habilis

3- Homo erektus

4- Homo sapiens

Evolucionistët e quajnë të ashtuquajturin stërgjyshin e parë të njeriut dhe majmunëve

Australopitek, që do të thotë “majmuni i jugut”. Këto nuk janë gjë tjetër veçse një specie e vjetër

majmunësh të disa llojeve të zhdukura. Punimet tepër të gjera të anatomistëve të njohur si në Angli ashtu

edhe në Amerikë, të Lord Solly Zukerman dhe Prof. Çarl Oksnard mbi shembujt e Australopitekëve do të

nxirrnin se kjo ishte vetëm një racë e konsumuar majmunësh dhe që nuk kishin asnjë lidhje me

njeriun.120

Fazën tjetër të evolucionit të njeriut evolucionistët do ta klasifikonin si “homo”, pra njeri. Sipas

pretendimit ato gjallesa që marrin pjesë në serinë homo janë më të zhvilluar se Ausralopitekët.

Evolucionistët duke i vendosur këto fosile të gjallesave të ndryshme formuan tabelën e një evoluimi

imagjinar. Kjo tabelë është imagjinare sepse me të vërtetë kurrë nuk është vërtetuar një lidhje evoluese

midis këtyre klasave. Ernst Mayr, një nga mbështetësit më të rëndësishëm të teorisë së evolucionit të

shekullit të 20-të pranon se “me të vërtetë ka humbur zin-xhiri që zgjatet për te Homo sapiens”.121

Duke futur në zinxhirin e lidhjes formën “Austrolopitek>Homo habilis> Homo erektus> Homo

sapiens”, evolucionistët nënkuptojnë se secila prej këtyre specieve është paraardhëse e njëra-tjetrës.

Zbulimet e fundit të paleo-antropologëve kanë treguar se Austrolopiteku, Homo habilis dhe Homo erektus

kanë ekzistuar në pjesë të ndryshme të botës në të njëjtën periudhë.122 Për më tepër, një segment i

caktuar njerëzish i klasifikuar si Homo erektus ka ekzistuar deri në kohët moderne. Homo sapiens,

Neandertali dhe Homo sapiens sapiens (njeriu modern) kanë bashkëjetuar në të njëjtën zonë.123 Kjo

situatë tregon qartë pavlefshmërinë e thënies se ata janë paraardhësit e njëri-tjetrit.

Stefan Xhei Guld, një nga paleontologët e Universitetit Harvard edhe pse personalisht ishte një

evolucionist, këtë qorrsokak ku ka hyrë teoria darviniste e shpjegon kështu:

“Çdo të ndodhte me pemën tonë racore nëse në një mënyrë paralele me njëra-tjetrën ekzistojnë tre vija të

ndryshme hominidësh (humanësh)? Është e qartë se këto nuk rrjedhin nga njëri-tjetri. Aq më tepër që kur i

krahasojmë këto njëri me tjetrin nuk vërejmë asnjë rrymë për një zhvillim evolucionar”.124

Shkurtimisht, skenari i evoluimit të njeriut, i cili mundohet të mbahet në këmbë me anë të një

propogande boshe me anë të medias apo me anë të disa vizatimeve të gjallesave imagjinare gjysëm njerigjysëm

majmun që zenë vend nëpër librat e shkollës, s’është gjë tjetër veçse një tregim që nuk ka baza

shkencore.

Shkencëtari i mirënjohur dhe i nderuar i Anglisë, Lord Solli Zukerman, i cili për vite me radhë ka

bërë studime të imta mbi këtë çështje sidomos mbi fosilet e Australopitekut ka bërë punime gjatë 15

vjetëve dhe, edhe pse është një evolucionist ka arritur në përfundimin se nuk ekziston ndonjë pemë racore

që zgjatet nga majmuni te njeriu.

Zukerman ka bërë edhe një “shkallë shkencore”, ai ka bërë disa vlerësime mbi degët e shkencës

dhe i klasifikon ato si shkencore apo jashtëshkencore. Sipas kësaj tablloje të tij degët e shkencës, të cilat

mund të quhen më “shkencore” – të cilat mbështeten në të dhëna konkrete - janë fizika dhe kimia. Më pas

këto ndiqen nga biologjia dhe shkencat sociale. Nga ana tjetër ajo pjesë, e cila mund të quhet si

jashtëshkencore, sipas Zukerman, janë telepatia, shqisa e gjashtë, koncepti “perceptim përtej ndjesisë” si

dhe “evolucioni i njeriut”. Këtë gjë e shpjegon si më poshtë:

“Duke dalur jashtë trajektores të së vërtetës objektive, e duke kaluar në këto fusha, të cilat i konceptojmë si

shkenca biologjike – pra, perceptimet përtej ndjesisë dhe komentimi i historisë së fosileve të njeriut -, shohim

se për atë që i beson teorisë së evolucionit çdo gjë është e mundur. Aq sa është e mundur që në të njëjtën

kohë të mbrojnë dy gjykime kontradiktore me njëra-tjetrën”.125

Ja pra, përralla e evolucionit të njeriut rrjedh nga komentimi me paragjykime i disa fosileve të

gjetura nga disa njerëz që i besojnë verbërisht teorisë së evolucionit.

Një besim materialist

Ajo çfarë kemi analizuar deri këtu tregon se teoria e evolucionit është një hipotezë, e cila bie ndesh

me zbulimet e qarta të shkencës. Pretendimi i teorisë në lidhje me origjinën e jetës është në kundërshtim

me fjalën e fundit të shkencës. Mekanizmat evoluese që parashtron nuk përmbajnë asnjë efekt evolucionar

dhe po ashtu edhe fosilet tregojnë se format e evolucionit janë një koncept që bie ndesh me zbulimet dhe

që na duhet ta hedhim poshtë, ashtu si gjatë gjithë historisë shumë mendime si një kozmos me qendër

tokën janë nxjerrë jashtë aktualitetit të shkencës.

Për fat të keq teoria evolucionit po mbahet në aktualitet me shumë këmbëngulje, aq sa disa njerëz

kritikimin e teorisë mundohen ta shëmbëllejnë si “sulm ndaj shkencës”. E pse ndodh kjo?...

Shkaku i kësaj tablloje është se për disa ambiente, teoria e evolucionit përbën një besim dogmatik

që kurrë s’mund të braktiset nga to. Këto rrethe janë të lidhura ngushtë e qorrazi me filozofinë

materialiste të Darvinit dhe këtë e përkrahin vetëm se kjo ideologji i jep një shpjegim materialist natyrës,

të cilën e pranojnë edhe haptazi.

Richard Levontin, një gjenetist i njohur nga Universiteti i Harvardit si një evolucionist i mirëfilltë e

shpjegon kështu që “fillimisht është materialist e më pas shkencëtar”:

“Ne kemi një besim në materializëm, një besim “a priori” (të pranuar më parë, të supozuar të vërtetë). Ajo që

ne na detyron t’i sjellim botës një shpjegim materialist nuk janë metodat e shkencës apo kushtet e saj.

Përkundrazi, për shkak të lidhjes sonë “a priori” me materializmin spekulohen koncepte dhe metoda kërkimi

që na detyrojnë një shpjegim materialist për botën. Arsyeja që materializmi është absolutisht i vërtetë (për ne)

nuk mund të lejojë të hyjë në skenë një shpjegim hyjnor”.126

Këto fjalë tregojnë haptazi që (teoria e evolucionit) është një dogmë e he-dhur nga Darvini për hir

të lidhjes ngushtë me filozofinë materialiste. Për këtë arsye besohet se jeta është krijuar nga materia

(lënda) inorganike e pavullnetshme. Me miliona qenie të gjalla të ndryshme si zogjtë, peshqit, gjirafat,

luanët, insektet, pemët, lulet, balenat dhe njerëzit, me ndikimet e veta brenda lëndës, dmth, me shiun që

“mos lejuar hyrjen në skenë të një shpjegimi hyjnor”.

Çdokush që origjinën e jetës nuk e sheh me një paragjykim materialist (por me vetë arsyen e tij), do

të vështrojë këtë të vërtetë të qartë: Të gjitha qeniet janë vepër e një krijuesi që zotëron mendje, dije dhe

fuqi të epërme. Ky Krijues, i cili krijoi nga mosekzistenca të gjithë universin, i dha formë dhe krijoi

gjallesat, është Allahu.

bie, me rrufetë, pranojnë që formohen brenda lëndës inorganike. Në të vërtetë kjo është një tezë në
kundërshtim me logjikën si dhe me shkencën por darvinistët mbrojtjen e kësaj teze, e vazhdojnë për të

(Engjëjt) Thanë: “Ti je pa të meta, ne nuk kemi dije tjetër përveç atë që Ti na

mësove. Vërtetë, Ti je i gjithëdijshëmi, i urti!”

(Bekara 32)

“Nga argumentet e Tij është krijimi i qiejve dhe i tokës dhe shpërndarja e

gjallesave në të dyjat dhe Ai me fuqinë e Tij mund t’i bashkojë kurdo që të

dëshirojë.”

(Shura 29)

Shënime

1. Arthur Koestler, Janus: A Summing Up, New York: Vintage Books, 1978,

f. 250.

2. Andrei Linde, "The Self-Reproducing Inflationary Universe", Scientific

American, vëll. 271, 1994, f. 48.

3. George Politzer, Principes Fondamentaux de Philosophie, Editions

Sociales, Paris 1954, f. 84.

4. S. Jaki, Cosmos and Creator, Regnery Gateway, Chicago, 1980, f. 54.

5. Stephen Hawking, Evreni Kucaklayan Karinca, Alkim Publishing, 1993, f.

62-63.

6. Henry Margenau, Roy Abraham Vargesse. Cosmos, Bios, Theos. La Salle

IL: Open Court Publishing, 1992, f. 241.

7. Hugh Ross, The Creator and the Cosmos: How Greatest Scientific

Discoveries of The Century Reveal God, Colorado: NavPress, revised edition, 1995, f. 76.

8. William Lane Craig, Cosmos and Creator, Origins & Design, Spring 1996,

vëll. 17, f. 19.

9. William Lane Craig, Cosmos and Creator, Origins & Design, Spring 1996,

vëll. 17, f. 19.

10. William Lane Craig, Cosmos and Creator, Origins & Design, Spring 1996,

vëll. 17, f. 20.

11. Christopher Isham, "Space, Time and Quantum Cosmology", faqe të

prezantuara në konferencën "God, Time and Modern Physics", Mars 1990, Origins &

Design, Spring 1996, vëll. 17, f. 27 .

12. R. Brout, Ph. Spindel, "Black Holes Dispute", Nature, vëll 337, 1989, f.

216.

13. Herbert Dingle, Science at the Crossroads, London: Martin Brian &

O'Keefe, 1972, f. 31-32.

14. Stephen Hawking, A Brief History of Time, New York: Bantam Books,

1988, f. 46.

15. John Maddox, "Down with the Big Beng", Nature, vëll. 340, 1989, f. 378.

16. H. P. Lipson, “A Physicist Looks at Evolution”, Physics Bulletin, vëll. 138,

1980, f. 138.

17. Paul Davies, Superforce: The Search for a Grand Unified Theory of

Nature, 1984, f. 184.

18. Fred Hoyle, The Intelligent Universe, London, 1984, f. 184-185.

19. Paul Davies, Superforce: The Search for a Grand Unified Theory of

Nature, 1984, f. 184.

20. Bilim ve Teknik (Science and Technics) 201, f. 16.

21. Stephen Hawking, A Brief History Of Time, Bantam Press, London: 1988,

f. 121-125.

22. Paul Davies. God and the New Physics. New York: Simon & Schuster,

1983, f. 189.

23. Michael Denton, Nature's Destiny: How the Laws of Biology Reveal

Purpose in the Universe, The New York: The Free Press, 1998, f. 12-13.

24. Paul Davies. The Accidental Universe, Cambridge: Cambridge University

Press, 1982, Foreword.

25. Hugh Ross, The Creator and the Cosmos, f. 122-123.

26. Roger Penrose, The Emperor's New Mind, 1989; Michael Denton, Nature's

Destiny, The New York: The Free Press, 1998, f. 9.

27. George Greenstein, The Symbiotic Universe, f. 27.

28. Hugh Ross, Design and the Anthropic Principle, Reasons To Believe, CA,

1988.

29. Hugh Ross, The Creator and the Cosmos, f. 123.

30. Paul Davies, The Cosmic Blueprint, London: Penguin Books, 1987, f. 203.

31. Paul Davies, Superforce, New York: Simon and Schuster, 1984, f. 235-236.

32. George Greenstein, The Symbiotic Universe, f. 38.

33. Grolier Multimedia Encyclopedia, 1995

34. Grolier Multimedia Encyclopedia, 1995

35. Renozanca e përshkruar këtu ndodh si më poshtë: Kur dy bërthamat e

atomeve bashkohen, bërthama e re e formuar përmban totalin e energj

kinetike e të dy bërthamave që e krijuan atë. Kjo bërthamë e re përpiqet që të arrijë një

nivel të lejueshëm energjie për një atom të zakontë. Sidoqoftë kjo bëhet e mundur vetëm

kur kjo bërthamë merr një energji që korrespondon pikërisht me këtë nivel energjie. Nëse

kjo nuk i korrespondon kësaj vlere bërthama prishet menjëherë. Që bërthama e re të jetë e

qëndrueshme duhet që energjia e akumuluar në trupin e saj të jetë e barabartë me nivelin

natyral të ener-gjisë së kërkuar. Kur ky barazim realizohet, atëherë ndodh rezonanca.

Sidoqoftë kjo rezonancë nuk ka mundësi shumë të mëdha për t’u realizuar.

36. George Greenstein, The Symbiotic Universe, f. 43-44.

37. Paul Davies. The Final Three Minutes, New York: BasicBooks, 1994, f.

49-50. (Cituar nga Hoyle)

38. Fred Hoyle, "The Universe: Past and Present Reflections", Engineering and

Science, Nëntor 1981, f. 8-12.

39. Fred Hoyle, Religion and the Scientists, London: SCM, 1959; M. A.

Corey, The Natural History of Creation, Maryland: University Press of America, 1995, f.

341.

40. George Greenstein, The Symbiotic Universe, f. 100.

41. George Greenstein, The Symbiotic Universe, f. 100.

42. George Greenstein, The Symbiotic Universe, f. 64-65.

43. W. Press, "A Place for Teleology?", Nature, vëll. 320, 1986, f. 315.

44. Guy Murchie, The Seven Mysteries of Life, Boston: The Houghton Mifflin

Company, 1978, f. 598.

45. Michael Denton, Nature's Destiny, f. 11.

46. George Greenstein, The Symbiotic Universe, f. 21.

47. Jeremy Rifkin, Entropy: A New World View, New York, Viking Press,

1980, f. 6.

48. Max Planck, Maj 1937, cituar në A. Barth, The Creation (1968), f. 144.

49. Paul Davies, The Accidental Universe, (1982) Cambridge: Cambridge

University Press. Preface

50. Albert Einstein, Letters to Maurice Solovine, 1956, f. 114-115.

51. Michael A. Corey, God and the New Cosmology: The Anthropic Design

Argument, Maryland: Rowman & Littlefield Publishers, Inc., 1993, f. 259.

52. G. W. Wetherill, "How Special is Jupiter?", Nature, vëll. 373, 1995, f. 470.

53. Michael Denton, Nature's Destiny, f. 262.

ısë potenciale dhe

54. F. Press, R. Siever, Earth, New York: W. H. Freeman, 1986, f. 2.

55. Shih. Harun Yahya, Gjunjëzimi i Evolucionit: Rrëzimi Shkencor i

Darvinizmit dhe Sfondi i tij Ideologjik, Stamboll, 1998.

56. Michael Denton, Nature's Destiny, p. 106.

57. F. Press, R. Siever, Earth, New York: W. H. Freeman, 1986, f. 4.

58. F. Press, R. Siever, Earth, New York: W. H. Freeman, 1986, f. 4.

59. F. Press, R. Siever, Earth, New York: W. H. Freeman, 1986, f. 4.

60. Michael Denton, Nature's Destiny, f. 121.

61. James J. Lovelock, Gaia, Oxford: Oxford University Press, 1987, f. 71.

62. Michael Denton, Nature's Destiny, f. 127.

63. Michael Denton, Nature's Destiny, f. 128.

64. Hugh Ross, The Fingerprint of God: Recent Scientific Discoveries Reval

the Unmistakable Identity of the Creator, Oranga, California, Promise Publishing, 1991, f.

129-132.

65. Ian M. Campbell, Energy and the Atmosphere, London: Wiley, 1977, f.1-2.

66. Ian M. Campbell, Energy and the Atmosphere, f. 1-2.

67. George Wald, "Life and Light", Scientific American, 1959, vëll. 201, f.92-

108.

68. The near infrared range occupies the rays which extends from 0.70 micron,

where visible light ends, to 1.50 micron.

69. This narrow range occupies the ultraviolet rays between 0.29 micron and

0.32 micron.

70. George Greenstein, The Symbiotic Universe, p 96.

71. George Greenstein, The Symbiotic Universe, f.96-97.

72. Këto zinxhirë reaksionesh që ndodhin në sy në fakt janë më të ndërlikuara.

Drita që arrin në sy kalon nëpër thjerrëzën dhe drejtohet drejt pjesës së pasme të retinës së

syrit. Sapo drita kontakton në retinë aty thithet nga një molekulë e quajtur “11-cis-retinal”.

Ndryshimi që pëson forma e kësaj molekule detyron një ndryshim edhe në formën e

proteinës së quajtur rhodopsinë, e cila është e lidhur ngushtë me të. Deformimi i proteinës

sjell ndryshim në funksionin e saj. Atë tani e quajmë metarhodopsinë II, e cila më pas

ngjitet me një tjetër proteinë të quajtur transduksinë. Përpara se të lidhej me

metarhodopsinë II, transduksina ka qenë lidhur me GDP, e cila bie menjëherë duke

formuar GTP. Pra, dy proteina dhe një molekulë kimike lidhen duke formuar GTPtransduksinë-

metarhodopsinë II, e cila më pas lidhet me një proteinë tjetër të quajtur

phosphodiesterase që “këput” molekulën cGMP. Kjo e fundit shërben si rregullatore gjatë

shkëmbimit të joneve në organizëm. Kur sasia e cGMP-s ulet, pompat e ra+ mbyllen duke

e akumuluar këtë jon në membranë. Ky ndryshim jonik i transmetohet trurit nëpërmjet

nervave optike. Dhe si rezultat bëhet i mundur shikimi. Por ky ishte vetëm një shpjegim

sipërfaqësor i procesit të të parit. Ka edhe shumë procese të tjera për të bërë të mundur

shikimin. Ne këtë e shpjeguam vetëm nga ana biokimike.

73. Michael Denton, Nature's Destiny, f. 62, 69.

74. Michael Denton, Nature's Destiny, f. 55.

75. Encyclopaedia Britannica, 1994, 15th ed., volume 18, f. 203.

76. John Ray, The Wisdom of God Manifested in the World of Creation, 1701;

Michael Denton, Nature's Destiny, f. 73.

77. Lawrence Henderson, The Fitness of the Environment, Boston: Beacon

Press, 1958, Foreword.

78. Nxehtësia e fshehtë është ajo nxehtësi që ndryshon temperaturën e ujit por

që këtë nxehtësi e siguron vetëm kur uji kalon nga gjendja e ngurtë në të lëngët apo/dhe

gjendja e lëngët në të gaztë. Tek i japim nxehtësi për të shkrirë akullit, ky i fundit arrin deri

në 0o C. Më pas nëse akoma e rrisim nxehtësinë në temperaturën e akullit nuk do të

shohim rritje por vërejmë se ai qëndron konstant në 0oC. Por tani e tutje ai nuk është më

akull por është shndërruar në ujë. Edhe përse nuk ndodhin ndryshime në temperaturë, kjo

nxehtësi, e cila e ktheu ujin nga gjendja e ngurtë në të lëngët quhet nxehtësia e fshehtë.

79. Lawrence Henderson, The Fitness of the Environment, Boston: Beacon

Press, 1958, f. 105.

80. Michael Denton, Nature's Destiny, f. 32.

81. Harold J. Morowitz, Cosmic Joy and Local Pain, New York: Scribner,

1987, f. 152-153.

82. Michael Denton, Nature's Destiny, f. 33.

83. Michael Denton, Nature's Destiny, f. 35-36.

84. "Science Finds God", Newsweek, 27 July 1998.

85. Robert E. D. Clark, The Universe: Plan or Accident?, London, Paternoster

Press, 1961, f. 98.

86. Fred Hoyle, Religion and the Scientists, London: SCM, 1959; M. A.

Corey, The Natural History of Creation, Maryland: University Press of America, 1995, f.

341.

87. David Burnie, Life, Eyewitess Science, London: Dorling Kindersley, 1996,

f. 8.

88. Nevil V. Sidgwick, The Chemical Elements and Their Compounds, vol 1.

Oxford: Oxford University Press, 1950, f. 490.

89. Nevil V. Sidgwick, The Chemical Elements and Their Compounds, vol 1.,

f. 490.

90. J. B. S. Haldane, "The Origin of Life", New Biology, 1954, vëll. 16, f. 12.

91. Michael Denton, Nature's Destiny, f. 115-116.

92. Lawrence Henderson, The Fitness of the Environment, Boston: Beacon

Press, 1958, f. 247-48.

93. L. L. Ingraham, "Enzymic Activation of Oxygen", Comprehensive

Biochemistry, (ed. M. Florkin, E. H. Stotz), Amsterdam: Elsevier, vëll. 14, f. 424.

94. Ali Demirsoy, Ligjet Themelore të Jetës: Zoologjia e Përgjithshme, Vëllimi

1, Pjesa 1, Ankara, 1998, f. 578.

95. Nevil V. Sidgwick, The Chemical Elements and Their Compounds, vol 1.

Oxford: Oxford University Press, 1950, f. 490.

96. Michael Denton, Nature's Destiny, f. 122-123.

97. Irwin Fridovich, "Oxygen Radicals, Hydrogen Peroxide, and Oxygen

Toxicity", Free Radicals in Biology, (ed. W. A. Pryor), New York: Academic Press, 1976,

f. 239-24 0.

98. J. J. R. Fraústo da Silva, R. J. P. Williams, The Biological Chemistry of the

Elements, Oxford: Oxford University Press, f. 3-4.

99. J. J. R. Fraústo da Silva, R. J. P. Williams, The Biological Chemistry of the

Elements, f. 5.

100. Michael Denton, Nature's Destiny, f. 79-85.

101. Jeremy Rifkin, Algeny, New York: The Viking Press, 1983, f. 114.

102. Robert Shapiro, Origins: A Sceptics Guide to the Creation of Life on Earth,

New York, Summit Books, 1986. f. 127.

103. Fred Hoyle, Chandra Wickramasinghe, Evolution from Space, New York,

Simon & Schuster, 1984, f. 148.

104. Fred Hoyle, Chandra Wickramasinghe, Evolution from Space, f. 130.

105. Michael Behe, Darwin's Black Box: The Biochemical Challenge to Evolution,

New York, The Free Press, 1996, f. 252-253.

106. Colin Patterson, “Evolution and Creationism”, Prej fjalimit në hapjen e Muzeut

Amerikan Historia e Natyrës, New York, 5 Nëntor 1981; Henry Morris, That Their

Words May Be Used Againist Them, AR: Master Books, 1997, f. 128.

107. Hugh Ross, The Fingerprint of God, f. 50.

108. Sidney Fox, Klau Dose, Molecular Evolution and The Origins of Life, New

York: Marcel Dekker, 1977, f. 2.

109. Alexander Oparin, Origin of Life, (1936) New York: Dover Publications, 1953

(Reprint), f. 196.

110. “New Evidence on Evolution of Early Atmosphere and Life”, Bulletin of the

American Meteorological Society, Vëll. 63, Nëntor 1982, f. 1328-1330.

111. Stanley Miller, Molecular Evolution of Life: Current Status of the Prebiotic

Synthesis of Small Molekules, 1986, f. 7.

112. Jeffrey Bada, Earth, Shkurt 1998, f. 40.

113. Leslie E. Orgel, “The Origin of Life on Earth”, Scientific American, vëll.271,

Tetor 1994, f. 78.

114. Charles Darwin, The Origin of Species: A Facsimile of the First Edition,

Harvard University Press, 1964, f. 189.

115. Charles Darwin, The Origin of Species: A Facsimile of the First Edition,

Harvard University Press, 1964, f. 184.

116. B. G. Ranganathan, Origins?, Pennsylvania: The Banner Of Truth Trust, 1988.

117. Charles Darwin, The Origin of Species: A Facsimile of the First Edition,

Harvard University Press, 1964, f. 179.

118. Derek W. Ager, Proceeding of the British Geological Association, Vëll. 87,

1976, f. 133.

119. Douglas J. Futuyma, Science on Trial, New York: Pantheon Books, 1983, f.

197.

120. Solly Zuckerman, Beyond The Ivory Tower, New York: Toplinger

Publications, 1970, f 75-94; Charles E. Oxnard, “The Place of Australopithecines in

Human Evolution: Grounds for Doubt”, Nature, vëll. 258, f. 389.

121. J. Rennie, “Darwin’s Current Bulldog: Ernst Mayr”, Scientific American,

Dhjetor 1992.

122. Alan Walker, Science, vëll.207, 1980, f 1103: A. J. Kelso, Physical

Antropology, 1st ed., New York: J. B. Lipincott Co., 1970, f 221; M. D. Leakey, Olduvai

Gorge, vëll. 3, Cambridge: Cambridge University Press, 1971, f. 272.

123. Time, Nëntor 1996.

124. S. J. Gould, Natural History, vëll. 85, 1976, f. 30.

125. Solly Zuckerman, Beyond The Ivory Tower, New York: Toplinger

Publications, 1970, f. 19.

126. Richard Lewontin, “The Demon-Haunted World”, The New York Review of

Books, 9 Janar 1997, f. 28.

12

Me anullimin që i bëri shkenca materia-lizmit dëshmoi edhe një herë mbi krijim e universit

nga Allahu. Mbi këtë temë revista e mirënjohur Newsweek në numrin e botuar më 27

Korrik 1998 në kopertinën e saj, i dha titullin “Shkenca gjeti Zotin”.

16

Filozofi gjerman Imanuel Kant ishte i pari person që pohoi “universin e pafundëm” në

Kohët e Reja. Megjithatë zbulimet shkencore vleftësuan pohimin e Kantit.

18

Edvin Habëll zbuloi se universi po zgjerohej. Me këtë rast ai gjeti fakte për "Big Bengun",

një ngjarje kataklizmike, zbulimi i së cilës i detyroi shkencëtarët të braktisin idenë e një

universi të pafundëm dhe të përjetshëm.

19

Gjendja e sër Artur Edingtonit që “idea për fillimin e menjëhershëm të këtij rregulli të

tanishëm natyror më duket shumë e neveritshme” është një pranim i shqetësimit që solli

Big Bengu për materialistët.

20

Rrezatimi kozmik i zbuluar nga Penzia dhe Uillson shikohet si një fakt i

pakundërshtueshëm për Big Bengun nga bota shkencore.

24

Stefan Hauking ashtu si shkencëtarët e tjerë materialistë, të cilët përpiqen të sjellin

shpjegime jashtëkrijuese për Big Bengun shfaq disa koncepte të mbështetura në imagjinatë

dhe kontradikta.

31

Pol Devis: “Faktet janë aq të forta sa të pranosh ekzistencën e një plani të ndërgjegjshëm

kozmik”.

33

« Ne, me forcën tonë e ngritëm qiellin dhe Ne e zgjerojmë atë ». (Dharijatë, 47)

35

Biologu molekular i njohur Majkëll Denton në librin me titull Fati i Natyrës: Si shfaqin

qëllim ligjet biologjike në univers, shpjegon një të vërtetë kështu: Universi është krijuar me

një projektim të veçantë që synon jetën e njeriut

37

PROBABILITETI PËR TË FORMUAR NJË UNIVERS KU MUND TË KETË JETË:

Llogaritjet e matematicienit anglez Roxher Penrouz demostruan se probabiliteti i formimit

të rastësishëm të një universi të përshtatshëm për jetesë është 1 në 10 10123. Për të

përkufizuar këtë numër fjala “e pamundur” mbetet e pafuqishme.

100000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

0000000000000000000000000000000000000000000000000000

10

38

Roger Penrose: Ky numër na tregon edhe njëherë mprehtësinë dhe saktësinë e që-llimit të

Krijuesit.

45

neutroni

(i pa ngarkuar)

elektroni (-)

protoni (+)

47

Gjigandët e kuq janë yje 50 herë më të mëdhenj se Dielli ynë. Në thellësi të këtyre yjeve

realizohet një funksion shumë i jashtëzakonshëm.

48

Bërthama e Heliumit

 

49

Izotopi tepër i paqëndrueshëm i beriliumit i cili formohet brenda gjigandëve të kuq

Izotopi i qëndrueshëm i beriliumit që gjendet në tokë

51

Fredi Hoil ishte ai person, i cili zbuloi se te gjigandët e kuq realizoheshin në një ekuilibër të

jashtëzakonshëm, reaksione bërthamore. Hoil edhe pse ishte një ateist, pohoi se ky

ekuilibër nuk mund të formohet rastësisht dhe se kjo është “një punë e programuar”.

53

Në të vërtetë Dielli është një reaktor i madh bërthamor. Ai transformon vazhdimisht

atomet e hidrogjenit në helium dhe në saje të këtij reaksioni çliron nxehtësi. Por ajo që

është e rëndësishme është programimi aq mahnitës i përllogaritur me një ndjeshmëri

(delikatesë) të jashtëzakonshme e këtyre reaksioneve brenda tij. Më i vogli ndryshim te

forcat, të cilat përcaktojnë reaksionin, do të shkaktonte shuarjen e Diellit apo hedhjen e tij

në erë brenda disa sekondash.

nxehtësia që arrin në sipërfaqe

nxehtësia që depërton në shtresën e sipërme të hidrogjenit

shtresa e hidrogjenit

bërthamë heliumi

54

Bërthama hidrogjeni me nga një proton

Bërthama e heliumit me dy protone dhe dy neutrone

Reaksioni kritik në Diell

1-Në Diell me bashkimin e katër bërthamave të ndryshme të hidrogjenit formohet një atom

heliumi.

2-Ky proces realizohet në dy faza. Fillimisht bashkohen dy hidrogjene dhe nxjerrin në pah

bërthamën deuteron. Ky transformim është i ngadaltë dhe prandaj Dielli digjet dalëngadalë.

3-Sikur forca e fuqishme bërthamore të ishte pak më e madhe, në këtë rast në vend të

deuteronit do të formoheshin “di-proton”. Kështu që struktura bërthamore do të

ndryshonte në çast dhe Dielli si përfundim i një shpërthimi të madh do të hidhej në erë.

Vetëm pas disa minutash e gjithë toka do të digjej nga flakë të tmerrshme.

Bërthama hidrogjeni me nga një proton

Bërthama e "deuteronit" me një proton dhe një neutron

55

Bërthama hidrogjeni me nga një proton

Bërthama e "di-protonit" me dy protone

Bërthama e Karbonit

58

Që të dyja, masa dhe vëllimi i një protoni janë pakrahasimisht të mëdha se sa ato të një

elektroni por çuditërisht këto dy pjesëza (megjithëse të kundërta), kanë ngarkesa elektrike

të barabarta. Në bazë të këtij fakti atomet janë pjesëza elektrike neutrale.

Protoni

Elektroni

63

Shpërthimet e supernovave venë në lëvizje të gjithë materien në hapësirën e universit.

Interesante është se largësitë në univers janë të përcaktuara në atë mënyrë që të mos

ndikohen nga këto shpërthime.

64

“Vërtetë, Ne e kemi stolisur qiellin më të afërt (Tokës) me bukurinë e yjeve”.

(Safat, 6)

67

Një makinë e braktisur përkeqësohet dhe bie copë-copë. Çdo gjë në univers i nënshtrohet

entropisë: li-gjet thonë se e lënë në vetvete, çdo gjë me kalimin e kohës bëhet më pak e

qëndrueshme dhe e organizuar.

68

Galaktikat janë nga një provë mbi strukturën e rregullt të universit. Këto sisteme të

mahnitshme, të cilat në brendësi të tyre mbartin mesatarisht 300 miliard yje, sillen në një

ekuilibër dhe harmoni të qartë.

69

Fizikanti nobelist Maks Plank: “Në univers mbizotëron një rregull i qartë... Ky rregull

mund të shfaqet vetëm me një përpilim të ndërgjegjshëm”.

71

Albert Ajnshtajn: “Në botën materiale ekziston një rregull i mrekullueshëm”.

72

SISTEMI DIELLOR

Mërkuri

Dielli

Afërdita

Hëna

Toka

Marsi

Jupiteri

73

Saturni

Urani

Neptuni

Plutoni

“As dielli nuk mund ta arrijë hënën, e as nata ditën. Po secili noton në një orbitë të

caktuar.” (Jasin 40)

74

Isak Njuton, një nga pionierët dhe themeluesit e fizikës moderne dhe të astronomisë,

shikonte në strukturën e universit faktin e mrekullueshëm të krijimit hyjnor.

79

“Allahu krijoi qiejt dhe tokën me një seriozitet të caktuar. Në to më të vërtetë ka fakte për

besimtarët”.

(Ankebut, 44)

81

Edhe Marsi, i cili është një nga planetet e Sistemit Diellor që ka karakteristika më të

përafërta me Tokën, faktikisht është aq i thatë dhe një grumbull shkëmbinjsh të pajetë që

kurrë nuk mund të krahasohen me Tokën.

82

Sipërfaqja e tmerrshme e Afërditës.

Temperatura në sipërfaqe të Afërditës arrin deri në 450o C. Kjo nxehtësi do të mjaftonte

për të shkrirë edhe plumbin. Sipërfaqia e këtij pla-neti përngjan me një top zjarri të

mbuluar nga llava. Atmosfera e mbushur me shtresa acidi sulfurik, shkakton shira të

vazhdueshëm acidë. Trysnia atmosferike është e barazvlefshme me trysninë e ujit 1 km

thellë në det.

85

Toka ndryshe nga të gjitha trupat e tjerë qiellorë që dihen, zotëron një atmosferë,

temperaturë dhe sipërfaqe të përshtatshme për jetën. Në 63 trupat e tjerë qiellorë të

Sistemit Diellor nuk ka shenja uji, bazë ky për jetën.

Ndërsa në Tokë 3/4 e saj janë të mbuluara nga uji.

87

Shumë faktorë krejtësisht të ndryshëm siç janë largësia midis Diellit dhe Tokës, shpejtësia

e rrotullimit të planetit, pjerrësia e aksit të tij, dhe relievi gjeografik i sipërfaqes; të gjitha

këto kombinohen për të siguruar që bota jonë të ngrohet në mënyrën më të mirë për të

cilën ka nevojë jeta dhe që kjo ngrohje të shpërndahet në mënyrë të përshtatshme.

89

Në bërthamë të Tokës gjenden një lloj “motori nxehtësie”. Ky është programuar në një

mënyrë kaq të përsosur që edhe të jetë i fortë për të formuar fushën magnetike për

mbrojtjen e Tokës por edhe ekuilibrues për ta mbajtur në lëvizje koren e Tokës pa e

mbytur atë në llavë.

korja

magma e cila përbëhet nga shkëmbinj të shkrirë

bërthamë hekuri të shkrirë

91

Një pamje e atmosferës mbi Filipine e fotografuar nga astronautët e NASA-s

92

Do të mjaftonte vetëm një rritje prej 5% të oksigjenit në atmosferë që të shkaktonte

djegien e pjesës më të madhe të pyjeve mbi tokë.

103

rrezet gama

rrezet X

rrezet utravioletë

rrezet e dukshme

rrezet infra të kuqe

mikrovalët

valët e radios

drita e Diellit

Valëgjatësia e Ndryshme e Dritës

Yjet dhe burimet e tjera të dritës në univers nuk shfaqin po të njëjtin lloj rrezatimi. Këto

rrezatime të ndryshme, grupohen sipas valëgjatësisë së tyre. Këto rrezatojnë energji në një

shumëllojshmëri valëgjatësie. Midis rrezeve gama, të cilat zotërojnë gjatësinë e valëve më

të shkurtër dhe valëve të radiove, të cilat zotërojnë gjatësinë më të madhe të valëve,

ekziston një diferencë prej 1025. Aspekti interesant këtu është se: afërsisht të gjitha

rrezatimet e lëshuara nga Dielli bien në një shirit të ngushtë të spektrit elektromagnetik që

përbën vetëm 1/1025 e të gjithë spektrit. Arsyeja e kësaj është se vetëm një përqindje e

tillë rrezatimi është e nevojshme dhe e përshtatshme për jetë.

10-16

10-4

10-2

blu 0.40

kuqe 0.70

103

109

105

Të gjitha rrezet e Diellit janë të ngjeshura në kufinj gjatësie valësh tepër të ngushtë prej

0.30 mikron dhe 1.50 mikron. Këtu marin pjesë rrezet ultravioletë, rrezet infra të kuqe dhe

ato të dukshme.

dendësia e rrezeve të Diellit

ultravioletë

drita e dukshme

infra të kuqe

109

Një proces që akoma nuk arrihet në laboratorët më modernë, bimët kanë qindra miliona

vjet që e realizojnë diçka të tillë. Ato kryejnë fotosintezën duke përdorur dritën e Diellit

dhe prodhojnë ushqim. Një kusht shumë i rëndësishëm i këtij procesi është se drita që arrin

te bimët duhet të jetë një dritë e përshtatshme për të kryer fotosintezën.

110

drita e rrezatuar nga Dielli

rrezet gama

të dukshme-infra të kuqe

valët e radios

rrezet gama

10-16

të dukshme-infra të kuqe

valët e radios 109

rrezet e përshtatshme për fotosentezë

rrezet gama

10-16

të dukshme-infra të kuqe

valët e radios 109

Përshtatja e përkryer e dritës së Diellit me klorofilin

Ajo që siguron kryerjen e fotosintezës te bimët është ndjeshmëria e molekulave të

klorofilit në qelizë ndaj energjisë së dritës. Klorofili mund të përdorë vetëm rrezatime të

një gjatësie të caktuar valësh dhe Dielli përhap ekzaktësisht të njëjtat rrezatime. Ana më

interesante është se këto gjatësi valësh të caktuara për fotosintezën i takojnë vetëm një

prej 1025 valëgjatësive të spektrit elektromagnetik.

Grafikët e mësipërm tregojnë haptazi këtë përshtatje të jashtëzakonshme. Qenia

përafërsisht e njëjtë e dritës që rrezaton Dielli (grafiku i sipërm) me dritën e duhur për

fotosintezë (grafiku i poshtëm), janë tregues të një projektimi të mrekullueshëm në dritë.

112

rrezet e përshtatshme për shikimin biologjik

rrezet gama

10-16

drita e dukshme

valët e radios 109

Spektri i rrezatimeve të përshtatshme për një shikim biologjik (për të gjitha speciet) janë

vetëm valëgjatësitë që ne i quajmë “drita e dukshme”. Pjesa më e madhe e dritës që

rrezaton Dielli korrespondon me këtë gjatësi vale.

114

Sipërfaqja e Diellit tonë arrin një temperaturë prej 6000°C. Nëse kjo temperaturë do të

ishte pak më e vogël apo më e madhe, drita e Diellit nuk do ta mbësh-teste jetën.

117

rrezet të cilat thithen prej

atmosferës

rrezet gama

10-16

drita e dukshme

valët e radios 109

rrezet të cilat thithen

nga uji

rrezet gama

10-16

drita e dukshme

valët e radios 109

Si atmosfera edhe uji lejojnë të depërtohen vetëm nga ato rreze të dobishme dhe të

nevojshme për jetën. Të gjithë ato rrezatime të dëmshme dhe vdekjeprurëse që vijnë drejt

Tokës prej yjeve të largët, bllokohen nga ky filtrim i projektuar në mënyrë kaq të përsosur.

118

Edhe pse uji i pengon rrezatimet e tjera, dritën e dukshme e lejon ta përshkojë në thellësinë

e tij me metra të tërë. Për këtë arsye bimët nënujore arrijnë të kryejnë fotosintezën. Po të

mos ekzistonte kjo veçori e ujit, në Tokë nuk do të formohej një ekuilibër ekologjik i

përshtatshëm për jetën.

125

Në të kundërt me lëngjet e tjera uji, kur ngrin bymehet. Kjo është edhe arsyeja që akulli

noton në sipërfaqe të ujit.

126

Në saje të veçorisë së ngrirjes nga lart edhe pse sipërfaqet e deteve mbulohen nga shtresa

akulli, ato (detet) mbesin gjithmonë të lëngët. Nëse uji nuk do të zotëronte një veçori të

tillë “të jashtëzakondshme”, detet do të ngrinin pothuajse plotësisht dhe jeta nëndetare do

të bëhej e pamundur.

128

Veçoritë termale të ujit me anë të djersitjes na shpëtojnë nga nxehtësia e tepërt e formuar

në trup.

130

Masa e madhe e ujit nëpër dete siguron barazpeshën e temperaturës në Tokë. Për këtë

arsye në zona afër detit sidomos në bregdet, ndryshimi i temperaturës mes natës dhe ditës

është e vogël. Në një kohë kur në ato zona shkretëtire të largëta prej ujit ndryshimi i

temperaturës mes natës dhe ditës mund të arrijë deri në 40o C.

132

Bimët janë programuar në atë mënyrë që të përfitojnë nga tensioni i lartë i sipërfaqes së

ujit. Në saje të ndikimit ngjitës të këtij tensioni uji arrihet të shpihet me metra të tëra lart

nëpër gjethe.

134

Rrjedhshmëria e lartë e ujit përbën për ne një rëndësi jetike. Nëse rrjedhshmëria e tij do të

ishte disi më e ulët transportimi i gjakut nga ana e kapilarëve do të ishte e pamundur. Psh,

kjo rrjetë kaq e dendur dhe e ndërlikuar e damarëve në mëlçi që shihni pranë, nuk do të

formohej kurrë.

135

Rrjedhshmëria e lartë e ujit është tepër e domosdoshme për të gjitha qeniet e gjalla.

Edhe bimët ashtu siç shihet edhe te gjethja pranë, e transportojnë ujin me anë të kapilarëve

tepër të hollë.

141

Në shumicën e rasteve karboni në natyrë gjendet në formën e grafitit. Kjo lëndë e zezë në

komponime me atome të tjerë formon lëndë jashtëzakonisht të ndryshme dhe të larmishme.

Materiali, i cili formon trupin e njeriut dhe të çdo gjallese tjetër është karboni me lidhjet që

krijon me disa elemente të tjerë.

142

Struktura e gazit metan: Përreth atomit të karbonit në mes, janë lidhur katër atome të

njëjtë hidrogjeni.

143

Vaji i ullirit, mishi apo sheqeri janë lëndë të ndryshme, të cilat formohen me programime të

ndryshme të komponimeve të karbonit, oksigjenit, hidrogjenit apo azotit.

144

Uji dhe metani: Dy shembuj të ndryshëm të lidhjeve kovalente

Molekula e ujit (sipër) është formuar nga lidhje kovalente midis një atomi të oksigjenit dhe

dy atomeve të hidro-gjenit. Kurse molekula e metanit (poshtë) është formuar nga lidhja

kovalente midis një atomi të karbonit dhe katër atomeve të hidrogjenit.

147

Lidhja kovalente: Atomet janë të lidhur ngushtë me njëri-tjetrin.

lidhje e dobët

lidhje e dobët

Lidhja e dobët: Zinxhiri atomik i një komponenti në pika të ndryshme është i mbajtur në

një formë të vetme tri-dimensionale.

159

Probabiliteti i daljes në pah rastësisht i 2000 llojeve të ndryshme të proteinave që ndodhen

në një bakterie të thjeshtë është 1 në 1040.000. Te njeriu gjenden përafërsisht 200.000

lloje proteinash. Për të përkufizuar një probabilitet të tillë fjala “e pamundur” është e

pafuqishme.

161

“S’ka dyshim se krijimi i qiejve dhe tokës është më i madh se krijimi i njerëzve por

shumica e njerëzve nuk e dijnë”.

(Gafir, 57)

166

Çarls Darvini

168

Lui Pastër me eksperimentet që kreu e bëri të pavlefshëm pretendimin mbi “formimin e

jetës nga materiet inorganike”, bazë kjo e teorisë së evolucionit.

169

Përpjekjet e Aleksandër Oparinit për t’i dhënë një shpjegim origjinës së jetës përfunduar

me një dështim (bllof) të madh.

170

Më në fund u pranua edhe nga burimet evolucioniste që origjina e jetës është akoma një

dilemë e madhe për teo-rinë e evolucionit.

171

Njëri nga faktet që e bën të pavlefshëm teorinë e evolucionit është struktura tepër e

ndërlikuar e gjallesave. Molekula e ADN-së që merr pjesë në bërthamën e qelizave të

gjalla është shembull i kësaj. ADN është një bankë informacioni ku zënë vend të gjitha

shifrat e veçorive fizike përkatëse të një gjallese. Nëse do të hidhnim në një fletë ADN-në

e njeriut, llogaritet se do të formohej një enciklopedi me afërsisht 900 volume. Sigurisht që

një informacion i tillë i jashtëzakonshëm, në mënyrë të prerë e bën të pavlefshëm konceptin

e rastësisë.

173

Evolucionistët që prej fillimit të këtij shekulli duke krijuar mutacione të ndryshme nëpër

insekte, u munduan për të arritur në shembullin e mutacionit të dobishëm. Por përfundimi i

vetëm i arritur nga rezultatet e përpjekjeve dhjetra-vjeçare ishte vetëm insekte të sëmura,

të gjymtuara dhe të mangëta. Pranë kemi kokën e një insekti normal dhe në të djathtë të tij

një insekt që ka pësuar mutacion.

Syu

Antena

Këmbë

174

Teoria e evolucionit mbron tezën se speciet e gjalla kanë evoluar nga njëri-tjetri ngadalë

dhe me ndryshime të vogëla. Faktikisht regjistrat e fosileve e përgënjeshtërojnë

haptazikëtë pretendim. Psh. në epokën Kembriane e cila filloi 530 milion vjet më parë, janë

shfaqur me dhjetra specie të gjalla të ndryshme nga njëra-tjetra njëkohësisht. Gjallesat të

cilat i përkasin kësaj apoke të përshkruara në tabllon e mësipërme zotërojnë një strukturë

tepër të komplikuar. Ky fakt, i cili në gjuhën gjeologjike emërohet si "Shpërthimi

Kembrianik",

është një argument i qartë i krijimit.

176

Regjistrat e fosileve janë një pengesë e madhe për teorinë e evolucionit. Sepse me të

dhënat që na shfaqin tregojnë se midis specieve të gjalla nuk ka asnjë formë kalimtare dhe

se janë shfaqur individualisht dhe spontanisht. Ky fakt është provë se të gjitha speciet janë

të krijuara veç e veç.

178

Maska të improvizuara (fallco) prej Evolucionistëve

Nuk ekziston asnjë mbetje fosile që të mbështesë përrallën e evoluimit të njeriut. Në të

kundërt, regjistrat e fosileve tregojnë se në mes njerëzve dhe majmunëve ekziston një kufi i

pakapërcyeshëm. Përpara këtij fakti evolucionistët i lidhën shpresat pas disa vizatimeve

dhe maketeve të fantazuar. Mbetjeve të fosileve u hidhnin (mvishnin) maskat që dëshironin

dhe formonin fytyra imagjinare gjysëm-majmun e gjysëm-njeri.

181

“Nga argumentet e Tij është krijimi i qiejve dhe i tokës dhe shpërndarja e gjallesave në të

dyjat dhe Ai me fuqinë e Tij mund t’i bashkojë kurdo që të dëshirojë.”

(Shura 29)

 
  www.arbnor-gashi.page.tl  
 
=> Do you also want a homepage for free? Then click here! <=